Entre o lume do val e as néboas da serra, algo se revolve nas entrañas da Galicia máis feroz e descarnada. Unha serie atroz de asasinatos espertará a memoria dun nome perdido no tempo e, como nun segredo que se comparte en voz baixa, un temor comezará a repetirse nos rumores: «Volveu o Sacaúntos...». «Onde nacen as bestas» é unha novela sobre o lado salvaxe do noso propio ser, onde a montaña marca as personalidades dos seus habitantes e a piedade pode desaparecer en calquera momento. Unha historia cunha atmosfera densa e inquietante, onde as fronteiras entre o cotián e o imaxinario se cruzan e mesturan ata facer imposible distinguir que é real e que lenda. Pedro Feijoo mergúllanos nunha historia de violencia ancestral, silencios familiares e identidades ocultas. Un thriller apaixonante que explora os recunchos máis escuros da natureza humana, onde todos gardamos os nosos segredos e nada é o que parece. Ou, se cadra, si.
Pedro Feijoo (Vigo, 1975) es licenciado en Filología Gallega por la Universidad de Santiago de Compostela. Los hijos del mar (Os fillos do mar), su primera novela, fue finalista del prestigioso Premio Xerais de Novela 2011 y un auténtico fenómeno literario en Galicia, con una gran acogida por parte de crítica y público.
4,5 ⭐ --- ¿Una bestia nace o se hace? Una pregunta inquietante que nos hace replantearnos un sin fin de posibilidades, porque muchas veces, ese monstruo que yace en lo profundo del alma humana de algunas personas permanece agazapado; pero un terrible suceso puede detonar una tragedia y esa bestia se despierta... y se devora todo a su alrededor para saciar su sed de venganza.
Una novela oscura y negrísima que nos lleva los rincones de la Galicia rural, en donde el peso de las leyendas aplasta cualquier explicación lógica. Crímenes brutales que reviven a un personaje tan temido como odiado: Romasanta, o el Sacamantecas, un asesino en serie que a mediados del siglo XIX sembró el terror en los bosques gallegos, dejando un rastro de cuerpos y sangre a su paso.
Una ambientación muy bien lograda y la peculiar mezcla de tintes sobrenaturales y hechos reales hicieron que disfrutara mucho de la novela. Si no hubiera tenido que respetar las metas de lectura, me la habría devorado de un bocado (nunca mejor dicho, créanme)
Libro leído en conjunto con el Club de Lectura de La estantería
Pero el verdadero criminal es la pobreza. ¡El hambre! La pobreza es una bestia feroz y despiadada que nos arrastra sin piedad y nos obliga a ir adonde nunca imaginamos ir.
Me ha gustado bastante este thriller, lo primero me ha gustado mucho encontrarme en esta novela a Mateo Romano, el protagonista de la novela Un fuego azul.
La novela comienza con unos crímenes brutales y crueles que parecen hechos por un animal, éstos suceden en una aldea del interior, Verín a la que es llamado Mateo Romano y su equipo para colaborar con el caso, según avanzan en el caso descubren que puede que éste, esté relacionado con la leyenda del célebre asesino gallego, Miguel Angel Blanco Romasanta, el Sacamantecas.
La novela me ha mantenido intrigada hasta casi el final, al 60% pensaba que lo sabía todo pero no, , por otro lado, no me ha terminado de convencer la resolución del libro,
La narrativa de Pedro Feijoó me ha encantado, es ágil y la novela se lee rápido gracias a sus capítulos cortos, recomiendo leer primero Un fuego azul, ya que se mencionan algunos hechos de esta novela, al inicio.
Novela entretenida, sin más, que sobre todo gustará más a aquellos que no han leído su predecesora Un Fuego Azul, que se convierte en el motivo de que no haya logrado convencerme plenamente. ¿Por qué? Si no has leído Donde Nacen Las Bestias, detente aquí, porque este comentario no se entendería sin SPOILERS.
Ojo que van…
Cuando uno termina la novela tiene la impresión de acabar de leer si no lo mismo, algo muy calcado a lo anterior. La novela se apoya en la crudeza de los asesinatos, aunque sin llegar a ser tan brutal como su magnífica hermana mayor. El trabajo policial, al igual que en la primera, no sirve de nada en lo que a los asesinatos se refiere, únicamente para contarnos la historia de Romasanta y denunciar lo que se oculta en los habituales incendios de los montes de la zona. En lo estrictamente detectivesco, el encuentro con el asesino se produce, al igual que en “Un Fuego” cuando este lo considera, cuando ya ha llevado a término su plan, con lo cual no se evita nada. Mata a todo aquel que tenía previsto matar. No consiguen detenerle antes de acabar. No solo se asemejan en eso, aquí también lo que se oculta tras los asesinatos es una infancia repleta de dolor, desprecio y abuso. Igual que en la anterior, el asesino no es uno sino dos. Igual que en la primera, ambos son familia. La diferencia reside en que en “Un Fuego” el giro crucial se produce en el primer tercio e impacta muchísimo. En esto es al final, pero uno comienza a verlo venir. Y al igual que en su antecesora, uno de los dos se sacrifica y el que sería el autentico responsable/detonante se va de rositas a seguir viviendo su vida.
En resumen, el argumento, aún interesante, no nos sorprende en absoluto porque tenemos la sensación de haberlo leído antes. Y yo, que me había leído Un Fuego Azul (enorme trabajo) hacía tres semanas…
Resumiendo, divierte pero no enamora. Cierto que las comparaciones son odiosas, pero son tan evidentes….
Pedro Feijoo cambia de rexistro e pasa de thrillers urbanos con conspiracións políticas e mafiosas a un thriller-suspense rural con moita investigación histórica. Para ben e para mal o libro conserva todos os acenos de identidade do autor: lectura que engancha, capítulos curtos e esa sensación de non querer parar de ler. Moita investigación detrás do libro e localizacións espectaculares pero con personaxes bastante planos e arquetípicos e unha resolución da trama sempre pillada polos pelos. O mellor do libro é a parte de reconstrución histórica da figura de Romasanta e os diversos mitos relacionados: o Sacauntos, o home lobo etc. A ambientación e as descricións do val de Monterrei e da serra de San Mamede son espectaculares. E o que menos me gustou...pois eses personaxes postos aí para dar explicacións ao lector sobre o que está a pasar. Me enervan un pouco e resultan moi artificiais e tampouco me entusiasmou unha resolución que para o meu gusto non está á altura da complexidade da trama. Resólvese todo cun final demasiado fácil e con explicacións moi simples. Pero se non es un tocahuevos como eu, que sempre lle atopa o ñiñiñi a todos os libros e dedícasche a gozar da lectura, este é un libro para saborear e lelo a dentadas. (seino, é un Chiste fácil para os que leades o libro 🤦♀️😞)
Pedro Feijoo retoma los policías de Un fuego azul, para embarcarnos en la resolución de una serie de crímenes (bien macabros y para estómagos poco sensibles, como nos tiene acostumbrados) en tierras del Sacamantecas y el lobo de Allariz, entre la suspicacia, los secretos heredados de padres a hijos y especulación con los incendios provocados en una Galicia que se quema cada verano.
Recomendable, como todas las del autor, a mi personalmente, me ha pesado haber leído ya este año alguna parecida (pueblo pequeño, bosque siniestro, crímenes atroces, leyenda local...), y creo que me ha condicionado un poco.
Pese a todo, la he devorado en un par de días, pero no me decido a redondearla al alza por ese hartazgo de un tema que yo creo está demasiado explotado. Y por lo sosote de los policías.
3,5 💙💙💙 Para mí este libro no ha sido lo que yo esperaba. Está dividido en tres partes, y tanto en el comienzo de la primera como segunda parte, la lectura a mí me resulto liosa, confusa, y no la disfruté. Sin embargo la tercera (última parte), si que me ha entretenido.
Hoy os invito a un viaje a lo más ancestral y profundo del ser humano, a su lado más animal y primigenio; os invito también a viajar a Galicia, a Ourense en concreto, para conocer una de sus leyendas de mayor arraigo.
Donde nacen las bestias, la última novela de Pedro Feijoo, sigue la estela de sus anteriores trabajos con un thriller nuevamente adictivo, sorprendente y lleno de giros que os volarán la cabeza. Pero Pedro da un paso más allá, se aleja de sus escenarios más urbanos para dar un salto al rural gallego y contarnos una trama actual que enraíza con el pasado, a través de la historia de Manuel Romasanta, asesino en serie conocido como el lobo hombre gallego o el Sacamantecas.
Ambientado en la provincia de Ourense en la actualidad, la novela nos narra la aparición de una serie de cadáveres brutalmente asesinados, que tienen en común los aparentes mordiscos humanos que presentan sus cuerpos y una serie de pistas que parecen conducir al pueblo de Rebordechao, famoso por ser durante el siglo XIX escondite de Romasanta.
Partiendo de esta premisa nos hallamos ante una novela con una ambientación excepcional, la geografía gallega, sus pueblos, sus supersticiones y sus gentes; y es que Pedro escribió esta novela en un pseudo encierro real en el pueblo de Rebordechao donde se empapó de sus creencias más ancestrales. Iba para empaparse, pero al final se enamoró, de Rebordechao y de sus vecinos, que se reflejan a la perfección en los personajes de esta novela, donde más de un uno se verá descrito.
Narrada en tres líneas temporales, cuenta con los mismos investigadores de su anterior Un fuego azul, sirviendo así de excusa para madurar unos personajes a los que son ya familia y para intercalar con la trama policial pequeñas pinceladas de antropología y folklore popular. El estilo narrativo de Pedro, sencillo, ágil, con capítulos cortos, dota a la historia de gran intensidad y emoción, a la vez que mezcla tramas familiares y políticas de gran actualidad, que sirven como altavoz de denuncia social.
Novela redonda que lo tiene todo, misterio, acción, drama, denuncia y mito. Y sobre todo ese sorbito de la Galicia más enxebre y auténtica, aquella donde la leyenda es arte.
Ambientada en Galicia en el año 2003, la trama arranca cuando un sastre es brutalmente asesinado. Una llamada de este antes de morir, pondrá la diana en la frente a la siguiente víctima. . El desconcierto de la policía es total. Al ensañamiento con los cadáveres se une la falta de resultados. Aunque pronto verán una conexión. Una conexión que rompe con todos los moldes y que les llevará a relacionar estos crímenes con una de las leyendas negras más famosas de este país: un criminal que ha pasado a la historia. . La trama también se traslada al pasado. Allí veremos cómo la supersticion de ser descendiente de un asesino puede forjar una vida y empujarla a la maldad más absoluta. . Es una novela que me ha encantado. Ya había oído hablar muy bien del autor, pero no había tenido la oportunidad de leerlo y ha sido un gran descubrimiento. Los personajes están muy bien creados, con sus miedos, sus sueños y el ansia de hacer justicia. . La ambientación es otro acierto. En Galicia, tierra de leyendas y con un toque oscuro que hacen que sea una novela que se disfruta un montón.
Me gustaba más el Pedro Feijoo de Un fuego azul pero entiendo que aquella novela me dejó impresionada pese al poco marketing y lo poco conocido del autor y quizás tenía muchas expectativas con su última novela no resultando en lo que me esperaba. Aún así, seguiré leyéndolo sin duda. Hay una documentación detrás más que sobresaliente que merece todo mi reconocimiento.
en una apartada zona de galicia, un modisto aparece muerto a mordiscos. el inspector mateo romano asume la investigación del caso hallando una conexión entre el crimen y romasanta, el primer asesino en serie documentado en españa.
siempre que un libro no me gusta, una parte de mi necesita valorar el esfuerzo que le haya supuesto a su autora o autor el escribirlo. y creo que esto aún me pasa más cuando leo un thriller de investigación policial, porque es un subgénero tan asediado por estereotipos que no quisiera yo estar en la piel de quien decide sentarse a componer una nueva novela que seguramente vaya a repetir ideas leídas ya infinidad de veces. desde luego, hay aquí un esfuerzo por parte de pedro feijoo en documentarse históricamente sobre la figura de romasanta —de lejos, la parte más interesante de la novela—. el resto, es una serie de páginas asoladas por un estilo de narración que acusa los peores tics de la literatura criminal fast-food: repetición de la misma información con tres lineas de diferencia —no sé si presuponiendo un problema en la capacidad de atención de los lectores o directamente siendo un error en la corrección final de la novela—, banalización de lo humano y de lo criminal —personajes planos, descripción emocional superficial, investigación policial artificiosa, resolución con arqueo de ceja por mi parte— y unos diálogos cargados de insultos gratuitos, alargados hasta la extenuación con interminables preguntas retóricas entre los personajes puestas ahí solo para crear suspense de la nada.
Me ha gustado la historia pero hay poca investigación policial, prácticamente todo lo que descubren es por entrevistar a personas y al final, a pesar de saber que alguien ha estado también implicado, lo dejan impune.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Estaba dudando entre 4.5 e 5 pero ese giro final fíxome darlle o máximo.
Un libro áxil, que cos saltos temporales engancha, cunha historia profunda e de moitos matices buff encantoume. Ademais sinto que é dos que me gustan a min, que van deixando pistas e que todo cuadra do final (non dos que se resolve sacando cousas da manga), perfecto!
Ler este libro é como adentrarse nun bosque galego: húmido, pechado, antigo… e cheo de murmurios. Pedro Feijoo non só conta unha historia, senón que te arrastra ao corazón da Galicia máis salvaxe, onde o medo non vén do que se ve, senón do que se lembra, do que se intúe… do que nunca se deixou de temer. E sei o que digo como boa galega, porque as historias son o que nos queda gravado.
A novela comeza coa aparición dun cadáver nunha pequena aldea. O que semella un caso policial vai mudando en historias e lendas, cun nome que sobresae entre elas: o Sacaúntos. E aí é onde comeza a verdadeira historia.
Non é un thriller calquera. É unha viaxe cara ao primitivo. Por momentos lembroume os contos que me contaban de pequena. Por momentos, a esa Galicia fonda que moitos coñecemos, onde as pedras semellan mirar e as néboas non só cobren, senón que agochan. A ambientación é sinxelamente perfecta, non sei se porque vivo en Galicia e podía imaxinar perfectamente cada escenario (o que o fai todo máis máxico).
O que máis me impactou é como Feijoo mestura o real co mítico sen que choque. Cando aparece a figura do Sacaúntos, non sabes se é unha criatura, unha persoa ou unha idea. Ten un toque sobrenatural que che fai dubidar se é un thriller, fantasía ou mesmo terror por anacos.
Hai violencia, si, pero tamén unha historia triste. Hai crítica social, si, pero sobre todo hai un respeto por esa Galicia que sobrevive na fronteira entre o que foi e o que aínda é. Gustoume que non o explique todo. Que haxa ocos. Porque así funcionan as lendas: intúense máis do que se contan.
Déixache coa sensación de ter pisado un territorio antigo, coma se algo dese mundo quedase en ti. Se buscas un thriller diferente, con alma, con raíces e con néboa… este é o libro.
Para min, ler este libro en galego foi o mellor: nótase a rabia, a maxia, as lendas… simplemente perfecto.
Tenéis el libro en castellano Donde nacen las bestias
Opinión persoal: ⭐⭐⭐⭐⭐
🐺 Despois de escoitalo na presentación,sabía que a lectura iame deixar ca boca aberta, o que me gustan estás novelas, e mais cando son con datos reais.
🐺Saltos no tempo, pero tan ben feitos, que cando volve o pasado e como dar un salto e posicionarte e sentir a época antiga.
🐺As descripcións, a narrativa as ganas de ir a coñecer onde acontece a trama.
🐺 A través das letras das paxinas coma se fose unha viaxe no tempo coñeceras un poco mais o verdadeiro sacauntos.
🐺 Cada unha das persoaxes ,todas son principais @pedrofeijoo dalle tanta vida que pa mín non ten secundarios pois todos e cada un brilla o seu modo.
🐺 A investigación as duas a qué narra na historia e mais a que fixo para documentarse ambas brillantes.
💯 IMPORTANTE Se podedes e tendes a oportunidade de ir a unha presentación non o duvidedes , e maravilloso escoitalo, e abraiante sentir ese cariño que traspasa e sintes cando fala de cada un da aldea de Rebordechao. Outro dato importante a caveira que sae na portada e real e como a atopou.
Sin duda, es un libro de novela negra distinta a todo lo que he leído hasta ahora.
Después de escuchar a Pedro hablar sobre su novela, he de ponerle si o si cinco estrellas, porque lo merece.
Ya de por si es un libro que merece ser leído, por su prosa, por la trama, por toda la verdad que hay en él, pero sobretodo por todo lo que esconde y que no conoces hasta que te lo cuentan.
La belleza oculta del libro es lo que más vale la pena. Recomendable 100%.
¿De qué depende la quinta estrella en esta red social? Supongo, que de la opinión de cada usuario. Y de sus intenciones o códigos a la hora de valorar los libros. Y mi objetivo no es dogmatizar sobre qué es una obra maestra, sino ayudar a otras personas a elegir. Estuve hasta el momento de escribir esta reseña entre las cuatro y las cinco estrellas, lo reconozco. Pero yo creo que está cerca de la quinta, a mi juicio, porque Pedro Feijoo tiene algo de lobo en esta novela: te muerde en la primera página y no afloja hasta casi la 500. Quizás ahí le pongo el único pero: en su afán de cerrar el círculo sacrifica el ritmo elevado del resto de la novela. A cambio ofrece las páginas con más calidad literaria, de la que no está exenta el resto del relato, mucho más trepidante. De la primera parte me gustó el cambio de estilo, más directo e inquietante, a la hora de relatar los ataques. En el final de la segunda parte hay entre 50 y 70 páginas magistrales. Pero sin duda lo que más me gusta es cómo refleja la belleza de Rebordechao y, sobre todo, el escenario final, sin necesidad de abusar de las descripciones, más propias de otras épocas, hace más de un siglo. Feijoo asume el riesgo de rescatar la leyenda del hombre lobo más de cien años después del romanticismo. Las novelas de monstruos no están de moda, pero él nos ha regalado un libro trepidante, bien documentado pero sin caer en la tentación de empalagarnos con datos en demasía. El sencillo mapa de la zona donde se desarrolla la historia ya es una muestra de intenciones. A partir de ahí, el lobo te muerde y ya no te suelta hasta que no has devorado “Donde nacen las bestias”.
Admirador de Pierre Lemaitre, Pedro Feijoo non ten nada que envexar a este escritor francés xa que demostrou sobradamente que é un dos grandes autores de thriller a nivel galego e nacional.
Partindo da historia do famoso Manuel Blanco Romasanta, tamén coñecido como "o home lobo de Allariz" ou " o sacamantecas", Feijoo constrúe unha trama contemporánea que resulta adictiva e que comeza co macabro asasinato dun xastre ourensán, o que nos levará a unha carreira contrarreloxo para atrapar ao culpable, cun final de infarto.
Para min é un libro de cinco estrelas que se apoia en tres grandes piares:
🐺Unha narración rica en matices, directa e que che convida a seguir lendo.
🐺Un grupo de personaxes ben construidos e que nos trae de novo a algúns coñecidos da súa novela " Un lume azul", libro que deberiades ler pero que non é imprescindible para entender o seu papel neste libro.
🐺Unha magnífica ambientación que envolve ao lector, sacódeo e convértese nun personaxe máis da trama.
Nótase que o autor se documentou a conciencia e , proba diso, é que se foi a vivir durante un ano a Rebordechao(Ourense) para investigar e meterse de cheo na historia, o que queda patente en todas e cada unha das páxinas que a compoñen. Vivimos e respiramos nesas montañas. Sentimos o medo, a desazón e percibimos os segredos que se ocultan en cada esquina.
Pedro, grazas por ofrecernos os mellor de ti en cada libro e non, non terás que comer o libro desta vez ,prometido🤭
****************************************************************************** Admirador de Pierre Lemaitre, Pedro Feijoo no tiene nada que envidiar al francés ya que ha demostrado sobradamente que es uno de los grandes autores de thriller a nivel gallego y nacional.
Partiendo de la historia del famoso Manuel Blanco Romasanta, también conocido como "el hombre lobo de Allariz" o " el sacamantecas", Feijoo construye una trama contemporánea que resulta adictiva y que comienza con el macabro asesinato de un sastre y que nos llevará a una carrera contrarreloj para atrapar al culpable. Para mí es un libro de cinco estrellas que se apoya en tres grandes pilares:
*Una narración rica en matices, directa y que te invita a seguir leyendo. *Un grupo de personajes bien construidos y que nos trae de nuevo a algunos conocidos de su novela " un fuego azul", libro que deberíais haber leído pero que no es imprescindible para entender su papel en este libro. *Una magnífica ambientación que envuelve al lector, lo sacude y se convierte en un personaje más de la trama.
Se nota que el autor se ha documentado a conciencia y , prueba de ello, es que se fue a vivir durante un año a Rebordechao (Ourense) para investigar e meterse de lleno en la historia, lo que queda patente en todas y cada una de las páginas que la componen. Vivimos y respiramos en esas montañas. Sentimos el miedo, la desazón y percibimos los secretos que se ocultan en cada esquina.
Pedro, gracias por ofrecernos los mejor de ti en cada libro y no, no tendrás que comerte el libro esta vez, te lo prometo.
Este ha sido mi primer contacto con Pedro Feijoo y no puedo estar más contenta de haberme animado a leerlo. Donde nacen las bestias me atrapó desde las primeras páginas y me mantuvo enganchada hasta el final. Es un thriller intenso, con una ambientación que me pareció espectacular. Galicia cobra vida con una atmósfera tan densa y misteriosa que casi podías oler la humedad del bosque y sentir el miedo flotando en el aire.
La historia mezcla crímenes actuales con leyendas antiguas, y lo hace de una manera muy hábil. Todo gira en torno a una serie de asesinatos brutales que parecen sacados de otro tiempo, y lo mejor es cómo esa tensión entre lo real y lo mítico se mantiene todo el rato. Me encantó ese juego entre lo que es verdad y lo que podría ser simplemente una historia contada para asustar.
El inspector Mateo Romano, el protagonista, me pareció un personaje muy bien construido. Es serio, comprometido y tiene ese punto de humanidad que hace que te importe lo que le pasa. Y luego está Manel, ese niño que no tenía miedo y que, de alguna manera, conecta pasado y presente. Me gustó mucho cómo se van entrelazando sus historias.
Además, la novela toca temas como los secretos familiares, la violencia y los miedos más primitivos, sin dejar de ser entretenida en ningún momento. Tiene momentos duros, sí, pero también mucho ritmo y giros que no me esperaba.
Algo que me emocionó especialmente fue el guiño que hace el autor a Domingo Villar. Me pareció un gesto precioso y muy sentido, un detalle que dice mucho de Feijoo y de lo que representa la literatura gallega.
Si te gustan los thrillers con una buena dosis de oscuridad, con leyendas, crímenes y un paisaje que casi parece un personaje más, te lo recomiendo totalmente. Yo seguro que voy a seguir leyendo a Pedro Feijoo. Ha sido un descubrimiento.
Vuelve Pedro Feijoo y lo hace con una novela intensa y dura en la que historia y leyendas se confunden y se mezclan. 🐺 Un brutal asesinato trae de regreso al inspector Mateo Romano que tendrá que trabajar codo con codo con el sargento de la guardia civil Lueiro. Lo que en un principio parecía obra de un perturbado empieza a tener conexiones con un caso que es ya historia de la zona, el de Romasanta o «Sacamantecas». 🐺 Todo lo que se refiere a este personaje, que quien más o quien menos ha escuchado me ha resultado fascinante. Había oído el nombre en más de una ocasión pero desconocía los hechos así que me ha servido para conocer lo que ocurrió hace casi dos siglos. 🐺 La ambientación en esta Galicia del interior, con su paisaje agreste me ha parecido un acierto, es cierto que conozco la zona, pero aunque no la hubiera conocido, el autor consigue que te traslades allí y puedas hasta sentir los olores. 🐺 La trama se va complicando por momentos. Y hay muchas ocasiones en las que parece que ya lo sabes todo y que poco puede hacer el autor para sorprenderte, pero lo consigue hasta el final, donde todo acaba encajando.
En primeiro lugar vou sinalar as cousas positivas porque creo que o merece. O estilo de Pedro Feijóo engancha moitísimo. Vai enfiando as frases ata o punto de que custa deixar a lectura, sobre todo porque os capítulos son curtos e fáciles de ler. Hai un traballo de documentación bastante amplo sen o cal sería imposible articular tantos elementos nunha trama tan urdida. Trata moitos temas actuais que a min me pareceron interesantes ata certo punto, mesturando o procedementalismo dunha novela policial calquera con leccións de mitoloxía e antropoloxía e con denuncias á situación dos lumes en Gz e á corrupción da Xunta e do PP.
Ata aquí todo perfecto, sen destripar nada da trama. Agora ben, se ben o estilo e a documentación me gustaron, creo que nin a estrutura narrativa, nin os personaxes, nin ata certo punto a historia me pareceron que estivesen ben. Ademais, para algúns dos temas que trata referentes ao colectivo LGBT non se documentou (ou polo menos non o mencionou nos agradecementos finais) e nótase. Por unha banda, a estrutura narrativa en tres partes (introdución, nó, desenlace) é sinxela, clara e funciona ben. Os capítulos son curtos aínda que moitas veces de maneira absolutamente artificial, cortando conversacións ou acabando nun cliffhanger para que sigas lendo. Todo ok. O que pasa é que no comezo hai un testemuño de Romasanta (s. XIX) a modo de estrutura marco (e de onde sae? a quen lle fala? como chega a nós?), despois un flashback duns personaxes plantando lume, despois outro flashback dun neno nunha aldea, despois unha escena desde o punto de vista dun xastre e finalmente entra en escena un policía no quinto capítulo, escrito en primeira persoa, que parece que é o que vai soster a novela. Creo que non é preciso crear desde o comezo tantos fíos, moitos deles meramente estéticos, como o de Romasanta ou o dos personaxes que plantan lume. ¿Que lle achegan á obra máis alá de ambientación, se o que conseguen en cambio é despistar, descentrar e afastar constantemente o enfoque, que loxicamente debería estar nos detectives, no asasino e nas vítimas? Creo que a técnica narrativa pretendía seguir un estilo máis cinematográfico, desde diversas perspectivas, pero neste medio non me funcionou en absoluto. É máis, moitas veces o suspense non se crea de xeito orgánico, por limitacións motivadas do que saben os personaxes (é dicir, non imos sabendo cousas do crime segundo o inspector Romano as vai descubrindo), senón que se crea porque o autor decide que os narradores que escolle non nos queren dar máis datos, ou ordena as escenas de xeito confuso para facernos crer unhas cousas e, capítulos despois, retomar o nobelo e dicir "ahá! enganeivos! en realidade entre esta escena e estoutra pasaron meses/anos!". E se cadra é só unha cuestión de gustos, pero a min non me gusta que a maneira de obrigarme a seguir lendo sexa que xoguen comigo gratuitamente. Creo que un bo suspense se crea organicamente a través de situacións e personaxes ben posicionados na historia (cunha visión parcial da historia, que van desentrañando) e cunha lóxica interna na estrutura. Os personaxes, por outra banda, parecéronme que estaban moi pouco definidos. En ningún momento distinguín os policías entre si, por exemplo, ou os veciños de Rebordechao entre si. Os antropólogos parecéronme un pouco excéntricos de máis para o ton realista que ten o resto do relato. Mira que hai capítulos centrados en Manel, pero os únicos trazos identitarios que callan na historia son os que mencionan e mencionan os investigadores. Eu non son capaz de velo como un ser humano coa súa complexidade: só vexo un cadro psicolóxico cuberto dunha capa de misticismo sobre os homes lobo. O mesmo me pasou con Ramón, con Lupe ou con Rómula, talvez tamén polos xogos sucios de cámara/narrador. O inspector Romano ten un exabrupto polo final da segunda parte no que conta unha historia persoal que non sei por que lle naceu compartir nese momento; penso que Feijóo dixo "o final da segunda parte é o momento ideal para desvelar este dato e avanzar na trama", non que se crease unha oportunidade na historia para que abrollase esa revelación. A historia en realidade é bastante salvable, aínda que a min non me acabou de engaiolar (xa viña remoendo nos cinco inicios da novela e na estrutura narrativa que xoga ao despiste, estaba precondicionado a que non me fixese graza). Creo que xa no comezo da terceira parte se intúe o final (ou na segunda, se te fixas nas pistas que vai deixando, de novo, un narrador un pouco trasno, como a cor de ollos dunha persoa) e entón o restante faise un pouco pesado. Non entendín a motivación de (máis spoilers) pasar dun asasinato paixonal a tres asasinatos para tapar rastros e finalmente (aquí é onde me perde) a seis asasinatos simplemente polas vibes de lobishome sacaúntos Romasanta (en particular, o de Rómula; para que dar aviso de que a vas matar e de onde a vas matar, nun lugar que descobre o antropólogo?? Galicia tierra meiga, supoño). Tampouco entendín que no final pase de puntillas pola resolución xudicial do caso, sen volver ao inspector (onde quedou a primeira persoa?? pensaba que ía ser o protagonista!) e pasando directamente a un Manel que marcha de rositas sen ningunha xustificación. E en fin, por poñerlle o ramo á recensión, o tratamento da intersexualidade como patoloxía hereditaria... Xa me renxeu o momento, ao principio, no que din algo do estilo "Manel tiña unha sensibilidade especial, era HOMOSEXUAL", eu entendo que non somos todes Judith Butler pero por dios.
En fin, seguramente tampouco sexa así de malo, eh? Simplemente é que mo venderon moi ben e, de base, a estrutura non me convenceu desde o principio, e de aí caeu o resto do castelo de naipes. Creo que a novela ten cousas moi boas, pero claro, ten 500 páxinas e tamén ten tempo a ter cousas que para min son moi malas. Creo que simplemente non conectei con este, aínda que teño gana de probar con outros libros de Feijóo (pasados ou futuros; este foi o primeiro).
This entire review has been hidden because of spoilers.
Empezó bien, pero enseguida noté algo raro en relación a las voces narrativas ... que si narrador omnisciente, que si ahora usa la primera persona, y ahora, por qué no? nos metemos en la cabeza de cualquier personaje.... No sé, lo he encontrado extraño. Además, el ritmo narrativo no fluía con continuidad durante todo el libro. A veces rápido, a veces se enreda en lo mismo un buen rato.... conversaciones muy largas donde los personajes no se animan a contestar.... En cuanto a la trama, decir que está bien y muy documentada, lo que ha ocasionado también que, en ocasiones, los personajes parecieran darnos una máster class.... la cual, no se hacía aburrida, porque era interesante, pero volvía a romper el ritmo del libro....
Con todo ello, no me ha disgustado, pero sí que esperaba un poquito más.
Unha novela magnética do comezo ao fin. Non son lector habitual de thriller, pero o tema de Romasanta sempre me obsesionou moito, e penso que está pouco explotado a nivel ficción galega. Menos mal que chegou Pedro Feijoo para por solución a isto cunha obra escura, violenta, paisonal, e sobre todo con esencia galega. PD: tiven a oportunidade de asistir a presentación do libro na feira do libro en Ourense e Pedro pareceume un tío tan majo e entregado a sua labor que me deron ganas de leer máis libros del!