What do you think?
Rate this book
Eilanden
Rond de wereld in 160 eilanden
‘Mij krijg je met geen stok naar een eiland,’ verklaarde Boudewijn Büch in 1981. Eilanden waren er volgens hem niet om op rond te lopen, maar om naar te verlangen. Hij was een boekenkastreiziger, die vol passie las over verafgelegen, verdwenen of verzonnen eilanden, om daar vervolgens tientallen columns, artikelen en boeken over te schrijven. In zijn verhalen gaat hij niet op zoek naar witte stranden en wuivende palmbomen, maar naar het eenzame eilandgevoel en naar de laatste overblijfselen van de dodo. Hij beschrijft zijn verwoede pogingen om op het minuscule Filfla te komen en doorkruist Fiji op zoek naar een vroeg gestorven prinses.
Eva Rovers bracht de mooiste en meest typerende eilandverhalen van Boudewijn Büch samen. De reis naar deze eilanden voert van de Kanaaleilanden tot de Pacific en van de Zuidpool via de Indische Oceaan weer terug naar Europa. Rond de wereld in 160 eilanden is een boek over (reis)dromen die werkelijkheid worden.
Eva Rovers bracht de mooiste en meest typerende eilandverhalen van Boudewijn Büch samen. De reis naar deze eilanden voert van de Kanaaleilanden tot de Pacific en van de Zuidpool via de Indische Oceaan weer terug naar Europa. Rond de wereld in 160 eilanden is een boek over (reis)dromen die werkelijkheid worden.
- GenresTravelNonfiction
454 pages, Paperback
First published January 1, 2014
3 people are currently reading
35 people want to read
About the author
Boudewijn Büch
92 books41 followersBoudewijn Maria Ignatius Büch was een Nederlandse dichter, schrijver en televisiepresentator.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Read
August 13, 2014FIJN OP STAP MET BOU
Terwijl schrijfster Eva Rovers gestaag doorwerkt aan de biografie van Boudewijn Büch, brengt ze als opwarmertje alvast een bundel eilandverhalen van de vermaarde boekenreiziger. Een feest om te (her)lezen maar hier en daar ook weer even stevig doorbijten.
Met de zekerheid veel liefhebbers op hun ziel te trappen, toch eerst in alle oprechtheid: Boudewijn Büch (1948-2002) was geen begenadigd fictieschrijver. Het succes van zijn romans – met name De kleine blonde dood (1985) – is vooral te danken aan een tranentrekkende sentimentaliteit. En aan het feit dat het 'op waarheid berustende' verhaal achteraf volledig uit de fabuleuze geest van een fantast bleek te zijn ontsproten. Qua schrijftalent heeft Büch weinig te zoeken in de wereld van de bellettrie en ook zijn poëzie is soms niet zonder kromme tenen te lezen.
Nee, het fenomeen Büch floreert met name in de beschrijvende literatuur. Zodra hij een favoriet onderwerp vastpakt, is de geest uit de fles en weet hij zijn publiek met bezieling te boeien. Of het nu gaat om Goethe, de dodo, de Amerikaanse Burgeroorlog, Rolling Stones, Napoleon, pinguïns, Robert Louis Stevenson, Andy Warhol, de Eerste Wereldoorlog of Gerrit Achterberg: álles waar zijn interesse naar uitgaat is doelwit van zijn onbegrensde kennisvergaring. Zo ook eilanden.
Morbus insulae
De flamboyante schrijver – die zichzelf graag afficheert als islomaan, eilandist, nesofiel en lijdend aan de ziekte morbus insulae – reist zijn halve leven de wereld rond om eilanden te bezoeken. Niet om de schoonheid van exotische stranden of de rust van dunbevolkte streken, Büch wordt gegrepen door de onbereikbaarheid die tegelijk eenzaamheid inhoudt, de aantrekkingskracht van haast vergeten plekken. Het is vooral de mythevorming die menig eiland omgeeft waar hij met ongeremde energie achteraan jaagt.
Dat hier prikkelende literatuur uit ontstaat, bewijst het verhaal Duivelseiland over de onschuldig veroordeelde Alfred Dreyfus die in 1895 gevangen zat op dit eiland voor de kust van Frans Guyana. Of over de laatste jaren van Napoleon op zijn verbanningseiland St. Helena. Ook de stukjes over de uitgestorven dodo op Mauritius en Réunion tonen Büchs meeslepende pen als het gaat over onderwerpen die hem na aan het hart liggen. Met een onbevangen spontaniteit strooit hij zijn wetenschap over ons uit; het is informatief, amusant en bij wijlen emotioneel.
Begrensde overzichtelijkheid
Toch laat Boudewijn Büch ook een andere kant zien, bijvoorbeeld in verhalen als Het ijspaleis: een stroperige verhandeling die uitentreuren doorzeurt over het al dan niet bestaan van het arctische eilandje Bouvet. Hier is de bibliothecaris annex landmeter aan het woord. Tientallen pagina's over de exacte positie van het eiland, hoe dat in de literatuur is weergegeven en wat de juiste naamgeving is. De schrijver exposeert vol overgave zijn belezenheid en enorme boekenbezit en probeert de lezer te boeien met een overdaad aan oninteressante details.
Daarmee werpt hij zelf de vraag op in hoeverre Boudewijn Büch nu écht om eilanden geeft. Zijn passie lijkt zich vooral te concentreren op favoriete personages en onvergetelijke gebeurtenissen op desbetreffende eilanden. Zou het Griekse eiland Skyros voor Büch enige betekenis hebben gehad zonder het graf van dichter Rupert Brooke? En de Cook-eilanden zonder het bestaan van de dertienjarige schrijfster 'Johnny' Frisbie? Het is de begrensde overzichtelijkheid van menig steenklomp in een onmetelijke oceaan, door Büch naar de oppervlakte gehaald omdat het genoemd is door zijn helden en een rol speelt in zijn bibliotheek. Alleen zo kan de bibliofiel zich met recht een ontdekkingsreiziger voelen.
Bloody Ibiza
'Every man is an island, and I'm bloody Ibiza' beweert Hugh Grant in de film About a boy (2002). Een uitbarsting van masculiene onafhankelijkheid die Büch op het lijf geschreven zou zijn. Bou was een eiland waar niemand werkelijk op kon doordringen. Zowel in zijn tv-programma's als in zijn boeken – die meestal een uitvloeisel waren van zijn reizen voor tv – trad hij op als een lichtelijk neurotische, zéér onderlegde en overenthousiaste kluizenaar.
Rond de wereld in 160 eilanden is een ode aan een ondoorgrondelijk avonturier. De verhalen zijn een genot om te lezen, maar ook – net als de schrijver zelf – van een sympathieke betweterigheid en in een enkel geval irritant te noemen. Juist die ingrediënten maken het boek tot een fraai testament van een hartstochtelijk mens. Hij wordt gemist.
http://www.8weekly.nl/artikel/11693/b...
@8WEEKLY/André van Dijk
Terwijl schrijfster Eva Rovers gestaag doorwerkt aan de biografie van Boudewijn Büch, brengt ze als opwarmertje alvast een bundel eilandverhalen van de vermaarde boekenreiziger. Een feest om te (her)lezen maar hier en daar ook weer even stevig doorbijten.
Met de zekerheid veel liefhebbers op hun ziel te trappen, toch eerst in alle oprechtheid: Boudewijn Büch (1948-2002) was geen begenadigd fictieschrijver. Het succes van zijn romans – met name De kleine blonde dood (1985) – is vooral te danken aan een tranentrekkende sentimentaliteit. En aan het feit dat het 'op waarheid berustende' verhaal achteraf volledig uit de fabuleuze geest van een fantast bleek te zijn ontsproten. Qua schrijftalent heeft Büch weinig te zoeken in de wereld van de bellettrie en ook zijn poëzie is soms niet zonder kromme tenen te lezen.
Nee, het fenomeen Büch floreert met name in de beschrijvende literatuur. Zodra hij een favoriet onderwerp vastpakt, is de geest uit de fles en weet hij zijn publiek met bezieling te boeien. Of het nu gaat om Goethe, de dodo, de Amerikaanse Burgeroorlog, Rolling Stones, Napoleon, pinguïns, Robert Louis Stevenson, Andy Warhol, de Eerste Wereldoorlog of Gerrit Achterberg: álles waar zijn interesse naar uitgaat is doelwit van zijn onbegrensde kennisvergaring. Zo ook eilanden.
Morbus insulae
De flamboyante schrijver – die zichzelf graag afficheert als islomaan, eilandist, nesofiel en lijdend aan de ziekte morbus insulae – reist zijn halve leven de wereld rond om eilanden te bezoeken. Niet om de schoonheid van exotische stranden of de rust van dunbevolkte streken, Büch wordt gegrepen door de onbereikbaarheid die tegelijk eenzaamheid inhoudt, de aantrekkingskracht van haast vergeten plekken. Het is vooral de mythevorming die menig eiland omgeeft waar hij met ongeremde energie achteraan jaagt.
Dat hier prikkelende literatuur uit ontstaat, bewijst het verhaal Duivelseiland over de onschuldig veroordeelde Alfred Dreyfus die in 1895 gevangen zat op dit eiland voor de kust van Frans Guyana. Of over de laatste jaren van Napoleon op zijn verbanningseiland St. Helena. Ook de stukjes over de uitgestorven dodo op Mauritius en Réunion tonen Büchs meeslepende pen als het gaat over onderwerpen die hem na aan het hart liggen. Met een onbevangen spontaniteit strooit hij zijn wetenschap over ons uit; het is informatief, amusant en bij wijlen emotioneel.
Begrensde overzichtelijkheid
Toch laat Boudewijn Büch ook een andere kant zien, bijvoorbeeld in verhalen als Het ijspaleis: een stroperige verhandeling die uitentreuren doorzeurt over het al dan niet bestaan van het arctische eilandje Bouvet. Hier is de bibliothecaris annex landmeter aan het woord. Tientallen pagina's over de exacte positie van het eiland, hoe dat in de literatuur is weergegeven en wat de juiste naamgeving is. De schrijver exposeert vol overgave zijn belezenheid en enorme boekenbezit en probeert de lezer te boeien met een overdaad aan oninteressante details.
Daarmee werpt hij zelf de vraag op in hoeverre Boudewijn Büch nu écht om eilanden geeft. Zijn passie lijkt zich vooral te concentreren op favoriete personages en onvergetelijke gebeurtenissen op desbetreffende eilanden. Zou het Griekse eiland Skyros voor Büch enige betekenis hebben gehad zonder het graf van dichter Rupert Brooke? En de Cook-eilanden zonder het bestaan van de dertienjarige schrijfster 'Johnny' Frisbie? Het is de begrensde overzichtelijkheid van menig steenklomp in een onmetelijke oceaan, door Büch naar de oppervlakte gehaald omdat het genoemd is door zijn helden en een rol speelt in zijn bibliotheek. Alleen zo kan de bibliofiel zich met recht een ontdekkingsreiziger voelen.
Bloody Ibiza
'Every man is an island, and I'm bloody Ibiza' beweert Hugh Grant in de film About a boy (2002). Een uitbarsting van masculiene onafhankelijkheid die Büch op het lijf geschreven zou zijn. Bou was een eiland waar niemand werkelijk op kon doordringen. Zowel in zijn tv-programma's als in zijn boeken – die meestal een uitvloeisel waren van zijn reizen voor tv – trad hij op als een lichtelijk neurotische, zéér onderlegde en overenthousiaste kluizenaar.
Ik heb zelden de neiging iets ongezien te laten of slechts te willen kennen uit verhalen van anderen.
Rond de wereld in 160 eilanden is een ode aan een ondoorgrondelijk avonturier. De verhalen zijn een genot om te lezen, maar ook – net als de schrijver zelf – van een sympathieke betweterigheid en in een enkel geval irritant te noemen. Juist die ingrediënten maken het boek tot een fraai testament van een hartstochtelijk mens. Hij wordt gemist.
http://www.8weekly.nl/artikel/11693/b...
@8WEEKLY/André van Dijk
June 2, 2017
Als schrijfster van de uitstekende biografie over Boudewijn Buch, weet Eva Rovers als geen ander wat Boudewijn toch dreef in zijn eilandgekte, of zoals hij hetzelfde omschreef zijn dwangmatige islomanie. Op een afgelegen eiland kwam zijn gevoel eigen gevoel van eenzaamheid tot tastbare werkelijkheid. Daar voelde hij zich begrepen. Maar zodra het eiland was verkend, de historie beschreven en de plaatselijke bibliotheken bezocht, kwam ook aan dit gevoel een eind. Het was niet eenzaam meer, hij was er geweest en het eiland was ontdaan van zijn romantiek - zijn islomanie dreef hem voort naar immer meer afgelegen eilanden.
Niet alleen binnen zijn succesvolle TV serie De Wereld van Boudewijn Buch maar ook binnen zijn literaire stukken kwam zijn islomanie naar voren. Eva Rovers presenteert in dit boek in haar visie de artikelen en stukken die Boudewijn als persoon het beste beschrijven: zijn fascinatie voor de dodo, de blauwe hagedis, vergeten dichters op verre eilanden, Napoleon en Goethe.
Zo is er Nauru, een klein eiland waar geen van de oorspronkelijke bewoners nog woont, omdat ze allemaal in weelde in Australië wonen, rijk geworden van de guano kijken op het eiland. Of Pitcairn, waar nog 50 nakomelingen wonen van de oorspronkelijke muiters van de Bounty.
Vermakelijk is zijn weinig succesvolle poging tot het nareizen van de Engelse dichter Rupert Brooke (op zoek naar Brooke) die hem tot op de kleinste eilandjes in de Fiji archipel brengt
Büch beschrijft op zijn eigen onmiskenbaar wijze het wel en wee van de eilanden en zijn bewoners. En passant worden we ook op de hoogte gehouden van de collecties en de staat van de verschillende bibliotheken op de eilanden.
Eva Rovers bewaart het beste voor het laatst. Filfla, een onbetekenend rotspuntje ten zuiden van Malta oefent al jaren een onuitsprekelijke aantrekkingskracht uit op Boudewijn. In dit verhaal een vertelling over Malta, konijnen en een blauwe hagedis. Uiteindelijk weet Boudewijn onder helse omstandigheden voet op dit eiland te zetten, om het later gedesillusioneerd te verlaten. Een ervaring rijker, maar een drang vervuld. Wat nu? Het is Boudewijn ten voeten uit.
Niet alleen binnen zijn succesvolle TV serie De Wereld van Boudewijn Buch maar ook binnen zijn literaire stukken kwam zijn islomanie naar voren. Eva Rovers presenteert in dit boek in haar visie de artikelen en stukken die Boudewijn als persoon het beste beschrijven: zijn fascinatie voor de dodo, de blauwe hagedis, vergeten dichters op verre eilanden, Napoleon en Goethe.
Zo is er Nauru, een klein eiland waar geen van de oorspronkelijke bewoners nog woont, omdat ze allemaal in weelde in Australië wonen, rijk geworden van de guano kijken op het eiland. Of Pitcairn, waar nog 50 nakomelingen wonen van de oorspronkelijke muiters van de Bounty.
Vermakelijk is zijn weinig succesvolle poging tot het nareizen van de Engelse dichter Rupert Brooke (op zoek naar Brooke) die hem tot op de kleinste eilandjes in de Fiji archipel brengt
Büch beschrijft op zijn eigen onmiskenbaar wijze het wel en wee van de eilanden en zijn bewoners. En passant worden we ook op de hoogte gehouden van de collecties en de staat van de verschillende bibliotheken op de eilanden.
Eva Rovers bewaart het beste voor het laatst. Filfla, een onbetekenend rotspuntje ten zuiden van Malta oefent al jaren een onuitsprekelijke aantrekkingskracht uit op Boudewijn. In dit verhaal een vertelling over Malta, konijnen en een blauwe hagedis. Uiteindelijk weet Boudewijn onder helse omstandigheden voet op dit eiland te zetten, om het later gedesillusioneerd te verlaten. Een ervaring rijker, maar een drang vervuld. Wat nu? Het is Boudewijn ten voeten uit.
September 10, 2022
Must read voor liefhebbers van de zee en andere obscure plekken
Displaying 1 - 3 of 3 reviews