Zor Yokuşu: Seçme Öyküler

by Nezihe Meriç

Doğan Kardeş Dizisi, Türk şiirine ve hikayesine yön veren önemli kalemlerin seçme eserlerini gençlerle buluşturuyor. Her biri uzmanlarca hazırlanan kitaplar, yazarları tanıtan özel metinlerle sunuluyor.

KADINCA… İNSANCA…

“Nezihe Meriç, sonuna kadar, kadın, özellikle de genç kız sorununu, dönemin, dönemlerin bütün değişimleri içinde ele almıştır. Elbette, erkek kişileri de vardır Nezihe Meriç’in ve ilginç olan, bunlar her zaman olumlu, hatta sosyal ve ekonomik düzeylerinin gereği maço olmaları beklenmesine karşın, aksine kadına saygılı, olumlu yaklaşan karakterlerdir. Asıl çatışmayı Mezihe Meriç, geleneğine bağlı anneler, büyükanneler, mahalleli komşu kadınlarla genç kızlar arasında kurar.
Söylemeye gerek var mı, bilmem: Nezihe Meriç, kurallara, kurulu düzene hayır diyen gençlerden yana olmuştur sonuna dek.”

Güven Turan

127 pages, Paperback

First published October 1, 2010

About the author

1925'te Gemlik'te dünyaya geldi. Çocukluğu Anadolu'nun değişik kentlernide geçti. Orta öğrenimini 1943'te Eskişehir Lisesi’nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde okudu. Mezun olmadan, 1945’te öğrenimini yarıda bıraktı. Öğrenimi sırasında Verda Ün'den piyano dersleri almış olan Meriç, onbir sene boyunca (1945-1956) Heybeliada İlkokulu’nda müzik öğretmenliği görevinde bulundu. 1956 yılında yazar Salim Şengil ile evlendi.

1952 – 1972 yılları arasında Şengil’in çıkardığı Dost dergisi ve Dost Yayınları’nı yönetti. bu evlilikten Aslı adında bir kızı oldu. Nezihe Meriç'in ilk yazısı olan Ümit İstanbul Dergisi'nde 15 Şubat 1945’te N. Ufuk imzasıyla, ilk öyküsü Bir Şey ise Seçilmiş Hikayeler Dergisi'nde yayımlandı. Korsan Çıkmazı ile 1962 Türk Dil Kurumu, Bir Kara Derin Kuyu ile 1990 Sait Faik Armağanı, Yandırma ile 1998 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’nü, 2007’de ise Mersin Kenti Edebiyat Ödülü’nü aldı. Kanser tedavisi görmekte olan Meriç, 18 Ağustos 2009'da İstanbul, Etiler'deki evinde hayatını kaybetti. Cenazesi, Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Reviews

[Fulya · Rating 4 out of 5]

Nezihe Meriç'i birkaç sene önce Eskişehir'de girdiğim bir sahaf tavsiye etmişti. Okumak bu seneye nasipmiş. Öykülerini kadın öyküleri olarak sınırlamak bence haksızlık olur çünkü Meriç'in anlattığıhikayeler evrensel. İnsanları çizme biçimi Sait Faik gibi. Onun gibi aynı insanların ruhlarının röntgenini çekiyor adeta, her şey olduğu gibi ortada. En çok "Varım Diyorum İnanmalısınız" öyküsünü sevdim. Bilinç akışı tekniğini şahane kullanmış, hikaye bir yaprak misali ordan oraya savruluyor. Tekrar tekrar okunası. "Uzun Hava"ve " Deli Deli Deli"'yi okuyanlar Sait Faik'e neden benzettiğimi anlarlar. Kendime Türkçede bir kadın öykücü bulduğum için oldukça şanslı hissediyorum. Adını bilmediğim sahaf da umarım hala açıktır ve umarım insanlara Nezihe Meriç'i tavsiye etmeye devam ediyordur...

[Miray · Rating 4 out of 5]

"Bunu sana anlatamam, ama artık yazarak yaşamak istiyorum kendimi"

Zor da olsa umudunu saçına çiçekler gibi iliştirmiş kadınların öyküleri.

[Tubi(Sera McFly) · Rating 3 out of 5]

Dedi 'Ölüm Aklımda', Sepetçi Kadın, Zor Yokuşu, Çisenti 6 insana yaşadığını hissettiren ve kitaptaki en beğendiğim öyküler.