این کتاب تحقیقی جامع و کم نظیر دربارهی طنز در ادبیات پس از اسلام ایران است و به بررسی آثار طنز و نویسندگان طنزپرداز ایرانی در پنج بخش مذهب، مطبوعات، رمان و داستان کوتاه، زن و نمایشنامهنویسی میپردازد. در هر کدام از این بخشها علاوه بر ذکر تکنیک و تاریخچه به اختصار نمونههایی آورده شده است. این کتاب علاوه بر دارا بودن مجموعهای از اشعار طنز، سفرنامههای خیالی، خوابنامه، شرح دنیای دیگر، سفر به مدینهی فاضله، افسانههای حیوانات، شامل تصاویری از نشریات ادواری سانسور یا تعطیل شده مانند توفیق، ملانصرالدین، بهلول، باباشمل و ... است. همچنین ضمائمی مانند فهرست مجلات و روزنامههای طنزآمیز ایران، کتابنامه (شامل منابع شرقی و غربی)، فهرست آثار و اشخاص، این کتاب را به مرجع بسیار خوبی برای محققان و پژوهشگران و علاقمندان به طنز در ادبیات فارسی تبدیل کرده است. خواننده در این کتاب با نمونههای آثار بسیاری از طنزپردازان ایران از جمله میرزاده عشقی، دهخدا، عبید زاکانی، صابر، حافظ، سعدی، ابنیمین، میرزا ملکخان، میرزا آقاخان کرمانی، افراشته، ابوالقاسم حالت ... آشنا میشود.