ძალიან მოწყურებული ვარ ქართულად, ჩემს ენაზე ქალების მიერ დაწერილი ტექსტების კითხვას. და ძირითადად ნაგავი მხვდება :). მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ არ ვკითხულობ. როგორღაც, მაინც ვაგრძელებ, ეგოს მიმაღლებს და თან ვაკვირდები, სადაა ამ სინაგვის მიზეზი. ამ მოთხრობაში "არჩევანი მე" შემდეგ ტრაგიკულ შეცდომებს გამოვყოფდი: 1. ტექსტი ყალბი ტონითაა დაწერილი. ზუსტად ისე, ახალგაზრდა გოგო რომ ჩამოჯდება და თავისი არაფრისმომცემი სასიყვარულო ისტორიით აღტკინებული, სახელებს, ადგილებს რომ შეცვლის და მოქმედ პირებს ფანტაზიით რაღაც უფრო მაგარს დააშენებს. ასეთი ტექსტი, სტილს ვამბობ ჯერ, შოკში არ გაგდებს. იმიტომ, რომ ავტორი რაღაც პოზიდან წერს, თვითმაამებელი მდგომარეობიდან. არ დასცინის თავის თავს და სხვებს. ეგაა. კარგი სტილი დაცინვაა.
2. და, რა? :დდ ანუ, მორალი რა არის ამ ისტორიის? შეგცემ, სანამ არ ვიტყნაურებთ და მერე თუ დავორსულდი და შენ ნარკუშა ხარ, აღარ მეყვარები? ანუ... სადაა გადაწყვეტის წერტილი, რა არის აქ გაკვეთილი, რა არის ღერძი, ცხოვრებაში რაც ამოიკითხა ავტორმა და გვაჩვენებს. უპს, ნარკომანებთან სექსი ნუ გექნებათ? 😅 უსამართლო მოთხრობაა.
რატომ: მთავარ გმირს ზაზა იმიტომ მოეწონა, რომ ასეთი იყო: ნეგატიურად მასკულინური, უგულებელმყოფი, დესტრუქციული. საბოლოოდ, იწვნია ასეთ ადამიანებთან ურთიერთობის შედეგები. და ვინ დაადანაშაულა ამის გამო??? ზაზა, რა თქმა უნდა. ანუ, რა იყო ამ კაცის ბრალი, რომ ისეთი იყო, როგორიც იყო? თუ რამე არის მაგ მოთხრობაში ვინმეზე დასაბრალებელი, არის ამ ქალზე, რომელმაც ურთიერთობა არასაიმედო და უპასუხისმგებლო ტიპთან ლამის ძალით დაიწყო, იმას არც სურდა ურთიერთობა. ნუ, აი, არ ჩავყვები, მაგრამ ჯანსაღი მიჯაჭვულობა და ურთიერთობის დინამიკის რედაქტირება დახატავდა ავტორსაც და მის პირმშოებსაც. Anxious და avoidant შედიან ბარში... 😅😅😅😅😅
3. ეს არ არის ქალის ნაწერი. ქალი ჩემთვის არ არის სუბმისიური არსება, რომელიც ითხოვს კაცის წონას, რომ მის ქვეშ მოიჭყლიტოს. ეგ ნაგავია უბრალოდ. სურვილი, თავი დესტრუქციულ კაცს შეაკლა, რომელიც ძლიერი და დაკუნთულინი იქნება და დაგიცავს, არის იმდენად ამაზრზენი, საცოდავი ფანტაზია... ინდივიდის საწვავი ასეთი მონური იდეები არაა (ყველას თავში ათასი ყლეობა ტრიალებს, მაგრამ ინდივიდი თავის ყლეობებს კრიტიკულად უდგება, ამ ადამიანს-სჯერა).
და პირველ პუნქტს რომ დავუბრუნდეთ: ინდივიდი უნდა იყო, რომ შენი სტილი ყალბი და ამაზრზენი არ იყოს. რომ შენი ნაწარმოების შიგთავსი ყალბი და ამაზრზენი არ იყოს. ინდივიდმა უნდა წეროს, კარგად რომ წეროს, ქალი იქნება ეს თუ კაცი. აქსესუარები-კუხნაში და საძინებელში!
ავტორსაც და მის პროტაგონისტსაც ეხებათ ეს.
This entire review has been hidden because of spoilers.
მე მოთხრობების კრებული წავიკითხე, მაგრამ, სანამ სხვას შევეხები, უშუალოდ “არჩევანი მე”-ზე ვიტყვი რამდენიმე სიტყვას.
ისეთი მოთხრობაა, რაღაც ყველა ემოციას რო ეძებ პირველივე გვერდიდან, და - ყველას პოულობ. არც ვიცოდი რასთან მქონდა საქმე, ისე ადვილად და უშუალოდ წავიკითხე, უცნაური ისტორია იყო - თავიდანვე ასეთი შეხვედრით და გადაკვეთით. ცოტა ტოქსიკურობა იყო შეზავებული, სიყვარული, ტკივილი, ზრუნვაც. იმდენად მივიტანე გულთან ახლოს და ისეთი კ ა რ გ ი იყო. მიხარია, რომ ჩემს ხელში ჩავარდა ეს წიგნი..
პალიტრა ელს ძალიან კარგი მოთხრობების კრებული აქვს, მასში არსებული მოთხრობებიდან “არჩევანი მე” და “უმნიშვნელო თარიღები” მომეწონა ✨
ძალიან გულუბრყვილო ნაწერია. აი, ვარდისფერფურცლებიან მეგობრობის დღიურებში თუ ალბომებში რომ წერდნენ ხოლმე გოგონები. შეიძლება, ამ გულუბრყვილობის გამო მიიქცია ყურადღება..ვერ ვიტყვი, რომ მისი სახით რაიმე ფასეული ჰქონდა ქართულ ლიტერატურას. ბოლო ხანებში უფრო ფემინისტმა მკვლევრებმა ამოწიეს, როგორც ქალური პროზის მაგალითი, მაგრამ, ჩემი აზრით, ეს ვერ უშველის...
ნარკომანი ბიჭისა და ერთის მხრივ იდეალური გოგონას ისტორია. პერსონაჟთა რეალისტური სახე. გულისა და გონების კარნახი. საოცარი დასასრული. გოგონამ 2 არსება შო. ერთი მეორის წარსულ შეცდომას შეეწირა. მეორე კი პირველის არსებობამ გააცოცხლა.
This entire review has been hidden because of spoilers.
უცნობი ქალის წერილებს აჯობა. სიუჟეტებიც მეტად დახვეწილია. მარტივი საკითხავი. წაკითხვისთვის დათმობილი დრო არ დამნანებია. ეპოქას თუ გავითვალისწინებთ შესანიშნავია და სამსჯელო საგანსაც იძლევა.
ამდენი ხნის შემდეგ ძლივს წიგნის წაკითხვის სიამოვნება დავიბრუნე. ქართველ ერს ვუსურვებ ნამდვილ დამოუკიდებლობას და ანა მხეიძისნაირ ბევრი მწერლის აღმოჩენას.