What do you think?
Rate this book
Η τέχνη της ζωής
Εάν όλη μου τη ζωή ήμουν βίαιος, τότε η αντίδρασή μου φυσικά θα είναι βίαιη. Αλλά εάν έχω ζήσει χωρίς βία –όχι μόνο φυσική βία αλλά και ψυχολογική βία, που είναι η επιθετικότητα, ο ανταγωνισμός, η σύγκριση, η μίμηση, η προσαρμογή (όλα αυτά είναι μέρος της βίας)– αν έχω ζήσει όπως έζησε ο Κ., τότε, όταν δεχτούν επίθεση ο φίλος μου ή η αδελφή μου ή η γυναίκα μου, θα αντιδράσω σύμφωνα με τον τρόπο που έχω ζήσει. Καταλαβαίνετε; Εξαρτάται από το πώς έχω ζήσει. Η τέχνη της ζωής είναι η μεγαλύτερη τέχνη απ’ όλες. Να ζει κανείς όχι σύμφωνα με αυτά που είπε κάποιος άλλος, αλλά έχοντας βρει για τον εαυτό του την υπέρτατη αυτή τέχνη.
ΡΗΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΠΡΙΝ AΠO ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ TO 1986
Δεν υπάρχει διάδοχος ή εκπρόσωπός μου που θα συνεχίσει τη διδασκαλία, τώρα ή οποτεδήποτε στο μέλλον, στο όνομά μου... Δε χρειάζονται ερμηνευτές... Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να παρατηρεί κατευθείαν τις δικές του δραστηριότητες κι όχι μέσω κάποιας θεωρίας ή αυθεντίας...
ΡΗΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΠΡΙΝ AΠO ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ TO 1986
Δεν υπάρχει διάδοχος ή εκπρόσωπός μου που θα συνεχίσει τη διδασκαλία, τώρα ή οποτεδήποτε στο μέλλον, στο όνομά μου... Δε χρειάζονται ερμηνευτές... Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να παρατηρεί κατευθείαν τις δικές του δραστηριότητες κι όχι μέσω κάποιας θεωρίας ή αυθεντίας...
- GenresNonfiction
134 pages, Paperback
First published January 1, 1986
8 people are currently reading
130 people want to read
About the author
J. Krishnamurti
1,337 books4,300 followersJiddu Krishnamurti was born on 11 May 1895 in Madanapalle, a small town in south India. He and his brother were adopted in their youth by Dr Annie Besant, then president of the Theosophical Society. Dr Besant and others proclaimed that Krishnamurti was to be a world teacher whose coming the Theosophists had predicted. To prepare the world for this coming, a world-wide organization called the Order of the Star in the East was formed and the young Krishnamurti was made its head.
In 1929, however, Krishnamurti renounced the role that he was expected to play, dissolved the Order with its huge following, and returned all the money and property that had been donated for this work.
From then, for nearly sixty years until his death on 17 February 1986, he travelled throughout the world talking to large audiences and to individuals about the need for a radical change in humankind.
Krishnamurti is regarded globally as one of the greatest thinkers and religious teachers of all time. He did not expound any philosophy or religion, but rather talked of the things that concern all of us in our everyday lives, of the problems of living in modern society with its violence and corruption, of the individual's search for security and happiness, and the need for humankind to free itself from inner burdens of fear, anger, hurt, and sorrow. He explained with great precision the subtle workings of the human mind, and pointed to the need for bringing to our daily life a deeply meditative and spiritual quality.
Krishnamurti belonged to no religious organization, sect or country, nor did he subscribe to any school of political or ideological thought. On the contrary, he maintained that these are the very factors that divide human beings and bring about conflict and war. He reminded his listeners again and again that we are all human beings first and not Hindus, Muslims or Christians, that we are like the rest of humanity and are not different from one another. He asked that we tread lightly on this earth without destroying ourselves or the environment. He communicated to his listeners a deep sense of respect for nature. His teachings transcend belief systems, nationalistic sentiment and sectarianism. At the same time, they give new meaning and direction to humankind's search for truth. His teaching, besides being relevant to the modern age, is timeless and universal.
Krishnamurti spoke not as a guru but as a friend, and his talks and discussions are based not on tradition-based knowledge but on his own insights into the human mind and his vision of the sacred, so he always communicates a sense of freshness and directness although the essence of his message remained unchanged over the years. When he addressed large audiences, people felt that Krishnamurti was talking to each of them personally, addressing his or her particular problem. In his private interviews, he was a compassionate teacher, listening attentively to the man or woman who came to him in sorrow, and encouraging them to heal themselves through their own understanding. Religious scholars found that his words threw new light on traditional concepts. Krishnamurti took on the challenge of modern scientists and psychologists and went with them step by step, discussed their theories and sometimes enabled them to discern the limitations of those theories. Krishnamurti left a large body of literature in the form of public talks, writings, discussions with teachers and students, with scientists and religious figures, conversations with individuals, television and radio interviews, and letters. Many of these have been published as books, and audio and video recordings.
This author also writes under: Jiddu Krishnamurti
In 1929, however, Krishnamurti renounced the role that he was expected to play, dissolved the Order with its huge following, and returned all the money and property that had been donated for this work.
From then, for nearly sixty years until his death on 17 February 1986, he travelled throughout the world talking to large audiences and to individuals about the need for a radical change in humankind.
Krishnamurti is regarded globally as one of the greatest thinkers and religious teachers of all time. He did not expound any philosophy or religion, but rather talked of the things that concern all of us in our everyday lives, of the problems of living in modern society with its violence and corruption, of the individual's search for security and happiness, and the need for humankind to free itself from inner burdens of fear, anger, hurt, and sorrow. He explained with great precision the subtle workings of the human mind, and pointed to the need for bringing to our daily life a deeply meditative and spiritual quality.
Krishnamurti belonged to no religious organization, sect or country, nor did he subscribe to any school of political or ideological thought. On the contrary, he maintained that these are the very factors that divide human beings and bring about conflict and war. He reminded his listeners again and again that we are all human beings first and not Hindus, Muslims or Christians, that we are like the rest of humanity and are not different from one another. He asked that we tread lightly on this earth without destroying ourselves or the environment. He communicated to his listeners a deep sense of respect for nature. His teachings transcend belief systems, nationalistic sentiment and sectarianism. At the same time, they give new meaning and direction to humankind's search for truth. His teaching, besides being relevant to the modern age, is timeless and universal.
Krishnamurti spoke not as a guru but as a friend, and his talks and discussions are based not on tradition-based knowledge but on his own insights into the human mind and his vision of the sacred, so he always communicates a sense of freshness and directness although the essence of his message remained unchanged over the years. When he addressed large audiences, people felt that Krishnamurti was talking to each of them personally, addressing his or her particular problem. In his private interviews, he was a compassionate teacher, listening attentively to the man or woman who came to him in sorrow, and encouraging them to heal themselves through their own understanding. Religious scholars found that his words threw new light on traditional concepts. Krishnamurti took on the challenge of modern scientists and psychologists and went with them step by step, discussed their theories and sometimes enabled them to discern the limitations of those theories. Krishnamurti left a large body of literature in the form of public talks, writings, discussions with teachers and students, with scientists and religious figures, conversations with individuals, television and radio interviews, and letters. Many of these have been published as books, and audio and video recordings.
This author also writes under: Jiddu Krishnamurti
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 14, 2019
[...]
- Η θλίψη, λοιπόν, είναι απλώς το τέλος κάποιων αναμνήσεων - που αυτές βέβαια εξακολουθώ να τις έχω αλλά έχει τελειώσει η πραγματικότητα που τις δημιούργησε κι έτσι νοιώθω χαμένος. Έχω χάσει το γιο μου. Είναι αυτό θλίψη ή μήπως είναι αυτολύπηση (δεν είμαστε σκληροί) , καθώς νοιαζόμαστε περισσότερο για τις δικές μας αναμνήσεις, το δικό μας πόνο, τη δική μας αγωνία, παρά το τέλος κάποιου; Αυτό είναι θλίψη ή ιδιοτέλεια; Εξετάστε το πιο βαθιά παρακαλώ.
- Όπο υπάρχει θλίψη, δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη.
- Άρα η αγάπη δεν έχει σχέση με το μίσος, έτσι; Αν η αγάπη έχει γεννηθεί από το μίσος, τότε δεν είναι αγάπη. Είναι ξεκάθαρο αυτό; Ο ομιλητής δε μισεί κανένα, αλλά ας υποθέσουμε ότι μισεί κι ότι λέει: "Δεν πρέπει να μισώ, πρέπει ν'αγαπώ" - αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι πάντα ένα κομμάτι από το μίσος. Είναι απόφαση, είναι δραστηριότητα της σκέψης. Και η σκέψη δεν είναι αγάπη.
-Το να ανήκεις σε κάτι, το να ανήκεις σε μια ομάδα, το να ανήκεις σε κάποια αίρεση, μπορεί να δίνει κάποια πρόσκαιρη ικανοποίηση αλλά στο τέλος γίνεται μάλλον κουραστικό, μίζερο κι άσχημο
- Λοιπόν: αγάπη-θάνατος. Αγάπη σημαίνει συμπόνοια. Αγάπη-συμπόνοια, σημαίνουν υπέρτατη νοημοσύνη, όχι τη νοημοσύνη των βιβλίων και των επιστημόνων, της εμπειρίας. Αυτή είναι αναγκαία σε κάποιο επίπεδο, αλλά την πεμπτουσία όλης της νοημοσύνης που υπάρχει όταν υπάρχει αγάπη, συμπόνοια. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμπόνοια ή αγάπη χωρίς θάνατο, που είναι το τέλος των πάντων. Τότε υπάρχει δημιουργία' δηλαδή, το σύμπαν όχι σύμφωνα με τους αστροφυσικούς ή τους επιστήμονες - που είναι υπέρτατη τάξη. Φυσικά. Ανατολή και δύση. Υπέρτατη τάξη. Κι αυτή η νοημοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συμπόνοια, αγάπη και θάνατο. Αυτό δεν είναι μια διαδικασία διαλογισμού αλλά μια βαθιά, βαθύτατη αναζήτηση. Αναζήτηση με μεγάλη σιωπή, όχι "Δέστε με που ερευνώ" . Μεγάλη σιωπή, μεγάλος χώρος. Αυτό που είναι ουσιαστικά αγάπη, συμπόνοια και θάνατος, είναι εκείνη η νοημοσύνη που είναι δημιουργία. Η δημιουργία υπάρχει μόνο όταν υπάρχουν τ' άλλα δύο: θάνατος και αγάπη. Οτιδήποτε άλλο είναι επινόηση.[...]
- Η θλίψη, λοιπόν, είναι απλώς το τέλος κάποιων αναμνήσεων - που αυτές βέβαια εξακολουθώ να τις έχω αλλά έχει τελειώσει η πραγματικότητα που τις δημιούργησε κι έτσι νοιώθω χαμένος. Έχω χάσει το γιο μου. Είναι αυτό θλίψη ή μήπως είναι αυτολύπηση (δεν είμαστε σκληροί) , καθώς νοιαζόμαστε περισσότερο για τις δικές μας αναμνήσεις, το δικό μας πόνο, τη δική μας αγωνία, παρά το τέλος κάποιου; Αυτό είναι θλίψη ή ιδιοτέλεια; Εξετάστε το πιο βαθιά παρακαλώ.
- Όπο υπάρχει θλίψη, δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη.
- Άρα η αγάπη δεν έχει σχέση με το μίσος, έτσι; Αν η αγάπη έχει γεννηθεί από το μίσος, τότε δεν είναι αγάπη. Είναι ξεκάθαρο αυτό; Ο ομιλητής δε μισεί κανένα, αλλά ας υποθέσουμε ότι μισεί κι ότι λέει: "Δεν πρέπει να μισώ, πρέπει ν'αγαπώ" - αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι πάντα ένα κομμάτι από το μίσος. Είναι απόφαση, είναι δραστηριότητα της σκέψης. Και η σκέψη δεν είναι αγάπη.
-Το να ανήκεις σε κάτι, το να ανήκεις σε μια ομάδα, το να ανήκεις σε κάποια αίρεση, μπορεί να δίνει κάποια πρόσκαιρη ικανοποίηση αλλά στο τέλος γίνεται μάλλον κουραστικό, μίζερο κι άσχημο
- Λοιπόν: αγάπη-θάνατος. Αγάπη σημαίνει συμπόνοια. Αγάπη-συμπόνοια, σημαίνουν υπέρτατη νοημοσύνη, όχι τη νοημοσύνη των βιβλίων και των επιστημόνων, της εμπειρίας. Αυτή είναι αναγκαία σε κάποιο επίπεδο, αλλά την πεμπτουσία όλης της νοημοσύνης που υπάρχει όταν υπάρχει αγάπη, συμπόνοια. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμπόνοια ή αγάπη χωρίς θάνατο, που είναι το τέλος των πάντων. Τότε υπάρχει δημιουργία' δηλαδή, το σύμπαν όχι σύμφωνα με τους αστροφυσικούς ή τους επιστήμονες - που είναι υπέρτατη τάξη. Φυσικά. Ανατολή και δύση. Υπέρτατη τάξη. Κι αυτή η νοημοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συμπόνοια, αγάπη και θάνατο. Αυτό δεν είναι μια διαδικασία διαλογισμού αλλά μια βαθιά, βαθύτατη αναζήτηση. Αναζήτηση με μεγάλη σιωπή, όχι "Δέστε με που ερευνώ" . Μεγάλη σιωπή, μεγάλος χώρος. Αυτό που είναι ουσιαστικά αγάπη, συμπόνοια και θάνατος, είναι εκείνη η νοημοσύνη που είναι δημιουργία. Η δημιουργία υπάρχει μόνο όταν υπάρχουν τ' άλλα δύο: θάνατος και αγάπη. Οτιδήποτε άλλο είναι επινόηση.[...]
December 11, 2018
Este libro se cae por si sólo. Me he quedado en la página 20. Algunas frases generales del libro: Los chicos y las chicas deben estar juntos en las clases. Guay. Hasta ahí todo bien. Ahora la joyita: no deberían ser separados porque el incesante e inevitable deseo de unos por los otros no los hará prestar atención en clase. No me voy a molestar en explicar todas las maneras en las que está tocándome las narices. Pero aún hay más. En la página 20 dice tal que así: " Los chicos aprueban los exámenes porque saben que tendrán que obtener un empleo, que deberán ganarse la vida. ¿Por qué aprueban los exámenes las chicas? ¿Para poder conseguir con su educación mejores maridos?..." Esta otra frase "célebre", también en la página 20, dice así: "¿Y que es lo que ocurre con ustedes, las chicas? Se casan, aspiran a eso, así como el interés de sus padres es que se casen y después tienen hijos." En ningún momento desafía estas ideas. En ningún momento las critica o las intenta retar. Simplemente afirma como si de una verdad universal se tratase. Que decepción.
August 8, 2023
No sé si es la traducción o el tono en el que Krishnamurti explicaba que me dificultó disfrutarlo, sentía que leía a un humano regañon.
September 15, 2023
Interesantes reflexiones del pensador indio.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews