Ήταν ο καρπός ενός μεγάλου έρωτα, από αυτούς τους κεραυνοβόλους, τους απόλυτους, τους παράνομους και τους επικίνδυνους. Παθιασμένη με τη ζωή, ανεξάρτητη και δυναμική, ευάλωτη κι ευαίσθητη. Μία προσωπικότητα γεμάτη αντιθέσεις, μα αυτό ήταν που την έκανε ξεχωριστή. Έφηβη ακόμη γνώρισε τον πρώτο της έρωτα, αφέθηκε στη δίνη του πανίσχυρου Θεού, στη μαγεία αλλά και στον πόνο που κρύβει. Προσπάθησε ξανά, αγάπησε πολύ κι αγαπήθηκε, στο τέλος όμως έμενε πάντα μόνη. Μια ιστορία σαν εκείνη των γονιών της, έναν έρωτα αληθινό κι απόλυτο, μια αγάπη που να αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, αυτό ήθελε, γι’ αυτό ήταν γεννημένη. «Εσύ, μωρό μου είσαι το παιδί του έρωτα», έτσι της έλεγε η μητέρα της, μα όσο κι αν προσπάθησε κατάλαβε πως οι μεγάλοι έρωτες, όταν δεν καταλήγουν να είναι μαζί, γίνονται τραγούδια ή σελίδες βιβλίων.
Το «Το παιδί του έρωτα» της Αντιγόνης Παπαγεωργίου είναι μια νουβέλα που διαβάζεται γρήγορα, αλλά μένει μέσα σου για πολύ. Με όμορφη, απλή και συναισθηματική γραφή, αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που αγαπά βαθιά, παθιασμένα και απόλυτα, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει πόνο και μοναξιά. Μια προσωπικότητα γεμάτη αντιθέσεις, ευάλωτη αλλά δυναμική, που ψάχνει τον μεγάλο έρωτα σε έναν κόσμο που συχνά δεν τον αντέχει.
Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο είναι ότι, παρότι δεν συνηθίζω να διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία, κατάφερε να με συγκινήσει. Η ιστορία ακουμπά τον συλλογικό πόνο της σύγχρονης πραγματικότητας, με αναφορές σε γεγονότα όπως η πανδημία και η τραγωδία των Τεμπών, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει ότι αυτή η ιστορία θα μπορούσε να είναι η ιστορία οποιουδήποτε από εμάς. Τελικά, είναι ένα βιβλίο για τον έρωτα, αλλά και για το πώς οι μεγάλοι έρωτες, όταν δεν μπορούν να υπάρξουν, γίνονται τραγούδια ή σελίδες βιβλίων!! ❤️