Σμύρνη, Μάρτιος 1922. Ένα νεαρό, βαθιά ερωτευμένο ζευγάρι, η Λουίζα και ο Αλέξης, αρραβωνιάζεται. Την επόμενη το πρωί, ο Αλέξης συλλαμβάνεται ως λιποτάκτης του τουρκικού στρατού και στέλνεται στο μέτωπο, όπου χάνονται τα ίχνη του. Τούρκοι αρπάζουν τη δεκατριάχρονη αδελφή του και την οδηγούν στα βάθη της Ανατολίας...
Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1922. Πεντακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην προκυμαία, περιτριγυρισμένοι από Τούρκους, πυροβολικό, φωτιά και θάλασσα. Όλοι προσπαθούν να διαφύγουν από τον θανάσιμο κίνδυνο, μαζί τους και η οικογένεια της Λουίζας, που καταφέρνει να φτάσει στην Ελλάδα μετά από τραγικά γεγονότα. Στην Ελλάδα, ζει σε μια παράγκα, μέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Αλλεπάλληλες συμφορές χτυπούν αλύπητα την δεκαεπτάχρονη Λουίζα, που πρέπει να αναστήσει σε ξένο τόπο τα δυο ανήλικα αδέλφια της. Η κοπέλα ζει για χρόνια στην κόλαση, με μόνη της παρηγοριά τις αναμνήσεις του έρωτά της με τον Αλέξη και το παρελθόν πριν τον ξεριζωμό, στην πατρίδα της, τη Σμύρνη. Μόλις ξεφεύγει από τις ταπεινώσεις και το φάσμα της πείνας, μπλέκει σε καταστάσεις και δεσμεύσεις που την οδηγούν σε οδυνηρές περιπέτειες. Θα κατορθώσει να ξεφύγει ή θα λυγίσει σ' αυτόν τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή;
Η Δήμητρα Χρηστίδου - Μανθεάκη γεννήθηκε στα Γιάννενα και μεγάλωσε στη Σπάρτη. Σπούδασε Ελληνική και Αγγλική Φιλολογία και συνέχισε τις σπουδές της στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως επιχειρηματίας, διατηρώντας φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Είναι παντρεμένη με τον Αλέξη Μανθεάκη, γνωστό επικοινωνιολόγο, συγγραφέα και πολιτικό αναλυτή, γνωστός, μεταξύ άλλων και ως σύμβουλος και εκπρόσωπος Τύπου της οικογένειας Ωνάση-Ρουσέλ. Κατοικεί στην Αθήνα με το σύζυγο και την κόρη της, Μαρίνα. Με την ιδιότητα της αρχαιολόγου είναι μέλος του Δ.Σ. της παγκόσμιας οργάνωσης για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα ISPACI (The International Parthenon Sculptures Action Committee) που αριθμεί 240.000 μέλη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το πρώτο της μυθιστόρημα "Εγώ, η γυναίκα του Ταλιμπάν" το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία παραμένει μέχρι σήμερα logn seller με πολλές επανεκδόσεις, ενώ προβλήθηκε επανειλημμένα, από το ΜΜΕ και ειδικά από τηλεοπτικές εκπομπές.
Υπέροχα στημένο βαθιά συγκινητικό!!!Απειρα τα συναισθήματα που ενιωσα όσο προχωρούσα στην ανάγνωση αυτου του βιβλίου.Η κ.Μανθεάκη κατάφερε να με αιχμαλωτίσει για αλλη μια φορά.
Λοιπόν,εγώ δεν θα το χαρακτήριζα ιστορικό,συνεπώς δεν θα πω την άποψη μου σαν να είναι.Υπάρχουν αρκετά βιβλία για τη Μικρασιατική καταστροφή που κάνουν πολύ καλά ή πολύ άσχημα τη δουλειά τους. Το «Άγγιγμα από πάγο» είναι ένα αισθηματικό και κάπως κοινωνικό βιβλίο που έχει ως αφορμή ένα από τα τραγικότερα ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας.Στηρίζεται σε μια αληθινή ιστορία,όπως αναφέρει η ίδια η συγγραφέας.Η βάση λοιπόν ή το ιστορικό πλαίσιο που λαμβάνει χώρα η κυρία Μανθεάκη το περιγράφει όπως ακριβώς θα έπρεπε.Σαν ένα είδος "ρεπορτάζ"-ας μου επιτραπεί ο όρος-ενός δημοσιογράφου της εποχής που ήταν αυτόπτης μάρτυρας τις τελευταίες μέρες της καταστροφής της Σμύρνης.Υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ αποστασιοποίησης και δραματικότητας,μια φόρτιση και κάτι το αφηρημένο στην περιγραφή,τα λόγια κάποιων ξένων προσωπικοτήτων που είπαν την γνώμη τους για αυτό που έζησαν ή και είδαν.Το σημαντικότερο και αυτό που ήθελε να εστιάσει είναι να ξεκινήσει η ιστορία του Αλέξη και της Λουίζας.Και βέβαια αυτό είναι το θέμα του βιβλίου. Ένας αρραβώνας που κράτησε πολύ λίγο,δύο οικογένειες που στη Σμύρνη θεωρούνται κοινωνικά και οικονομικά σεβαστές διαλύονται και ένας κοινός δρόμος γεμάτος όνειρα και αγάπη μετατρέπεται σε δύο παράλληλους που κανείς δεν ξέρει αν θα συναντηθούν ποτέ ξανά.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου, που είναι και ο κυρίως όγκος του,μας διηγείται τη ζωή της Λουίζας και της οικογένειας της στον Πειραιά που τελικά κατόρθωσαν να φτάσουν ως πρόσφυγες.Μέσα από την ιστορία της Λουίζας η συγγραφέας αντικατοπτρίζει την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα τόσο από την πλευρά των γηγενών όσο και την πλευρά των προσφύγων που πρέπει να χτίσουν από το μηδέν τις ζωές τους. Οι πρωταγωνιστές είναι ουσιαστικά όλο το σύνολο των αρχών,της παιδείας,της σκέψης των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα. Δύο βίοι παράλληλοι που μέσα από λάθη,παρανοήσεις,άκαιρες χρονικές συγκυρίες,δεν τέμνονται πουθενά.Ο καθένας από τους δύο ήρωες ζει το δικό του μαρτύριο,αλλά δεν ξεχνάνε ποτέ την πρώτη και αληθινή αγάπη που έζησαν. Ουσιαστικά το βιβλίο είναι μια ιστορία αγάπης,που αν πάρουμε ως δεδομένο ότι είναι αληθινή,είναι άκρως συγκινητική και απίθανη! Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο,για το είδος του,με ρέουσα πλοκή,με δυνατές στιγμές,που ακριβώς επειδή δεν περιέχει ιστορικές λεπτομέρειες,είναι ευκολοδιάβαστο και απόλυτα βατό.Το διάβασα ευχάριστα,ακριβώς επειδή από την αρχή θεώρησα δεδομένο πως δεν πρόκειται να διαβάσω ένα ιστορικό μυθιστόρημα αλλά μια αληθινή ιστορία αγάπης δύο νέων που έζησαν τα δύσκολα χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι και τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο.Και οφείλω να πω πως έμεινα απόλυτα ευχαριστημένη.
Η πλούσια, μεστή και τόσο άμεση γραφή αυτού του βιβλίου με βούτηξαν στην κυριολεξία μέσα στις σελίδες του! Μια από τις πιο παραστατικές περιγραφές της Μικρασιατικής καταστροφής και της μοίρας των Ελλήνων που άλλαξε ριζικά και θλιβερά! Οι λέξεις ουρλιάζουν απο πόνο και νοσταλγία! Η κεντρική ηρωίδα Λουίζα, μια απο τις πιο δυνατές μορφές που έχουν γεννηθεί στις σελίδες ενός βιβλίου! Πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα Δήμητρα Μανθεάκη για αυτό το αριστούργημα και μια πρόσκληση σε σας τους αναγνώστες να το διαβάσετε για να μάθετε ιστορία, για να μάθετε να αντιμετωπίζετε δυσκολίες και να νιώσετε την δύναμη ψυχής και αντοχής της κοπέλας που πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της να σταθεί όρθια παρά τις κακουχίες παρά τις απώλειες για να μπορέσει να κερδίσει την ζωή!
Δυστυχώς μετά από πάρα πολλά βιβλία που έχω διαβάσει σχετικά με τη Μικρασιατική καταστροφή, θα πρέπει να έχει κάτι ξεχωριστό η υπόθεση για να με συγκινήσει. Και το συγκεκριμένο δεν το είχε. Διαβάζεται ευχάριστα, η γραφή είναι ζωντανή, τα πρόσωπα συμπαθητικά (αν και εκνευρίστηκα πολύ με την αφέλεια της πρωταγωνίστριας), αλλά δεν είχε κάτι που θα με κάνει να το θυμάμαι.