Tadeusz Borowski w swoim tekście Alicja w Krainie Czarów tworzy literacką analogię, która pozwala spojrzeć na rzeczywistość obozową z nowej, ironicznej perspektywy. Tekst, czerpiąc inspirację z dzieła Lewisa Carrolla, kontrastuje dziecięcą, surrealistyczną podróż Alicji z brutalną rzeczywistością Oświęcimia. Autor wykorzystuje postać "polskiej Alicji" jako metaforę uprzywilejowanego, lecz oderwanego od realiów socjologicznych podejścia do doświadczeń obozowych. Borowski wnikliwie analizuje pamiętnik Zofii Kossak-Szczuckiej Z otchłani, kwestionując jego rzetelność, literacką jakość oraz sposób, w jaki autorka interpretuje obozowe przeżycia poprzez pryzmat religijnych i moralnych dogmatów. W warstwie narracyjnej autor podkreśla sprzeczności między przedstawianiem przez Kossak rzekomego heroizmu Polek a realiami hierarchii obozowej, uprzywilejowania wynikającego z dostępu do paczek i funkcji obozowych, oraz dystansowania się autorki od mniej "heroicznych" aspektów życia w Birkenau. Borowski z mistrzowską ironią demaskuje uproszczoną, idealizowaną wizję obozowego życia, proponując socjologiczne spojrzenie na mechanizmy przetrwania i wzajemne relacje więźniów. Jego tekst to także polemika z mistycyzmem i bigoterią, które przesłaniają rzeczywistość faszystowskiego systemu opartego na dehumanizacji i wyzysku. Alicja w Krainie Czarów Tadeusza Borowskiego to niezwykle krytyczne spojrzenie na literaturę obozową, które zadaje trudne pytania o moralność, odpowiedzialność i sposoby przedstawiania doświadczeń wojennych w literaturze. To tekst, który zmusza do refleksji nad tym, jak pamięć o tragediach przeszłości powinna być przekazywana, by unikać uproszczeń i instrumentalizacji historycznych faktów.
Tadeusz Borowski (1922-1951) - prozaik, poeta, publicysta. Urodził się w Żytomierzu w Ukrainie, zmarł śmiercią samobójczą w Warszawie. Studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, brał aktywny udział w podziemnym życiu kulturalnym w czasie wojny. W 1943 roku został aresztowany, trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, następnie przetransportowano go między innymi do Dachau. W 1946 roku powrócił do kraju. Po 1948 roku stał się zwolennikiem partii komunistycznej, a swoją twórczość podporządkował założeniom realizmu socjalistycznego. Zadebiutował w 1942 roku cyklem wierszy Gdziekolwiek ziemia. W 1948 roku opublikował dwa tomy opowiadań - Pożegnanie z Marią i Kamienny świat - które spotkały się z szerokim odzewem.
„Biedna, polska, poważna, grzeczna, religijna Alicja! Błąka się niestrudzenie po sennej krainie czarów, gdzie kobiety palą w krematoriach za manicure, a ślubowanie zakonnic dźwiga zburzone przez faszystów miasta. W tej przedziwnej krainie snów krzyk mordowanych zagłuszany jest szeptem modlitwy, a po przebudzeniu — westchnienia skruchy i szmer litanii przemieniają się w szelest dolarów, franków i funtów szterlingów.”