พูดกับบ้าน

by 'รงค์ วงษ์สวรรค์

รวมความเรียงเกี่ยวกับบ้านด้วยลีลาและสำนวนเฉพาะตัวไม่เหมือนใคร บอกเล่าความยากลำบากกว่าที่ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ จะได้มีบ้านสักหลังเป็นของตัวเอง เขาเล่าถึงความรู้สึกปวดร้าวในวัยเยาว์ เมื่อมองเห็นบ้านของเด็กคนอื่นใหญ่โตหรูหรา มีขนมกินกันเหลือเฟือ ขณะที่เขาอยู่ในบ้านหลังย่อมจากรายได้เดือนละ 40 กว่าบาทของพ่อ และกินขนมถ้วยฟูสีขาวมอมแมม ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในความยากจนถูกระบายออกมาด้วยเชิงชั้นทางภาษาและความคิดอันลึกซึ้ง ผ่านเรื่องราวในบ้านของเศรษฐีหลังละ 20 ล้าน กว่าที่ ’รงค์ วงษ์สวรรค์จะมีบ้านหลังแรกเป็นของตัวเอง เขาเขียนหนังสือวันละหลายชิ้นตั้งแต่เรื่องสั้นราคา 120 บาทถึง 150 บาท สารคดี บทภาพยนตร์ นวนิยาย บทความเกี่ยวกับแฟชั่นนิตยสาร แฟชั่นดารา รวมถึงเขียนในนามของเพื่อนบางคนแบบโกสต์ ไรเตอร์หรือนักเขียนผี ซึ่งเรื่องราวทั้งหมด ’รงค์ วงษ์สวรรค์บันทึกไว้ใน “พูดกับบ้าน” เล่มนี้อย่างละเอียดลออ นอกจากนี้ยังมีบทบันทึกถึงญาติน้ำหมึกในวงการนักเขียนอีกหลายราย อาทิ สุวรรณี สุคนธา, ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช, อุษณา เพลิงธรรม, วาทิน ปิ่นเฉลียวหรือต่วยตูน ฯลฯ เรื่องราวเหล่านี้ย่อมช่วยสร้างความเพลิดเพลินอารมณ์ สำหรับผู้สนใจติดตามความเคลื่อนไหวของแวดวงหนังสือเป็นอย่างยิ่ง “บ้านของผมพูดได้ หรือบ้านพูดกับผมได้อย่างจริงใจกว่าสัญญาของนักการเมือง รวมทั้งคนละเมอกลางแดดประเภทนายหน้าขายของผ่อนส่ง โดยเฉพาะในวงการขายบ้านและผืนดิน บ้านมีชีวิต! ผมเชื่อปรัชญานี้เพราะผมอยากให้บ้านมีชีวิต ถ้าบ้านตายเป็นกรณีเศร้าและสยดสยองเพราะผมไม่รักความตาย!”

288 pages, Paperback

First published February 1, 1993

About the author

'รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2538 เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ที่จังหวัดชัยนาท จบการศึกษามัธยมศึกษา จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร เป็น นักเขียนที่มีผลงานหลายอย่าง เช่น คอลัมน์ในนิตยสารและหนังสือพิมพ์ เรื่องสั้น นวนิยาย สารคดี บทภาพยนตร์ เอกลักษณ์ของงานเขียนคือการใช้ภาษา ซึ่งใช้คำยุคเก่า แต่สื่อถึงเรื่องราวที่ทันสมัย นามปากกา 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ย่อมาจากชื่อจริง คือ ณรงค์ วงษ์สวรรค์

'รงค์ วงษ์สวรรค์ เสียชีวิตจากอาการเส้นเลือดในสมองแตก เมื่อเวลาประมาณ 18.05 น. ของวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลเทพปัญญา จังหวัดเชียงใหม่

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 3 out of 5]

โดยรวมๆ หนังสือเล่มนี้มันเล่าถึงบ้านน้อยมาก
เล่าถึงแค่เพียงส่วนเริ่มต้น
นอกเหนือจากนั้นคือชีวิตอันแสนวุ่นวายและยุ่งเหยิง
กับเพื่อน กับผู้คน กับผู้หญิง กับอดีต
กับเหล้ายา กับงาน กับการเงิน ฯลฯ
ทั้งหมดนั้นมันอยู่ในเล่มนี้มากกว่า “บ้าน”
ผู้เขียนกลับมาที่ “บ้าน” อีกครั้งในช่วงท้ายเล่ม
ราวๆ 4 - 5 บทสุดท้าย เพื่อจบมัน
การออกนอกเรื่องเป็นเอกลักษณ์ของงานชิ้นนี้