Lily 百合花1,458 reviews103 followersFollowFollowAugust 18, 2016นางเอกพระเอกมิลินท์ (มัดหมี่, หมี่)ไวทย์ ภาสวัตรีวิวหลังอ่าน เรื่องนี้มีอะไรสักอย่างกับเราแน่ๆ เลย คือหยิบมาจะอ่านตั้งแต่ก่อนเดือนพ.ค. แต่ก็ได้แต่หยิบๆ วางๆ จนเริ่มอ่านจริงคือเดือนก.ค. แต่ก็อ่านไปได้แค่บทเดียว แล้วก็ไม่ได้อ่านต่อเลย จนตอนนี้เป็นช่วงที่เราพยายามจะเคลียร์คิวนิยายที่อ่านดองย้อนหลังทั้งหมด (คือเปิดเรื่องแล้วอ่านดองค้างไว้เยอะมาก น่าจะเกิน 20 เล่ม นับย้อนไป 2 ปีอ่ะ ฮ่าๆ) มาช่วงวันหยุดนี้ เลยพยายามฮึดตัวเอง อ่านเล่มนี้ให้จบให้ได้ เล่มนี้ให้คะแนนยากจริงๆ เลย สำหรับความแปลกใหม่ของเรื่อง เราให้เยอะเลย เพราะเรื่องนี้เน้นรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งรถ เครื่องยนต์ของรถแข่ง และแวดวงวิศวยานยนต์ ซึ่งอ่านแล้วเราก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ชอบเพราะว่าได้เปิดความรู้ใหม่ๆ ที่เราไม่เคยได้รู้เลย แบบละเอียดยิบเลยนะ คือต้องบอกว่าข้อมูลพี่ปุ้ย ฌามิวอาห์ ละเอียดมากจริงๆ เลยแอบเทคะแนนให้ในจุดนี้จริงๆ เพราะเขียนในสิ่งที่หาได้ยากในนิยายอ่ะค่ะ ไม่ค่อยได้เจอนิยายเรื่องไหน มีรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งรถเยอะขนาดนี้เลยสิ่งที่เสียดายคือ การดำเนินเรื่องในหลายๆ ช่วง มีช่วงที่อ่านแล้วเอื่อยๆ และบางช่วงก็แบบว่าอ่านแล้วงง เพราะจู่ๆ ก็เอ่ยถึงชื่อบริษัทนั้นแบบลอยๆ ขึ้นมา เราก็อ่านแล้วจำไม่ได้ไงว่า คืออะไรหว่า งงด้วยว่าตกลงชื่อนี้เป็นนามสกุลของใครป่ะ แล้วบริษัทนี้กับบริษัทนี้เป็นพันธมิตรหรือคู่แข่งกันอ่ะ คืออ่านจนจบก็ยังงงๆ อีกอย่างที่ไม่ค่อยชอบก็คือนิสัยของมิลินท์ หรือมัดหมี่ หรือหมี่ นางเอกของเรื่อง ช่วงครึ่งแรก โอ๊ย อ่านไปอยากจะบ้าตาย นิสัยเธอก้าวร้าวมาก พูดจารุนแรง ดุเดือด อ่านไปก็คิดว่า นิสัยแย่เกินทนนะ ไม่ไหวจริงๆ พอครึ่งเล่มหลังเนี่ย อ่อนลงจนเหมือนคนละคนกันเลย แต่ก็พอเข้าใจแหละว่า เธอปรับปรุงตัวเอง และยอมรับฟังคนอื่นมากขึ้น รวมถึงพยายามใจเย็น ไม่ใจร้อนอย่างที่เคยเป็นมา (ใจร้อนจนน่ากลัวจริงๆ นะ) สิ่งที่สงสัยตั้งแต่อ่านหลังปกคือ ชื่อพระเอก ไวทย์ เนี่ย อ่านยังไงเนี่ย ฮ่าๆ ตอนนี้ในหัวมโนเป็นคำว่า “ไวท์” (สีขาว) ไว้เรียบร้อยล่ะ เพราะนึกไม่ออกว่าจะออกเสียงยังไงดีอ่ะ ว่าจะเก็บไว้ไปถามคนเขียนเองเมื่อมีโอกาสได้เจอกันนะ ^_^ ปกของหนังสือ เราเห็นปกแล้วไม่ค่อยชอบนะคะ แต่ก็คิดว่าทำปกเข้ากับเรื่องได้ดี แต่แค่เห็นแล้วรู้สึกไม่ค่อยชอบอ่ะ บอกไม่ถูก ฮ่าๆ คือมันดูเหมือนจะสวย แต่ในสายตาเรา เราว่าไม่ค่อยสวยเท่าไรอ่ะ ฉากหวานๆ หาได้ยากมากนะในเรื่อง ว่าแล้วก็อยากเล่ายาว แต่ขอเล่าในส่วนของสปอยล์แล้วกันนะ เพราะเดี๋ยวจะเพลิน รู้สึกการตัดฉากของเรื่องแปลกๆ แบบบอกไม่ถูก คือว่าเรากำลังลุ้นกับฉากนี้อยู่ แล้วจู่ๆ ก็ถูกตัดไป หลังจากนั้นก็เป็นการเอ่ยถึงฉากนั้นในมุมมองคนอื่นแทน อ้าวววว กำลังลุ้นอยู่เลย ไหงเป็นงี้ล่ะ ความรู้สึกตอนอ่านเรื่องนี้ มีบางครั้งก็คิดว่าคล้ายตัวเองอ่านนิยายแนวของทมยันตีอยู่ค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าทำไมรู้สึกอย่างนั้น แต่ก็อ่านแล้วเพลินดีค่ะ ชอบเวลาไวทย์เรียกนางเอกว่า “มิลินท์” ตลอดอ่ะ จะไม่มีเรียกว่า “มัดหมี่” หรือ “หมี่” คือบางทีการเรียกชื่อจริงอย่างที่ไวทย์เรียก มันก็แอบทำให้เรารู้สึกว่ามันอ่อนหวานในหัวใจดี ฮ่าๆ บอกไม่ถูก แต่ชอบมากเลยนะ กริกริ อ่านเรื่องนี้แล้ว แอบมีแรงฮึดเรื่องการเรียนภาษาญี่ปุ่นของตัวเองอีกแล้วค่ะ เพราะในเรื่องนี้มิลินท์ไปอยู่ญี่ปุ่นมาหลายปี ทำให้พูดได้เหมือนเจ้าของภาษา เราอ่านแล้วก็เกิดแรงกระตุ้นอีกแล้วววว ว่าจะต้องพยายามกับการเรียนภาษานี้ต่อไปให้ได้ตามเป้าหมายที่ต้องการ ขอบคุณสำหรับแรงบันดาลใจดีๆ นี้จริงๆ เลยนะ ฮึดสู้ต่อไปนะ ฮึบๆ [สปอยล์] ส่วนเรื่องรักหวานๆ ในเรื่อง แทบหาไม่ค่อยได้นะ เพราะส่วนใหญ่เน้นไปที่เรื่องรถแข่งแหละ แต่บางช่วงแม้แต่เรื่องเกี่ยวกับพ่อของมิลินท์ ก็หายๆ ไป อ่านไปก็งงๆ ตัวเองว่า อ้าว พระนางรักกันแล้วนะ บทหวานๆ น้อยมากจริงๆ เสียดายไม่มีตอนพิเศษด้วยอ่ะ ลงเอยกันแล้วก็จบลงแค่นั้นเลย ไม่มีเอ่ยถึงครอบครัวของมิลินท์ ทั้งแม้นมาส (ยายของมิลินท์) และมณิสร (แม่ของมิลินท์) อีกเลย แบบว่าอยากให้มีช่วงเวลาที่ยายหลานได้คุยกัน ปรับความเข้าใจกัน และใช้เวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ นะ ไหนจะประเด็นเรื่องของปองภพกับมณิสรอีก ตกลงยังไงกันต่ออ่ะ ที่คุยกันแล้วมิลินท์แอบได้ยิน คืออะไร จะสื่อว่าอะไร แล้วมณิสรจะรักษาอาการป่วยหายไหม คือเหมือนตอนจบหายไปกับสายลมและอวกาศเลยอ่ะ เรื่องของเกวารีกับอารัณก็ยังคาราคาซัง อ่านไปก็ง่าาาา ไหนๆ ก็เอ่ยถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่มีให้ลุ้นต่ออ่ะ หรือจะมีในเล่มถัดไปหว่า แอบฝันหวาน ฮ่าๆ สงสารวลัชอ่ะ พ่อของมิลินท์ ทำไมต้องมาโดนฆ่าตายแบบนี้ ทำไมต้องถูกใส่ร้ายกลายเป็นคนที่ทำให้ไวทย์บาดเจ็บ และรับความผิดไม่ไหวเลยฆ่าตัวตาย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนที่ดีมากๆ เลย อ่านไปก็เสียดายที่คนแบบนี้กลับถูกคนสนิทที่ไว้วางใจทำร้ายได้ ทำให้ครอบครัวของเขาแตกเป็นคนละทิศคนละทาง เลวร้ายที่สุดเลย พอจะเดาได้แหละว่าฐากูรคือตัวร้าย เพราะว่าไหนจะอาเกนจิ ที่เลี้ยงดูมิลินท์เหมือนลูกสาวแท้ๆ คอยเตือนให้อย่าไว้ใจฐากูร ลูกน้องคนสนิทของพ่อ ไหนจะเล่าถึงเรื่องที่ฐากูรทำอีก ก็เลยพอเดาๆ ได้แหละ รู้สึกว่าฮีคนนี้เลวจริงๆ เลย เหอๆ Start 16.57 น. Sun 12 Jul 2015End 20.55 น. Sun 4 Oct 2015Review Date 23.16 น. Sun 4 Oct 20152015-read jamsai love ...more
ink19956 reviews2 followersFollowFollowApril 20, 2022👉🏻เรื่องรวมๆ : เรื่องเป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งขัน เกี่ยวกับรถแข่งทั้งความเร็ว ความรู้เรื่องอุปกรณ์การปรับแต่งเกี่ยวกับรถยนต์ เน้นเรื่องของรถยนต์👉🏻การดำเนินเรื่อง : เรื่องยุคปกติ👉🏻ความประทับใจในเรื่อง : แนวการสอน ให้ข้อคิดเรื่องการพูด เรื่องต่างๆในเรื่อง👉🏻ตัวละครที่ชอบ : พระเอกน่ารักดี (แต่บ้างที่ก็ดุ)👉🏻ความประทับใจ ในตัวละคร : -👉🏻ตัวร้าย : คนที่ทำงานด้วยกันร้ายที่สุด ดีหน่อยที่นางเอกไว้ใจคนไม่ผิด👉🏻ความหนักของเรื่องนี้ : เรื่องของตัวร้าย / ความทุกข์ในใจของคน / การปล่อยวาง👉🏻ความคิดเห็น : เรื่องนี้ความหวาน ฉากสวีตน้อยมาก / เน้นเรื่องการแข่งขัน ความรู้เรื่องรถซะมาก 👉🏻ฉากที่ชอบ/ประโยคที่ชอบในหนังสือเล่มนี้ (P.) : ๐ ความแน่นนอน คือ ความไม่แน่นอน (หน้า68)๐ "เด็ก" "เคยได้ยินคำพูดว่าActions Speak louder thsn word..." (หน้า77)๐ "โดนกัดน่ะครับ" "ให้คนกัดรับผิดชอบดีกว่าครับ" ขี้ฟ้อง! ผู้ชายเฮงซวย (หน้า81)๐ "V&M" กุญแจรถของพ่อนางเอก (หน้า91)๐ ฉากพี่ไวทย์ หวง หนูหมี่ (หน้า119)๐ พรรคพวก "คนกล้าขัดใจไวทย์" (หน้า127)๐ พี่ไวทย์คืออากาศธาตุ (หน้า131)This entire review has been hidden because of spoilers.