Πιο γνωστός στην Ελλάδα ως σκηνοθέτης, ο Pier Paolo Pasolini έγραψε και συναρπαστική ποίηση. Πραγματεύεται τα πολιτικά, κοινωνικά και περιβαλλοντολογικά προβλήματα της εποχής μας κατά έναν τρόπο που καυτηριάζει πολλές εδραιωμένες παραδοχές και προτείνει στον αναγνώστη (που έχει τη διάθεση να «συζητήσει» μαζί του) μιαν άλλη άποψη από εκείνη που έχει συνηθίσει να πιστεύει. Η αίσθηση και η σκέψη του ποιητή είναι σα μια καλά ακονισμένη λεπίδα που σκίζει πεποιθήσεις και συνθήκες και προχωρά πολύ βαθιά. Μια ποίηση, σίγουρα, που δεν ταιριάζει σε όσους είναι ικανοποιημένοι από τον κόσμο «τους», όπως τον βλέπουν και τον αισθάνονται...
Italian poet, novelist, critic, essayst, journalist, translator, dramatist, film director, screenwriter and philosopher, often regarded as one of the greatest minds of XX century, was murdered violently in Rome in 1975 in circumstances not yet been clarified. Pasolini is best known outside Italy for his films, many of which were based on literary sources - The Gospel According to Saint Matthew, The Decameron, The Canterbury Tales...
Pasolini referred himself as a 'Catholic Marxist' and often used shocking juxtapositions of imagery to expose the vapidity of values in modern society. His essays and newspaper articles often critized the capitalistic omologation and also often contributed to public controversies which had made him many enemies. In the weeks leading up to his murder he had condemned Italy's political class for its corruption, for neo-fascist terrorist conspiracy and for collusion with the Mafia and the infamous "Propaganda 2" masonic lodge of Licio Gelli and Eugenio Cefis.
His friend, the writer Alberto Moravia, considered him "the major Italian poet" of the second half of the 20th century.
Hai letto tante volte, in tanti momenti diversi della vita, cose diverse di Pasolini, che non sai proprio più dire i "mi piace" e i "non mi piace" che forse vorresti avere. Sicuramente qui ci sono alcune delle poesie che più lo contengono, bene e male. Come La Guinea, quel lungo discorso rivolto - in quelle sue terzine lasche - a un amico poeta che è chiaramente Attilio Bertolucci (inizia con la sua Casarola e alla fine compare anche uno dei suoi segni preferiti, la gaggìa...), sull'Africa "unica alternativa"... Ma infine anche la Negritudine è da scovare in Italia, "in questi prati bianchi, tra i covoni | dei mezzadri, nella solitudine || delle piazzette"...
Dunque? Un po' lo sapevo, e credetemi, non sto dicendo "che schifo, che schifo". Sono la prima a disprezzare chi cerca di non capire certi "classici". Però non mi piace neanche mentire, quindi vi dirò, ho capito, ma non mi piace. Non mi piace la forma, ecco. Altalenante e nevrotico in una maniera che a me pare inutile. Quindi no, non mi è piaciuto. Proverò altro, tra un po'. Tre meno.
Todo falso sentimiento produce la certeza absoluta de tenerlo. Mi falso sentimiento era el de… la salud. ¡Extraño! al decírselo a usted —incomprensiva por definición, con ese rostro de muñeca sin labios— corroboro ahora con lucidez clínica el hecho de no haber tenido nunca, yo, lucidez alguna.
Es cierto que a veces puede ser suficiente, para ser saludables (y lúcidos) creer serlo… Y sin embargo (¡escriba, escriba!) mi confusión actual es la consecuencia de una victoria fascista. [Nuevos, descontrolados, fieles impulsos de muerte]
Una pequeña, secundaria, victoria. Fácil, por tanto. Yo estaba solo: con mis huesos, una madre tímida y asustada, y mi voluntad.
Me estoy familiarizando con la obra de Pasolini en general por lo que los primeros poemas que leí fueron bastante largos y densos pero al momento de leer estos todo se hizo más fácil, aunque hay varios extensos es más fácil de digerirlos porque te encuentras con Pasolini luchando contra esa duda con la que cargamos todos; ¿realmente soy un hombre, realmente estoy lúcido? es la lucha de la razón sobre el sentimentalismo, claro está, es neorrealismo; estamos aquí, somos personas, podemos pensar, la sociedad es desigual, hay que tomar una posición social, debemos hacer uso de nuestra lógica, ya lo decía en La Realidad:
Y ser retóricos significa odiar,
ser incultos significa haber perdido deliberadamente todo respeto por el hombre, el viejo amor por el ideal se reduce
a fingir desesperadamente ante uno mismo, a creer en aquello que mintiendo se dice. Pero la luz del ojo permanece, ¡obsesivos
acusadores! Ahí, en esa gota de luz, en la mirada elusiva, lívida, culpable, se encontraba vuestra verdad.
No puedo dejar de pensar en el paralelo de estas estrofas con nuestra realidad, cuando él luchaba por ser un poeta denunciando el fascismo y como el mundo ahora, dando diez pasos atrás por cada paso al frente, quiere convertirnos en máquinas que no quieren saber nada de las artes porque ellas nos hacen detectar el crecimiento del fascismo. Es terrible que regresemos a ese sentimiento y espero que pronto logremos estabilizarnos porque creo que somos más los que tenemos fe en que la humanidad no dejará que vivamos una vida embrutecida...