"Dengesini yitirmiş bir İngiliz erkeğinden daha tehlikeli pek az hayvan vardır." Londra'nın üzerinde hâlâ Thatcher'ın gölgesinin hüküm sürdüğü, ekonomik krizin zenginleri tedirgin ettiği ve hakim ruh halinin paranoya olduğu '90'lı yıllar... Her zaman güvenli bir hayat sürmüş, tehlikeyi gördüğünde en yakın arkadaşını bile geride bırakmaktan çekinmeyen, uzun süreli ilişkisi evliliğe doğru giden, rakamlarla arası iyi temkinli bir muhasebeci... Babasının ona sağladığı imkanları dilediği gibi kullanan, fakat aynı babanın bıraktığı derin yaraları taşıyan, iddialı, tehlikeli, ilgi uyandırıcı ve dengesini yitirmiş bir kadın... Güçlü ve zengin, "sapkınlığı" kendine dünya görüşü edinmiş ve her fırsatta Baudelaire takıntısını sergileyen, herkesi kendisine benzetmeye çalışan ve eylemlerini şairin yazıları üzerine mi inşa ettiği yoksa gerçekten metinlerde kendisinin bir yansımasını mı bulduğu belirsiz bir baba... Yolları kesiştiğinde hayatlarını kökten değiştirecek yeni bir dünyaya adım atacak ve kendilerini baş döndürücü bir girdabın içinde bulacaklar. Baudelaire Paranoyası hırs, arzu, kontrol ve güç ilişkileri üzerine, insan ilişkilerindeki bağlılık, sevgi ve güveni de sorgulayan sürükleyici bir polisiye... "İki kişiliğin karşılaşması iki kimyasal maddenin bir araya gelmesi gibidir. Bir tepkime oluşursa, ikisi de dönüşür."
I love Ken Bruen's writing and have read pretty much all of it. I finally got hold of a copy of this book and read it in a handful of sittings. It's a wild journey through the madness that can happen when a quiet, mild man is thrust in to a world of sex, money and violence. Exceptional
I think Mr. Bruen might have been still pinching a wee bit of the happy powder writing this one, would only recommend to the die hardest of fans. That said it is still full of his very brilliant style.
in this book, you can find something from deep inside of you. Fear, sadness, hopelessness and more. but besides, you will read some secret funny quotes, jokes and weird conversation. However, really awesome.
İlk Ken Bruen okumam, sanırım son olabilir. Avi Pardo'nun (her zamanki gibi) şahane çevirisine rağmen tüm o acayip karakterler ve diyaloglar bana biraz yapay ve eğreti geldi.