What do you think?
Rate this book
Joe & Ik
Het is de laatste magistrale zet van Joe, als hij weet dat hij ten dode is opgeschreven: met zijn zoon Woelie op reis gaan. Om elkaar te leren kennen. Om Woelie op eigen benen te zetten. Om afscheid te nemen.
Maanden later schrijft Woelie hun verhaal op. Zoekend naar het juiste begin spreekt hij de lezer direct aan en zuigt hem zijn ontroerende verhaal in.
Maanden later schrijft Woelie hun verhaal op. Zoekend naar het juiste begin spreekt hij de lezer direct aan en zuigt hem zijn ontroerende verhaal in.
206 pages, Paperback
First published June 1, 2014
18 people want to read
About the author
Mireille Geus
36 books6 followersMireille Geus writes plays for children and has written several texts for Sesame Street. She teaches writing in Amsterdam and has written several award-winning books. Her novel Piggy won the most prestigious award in children's literature in the Netherlands, the Golden Slate Pencil.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 13, 2024
2,25 ⭐️ woelie en zijn vader, joe, gaan samen op reis, nadat joe te horen heeft gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is.
het boek las makkelijk, maar was wel intens. zeker als je weet wat de tijdspan is waarin dit allemaal afspeelt. ik ben het niet eens met sommige woordkeuzes van de auteur. is “dikke ober” nou echt nodig om te zeggen? daarnaast was er een scène richting het einde dat ik totaal niet toepasselijk vond voor het thema van het boek.
het boek las makkelijk, maar was wel intens. zeker als je weet wat de tijdspan is waarin dit allemaal afspeelt. ik ben het niet eens met sommige woordkeuzes van de auteur. is “dikke ober” nou echt nodig om te zeggen? daarnaast was er een scène richting het einde dat ik totaal niet toepasselijk vond voor het thema van het boek.
March 10, 2015
In een goede bui een 2.5...
Recensie
Recensie
June 5, 2018
Woelies vader Joe blijkt ernstig ziek, zo ernstig dat hij nog maar kort te leven heeft. Zijn laatste wens is om een treinreis te maken met zijn zoon. Om elkaar beter te leren kennen en fatsoenlijk afscheid te kunnen nemen. Ze zijn namelijk allebei goed in ergens aan beginnen, maar afronden is niet zo vanzelfsprekend.
Het is echter nog niet zo eenvoudig, die treinreis. Ten eerste heeft Woelie last van een vorm van straatvrees. Eigenlijk wil hij helemaal niet naar buiten, en dat is best lastig als je met de trein wilt reizen, naar steden als Londen, Brussel en Bonn. Ten tweede is Joe er zo slecht aan toe dat het ziekenhuis hem helemaal niet wil laten gaan. Hij ontslaat zichzelf en regelt een enorme berg morfinepleisters en een soort peppillen.
‘Kun je hem tillen?’ vroeg Daisy.
Ik had er heel wat voor over om nu ‘ja’ te kunnen zeggen, mijn vader nonchalant over mijn schouder te leggen en de trap af te lopen. Maar de waarheid was dat ik zo sterk in de verste verte niet was. En de waarheid was dat mijn vader veel te veel pijn had om op zijn buik over mijn schouder te kunnen liggen.
Voor Woelie is het afscheid van zijn vader heel erg moeilijk, want zijn moeder woont in een inrichting en hij zal dus helemaal alleen overblijven. Niemand ook om mee te praten over de emoties die hij door het naderende afscheid ervaart.
Mireille Geus heeft met Joe & ik een uitstekend YA-debuut afgeleverd. Het is fijn geschreven en makkelijk te begrijpen. De karakters van Woelie en Joe zijn mooi uitgewerkt en je gaat in de loop van het boek echt meeleven met die twee mannen. Het boek is opgedeeld in korte hoofdstukken die stuk voor stuk worden ingeleid met een gedachte van Woelie. Die gedachten weerspiegelen de chaos in het hoofd van Woelie.
Ik wil spelen in het leven. Niet te serieus nemen die duivel, die slokop, de lintworm die leven heet.
Het is echter nog niet zo eenvoudig, die treinreis. Ten eerste heeft Woelie last van een vorm van straatvrees. Eigenlijk wil hij helemaal niet naar buiten, en dat is best lastig als je met de trein wilt reizen, naar steden als Londen, Brussel en Bonn. Ten tweede is Joe er zo slecht aan toe dat het ziekenhuis hem helemaal niet wil laten gaan. Hij ontslaat zichzelf en regelt een enorme berg morfinepleisters en een soort peppillen.
‘Kun je hem tillen?’ vroeg Daisy.
Ik had er heel wat voor over om nu ‘ja’ te kunnen zeggen, mijn vader nonchalant over mijn schouder te leggen en de trap af te lopen. Maar de waarheid was dat ik zo sterk in de verste verte niet was. En de waarheid was dat mijn vader veel te veel pijn had om op zijn buik over mijn schouder te kunnen liggen.
Voor Woelie is het afscheid van zijn vader heel erg moeilijk, want zijn moeder woont in een inrichting en hij zal dus helemaal alleen overblijven. Niemand ook om mee te praten over de emoties die hij door het naderende afscheid ervaart.
Mireille Geus heeft met Joe & ik een uitstekend YA-debuut afgeleverd. Het is fijn geschreven en makkelijk te begrijpen. De karakters van Woelie en Joe zijn mooi uitgewerkt en je gaat in de loop van het boek echt meeleven met die twee mannen. Het boek is opgedeeld in korte hoofdstukken die stuk voor stuk worden ingeleid met een gedachte van Woelie. Die gedachten weerspiegelen de chaos in het hoofd van Woelie.
Ik wil spelen in het leven. Niet te serieus nemen die duivel, die slokop, de lintworm die leven heet.
January 26, 2015
Recensie origineel op www.deladylibrary.nl
Woelie is helemaal gek op de Rail Away dvd’s. Zodra zijn vader Joe dan ook beseft dat hij niet meer lang te leven heeft, gaan ze samen op reis met de trein. Het is de kans om elkaar beter te leren kennen en om tegelijkertijd afscheid te nemen. Maanden later beschrijft Woelie hun reis.
Het verhaal van Joe en Woelie komt naar mijn mening maar langzaam op gang. Een heel lange aanloop, de enigszins filosofische gedachtes en het leren kennen van de personages zijn daar vast de oorzaak van. Ik vond het jammer dat ik niet het verhaal in werd gezogen, zoals op de achterkant wordt beloofd. Misschien dat een intrigerend eerste hoofdstuk daar al bij had kunnen helpen.
Maar toen eindelijk die beloofde roadtrip van Woelie en zijn vader in gang werd gezet, toen genoot ik van het verhaal. De drang om te weten hoe Mireille Geus dit verhaal zou laten eindigen, was immens groot. Sommige scènes zijn ontroerend, soms denk je 'waar zijn ze aan begonnen?' en andere keren leef je zo mee dat je Joe en zijn zoon alles van de wereld gunt.
In tegenstelling tot sommige andere bloggers vind ik de cover echt geweldig. Het spreekt aan en heeft op zoveel vlakken iets te maken met het verhaal. Daarnaast ben ik gek op de schrijfstijl van Mireille Geus. Haar woordkeuze, zinsopbouw en dialogen, ik vind ze allemaal even mooi. Daarom hoop ik dat het schrijven voor deze doelgroep haar goed is bevallen en dat ze ons niet te lang laat wachten voor nog een YA-titel op haar naam. Afgezien daarvan is Joe & Ik echt niet alleen een boek voor jongeren.
Joe & Ik is een boek met een langzaam einde, maar het is zeker de moeite waard. Voor iedereen.
Woelie is helemaal gek op de Rail Away dvd’s. Zodra zijn vader Joe dan ook beseft dat hij niet meer lang te leven heeft, gaan ze samen op reis met de trein. Het is de kans om elkaar beter te leren kennen en om tegelijkertijd afscheid te nemen. Maanden later beschrijft Woelie hun reis.
Het verhaal van Joe en Woelie komt naar mijn mening maar langzaam op gang. Een heel lange aanloop, de enigszins filosofische gedachtes en het leren kennen van de personages zijn daar vast de oorzaak van. Ik vond het jammer dat ik niet het verhaal in werd gezogen, zoals op de achterkant wordt beloofd. Misschien dat een intrigerend eerste hoofdstuk daar al bij had kunnen helpen.
Maar toen eindelijk die beloofde roadtrip van Woelie en zijn vader in gang werd gezet, toen genoot ik van het verhaal. De drang om te weten hoe Mireille Geus dit verhaal zou laten eindigen, was immens groot. Sommige scènes zijn ontroerend, soms denk je 'waar zijn ze aan begonnen?' en andere keren leef je zo mee dat je Joe en zijn zoon alles van de wereld gunt.
In tegenstelling tot sommige andere bloggers vind ik de cover echt geweldig. Het spreekt aan en heeft op zoveel vlakken iets te maken met het verhaal. Daarnaast ben ik gek op de schrijfstijl van Mireille Geus. Haar woordkeuze, zinsopbouw en dialogen, ik vind ze allemaal even mooi. Daarom hoop ik dat het schrijven voor deze doelgroep haar goed is bevallen en dat ze ons niet te lang laat wachten voor nog een YA-titel op haar naam. Afgezien daarvan is Joe & Ik echt niet alleen een boek voor jongeren.
Joe & Ik is een boek met een langzaam einde, maar het is zeker de moeite waard. Voor iedereen.
August 18, 2014
Dit boek vond ik echt prachtig, inspirerend en emotioneel.
Mireille Geus' schrijfstijl is erg prettig, en je vliegt door de eerste helft van het boek heen.
Op de tweede helft komt er ook echt wat heftigs aan bod, en ik merkte aan de schrijfstijl dat hoe verder je kwam, hoe droeviger de schrijfstijl werd. De hoofdpersoon Woelie wordt steeds verdrietiger en de wijze waarop het geschreven is naar het einde toe vond ik echt heel mooi.
De personages in het boek zijn echt levensecht, en ik raad dit boek echt aan.
Ik geef het een 4.5, vier sterren vind ik te weinig, maar vijf is dan weer net ietsje te veel.
Mireille Geus' schrijfstijl is erg prettig, en je vliegt door de eerste helft van het boek heen.
Op de tweede helft komt er ook echt wat heftigs aan bod, en ik merkte aan de schrijfstijl dat hoe verder je kwam, hoe droeviger de schrijfstijl werd. De hoofdpersoon Woelie wordt steeds verdrietiger en de wijze waarop het geschreven is naar het einde toe vond ik echt heel mooi.
De personages in het boek zijn echt levensecht, en ik raad dit boek echt aan.
Ik geef het een 4.5, vier sterren vind ik te weinig, maar vijf is dan weer net ietsje te veel.
September 20, 2014
Een paar weken nadat ik dit boek gelezen heb, besef ik pas hoeveel ik er nog over nadenk. Ik zou graag nog een halve ster aan de waardering toevoegen, maar ja, dat kan in goodreads niet.
Mijn blog: http://t.co/Yjtx6UEYI6 via dobbinga.wordpress.com
Mijn blog: http://t.co/Yjtx6UEYI6 via dobbinga.wordpress.com
March 22, 2015
en een halfje. Maar dat kan niet, helaas. Ik hoop dat Woelie op een mooie manier verdergaat met leven, net zo mooi als hoe Mireille Geus de vader-zoon relatie in haar nieuwe boek neerzet.
March 21, 2016
Herkenbaar (vooral Woelie's manier van denken), intrigerend en meeslepend.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews