Theo Thijssen is een GOAT. Zoveel dingen om van te genieten in dit boek: het jongensleven, het schoolleven, het gezinsleven en het Jordaanleven. Allemaal prachtige inkijkjes in die tijd. Vooral onder de indruk van het liefdevolle gezin en krachtige moeder in een lastige tijd met een overleden vader en de enorme avonturen die de jonge Theodorus zichzelf liet beleven. Hoewel dit boek natuurlijk ging over de jeugd voor de kentering naar volwassenheid had ik ook graag nog wat meer gelezen over daarna. Belevingen op de kweekschool, ontwikkeling als leraar en als politicus.
Ik kwam dit boek toevallig tegen, nadat ik ten zeerste had genoten van ‘De Gelukkige Klas’ sprak dit boek mij aan.
Het boek zijn de memoires van een kind die opgroeit in de Jordaan eind 19de eeuw. Hij schrijft op een makkelijke en lieve manier. Geregeld lachte ik om iets geestig, maar voornamelijk had ik een warm gevoel van binnen. Hoe de wereld een groot avontuur is voor kinderen is in dit boek goed te vatten.
Vooral de momenten waarop de wereld voor de jonge verteller zich op magische wijzen openbaart, zijn hoogtepunten in het boek. Wanneer hij er bijvoorbeeld achter komt dat groentes uit de grond komen. De warme gevoelens kreeg ik bij de momenten waarop hij de grote broer moest zijn, desondanks zijn innerlijke angst. Of wanneer hij goede, kinderlijke ideeën krijgt, zoals van druiven wijn voor zijn ouders maken bij wijze van cadeau.
Buiten dit alles geeft het boek een schitterend tijdsbeeld van de late 19de eeuw. Met historische hoogtepunten als de Palingoproer in de Jordaan en wanneer Koning Willem III met een kar langsrijdt.
Wat een heerlijk boekje. Je waant je even helemaal in het Amsterdam van het einde van de 19de eeuw. Ontzettend knap van de auteur dat hij zich vijftig jaar na dato nog zoveel details van zijn kindertijd kan herinneren hoewel hij zich geregeld excuseert voor zijn falende geheugen. Geschreven met veel liefde voor zijn ouders, m.n. zijn moeder, zijn broertjes en zusjes, maar vooral ook met veel humor geschreven. Ik heb ervan genoten. Voorzichtig weliswaar, want het boekje valt bijna uit elkaar en wordt met plakband nog een beetje bij elkaar gehouden.
Een sympathiek boek, zeker, over een jeugd in De Jordaan, eind negentiende eeuw, geschreven door een onderwijzer, die later lid van de Tweede Kamer werd. Sinds Kees de jongen en Berend Wels heeft Thijssen veel krediet bij mij. Maar dit boek is soms wel erg gedetailleerd over jongensvreugd en -leed. Dat maakt de toon soms te zelfvoldaan, alsof de schrijver zich niet meer afvraagt of het de lezer interesseert. Dat neemt hij gewoon aan.
Zo'n oud boek, van 1940, en toch zo boeiend. Over de jeugd van Theo Thjjssen, wat een mooi tijdsbeeld geeft over het leven in Amsterdam eind 19e eeuw. De schoolherinneringen zijn ook interessant. Het rekenniveau van kinderen was zo veel hoger dan tegenwoordig.
Zo sympathiek. Helder en empathisch opgeschreven nostalgisch verlangen naar zijn eigen jeugd eind 19e eeuw in Amsterdam terwijl je een beetje ongelukkig zit te vernikkelen tijdens WOII.