What do you think?
Rate this book
Ο Λαχαπού από τη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού
H ιστορία του Λαχαπού είναι η ιστορία ενός συνηθισμένου μικρού λιονταριού που βρέθηκε μέσα στη δίνη ασυνήθιστα δύσκολων καταστάσεων.
Η ζωή του στη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού δεν διέφερε και πολύ από τη δική μας ζωή, την ευλογημένη ρουτίνα της αδιατάρακτης καθημερινότητάς μας. Μέχρι που όλα άλλαξαν από τη μια στιγμή στην άλλη και αναγκάστηκε να βιώσει την περιπέτεια του ξεριζωμού.
Η περιπέτειά του, δοσμένη με την τόσο προσιτή και γοητευτική γραφή της Εύας Κασιάρου, αναδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο την ανθρώπινη πλευρά πίσω από το διαχρονικό προσφυγικό φαινόμενο, που μένει απαράλλαχτο όπου υπάρχουν άνθρωποι.
Σχεδόν 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη χρονιά που μας πέρασε. Ταυτόχρονα, πάνω από τους μισούς πρόσφυγες στον κόσμο είναι παιδιά. Παιδιά που φέρουν συναισθηματικά, όπως ο μικρός Λαχαπού, το βάρος όσων έχουν χάσει: πατρίδα, συγγενείς, φίλους, σχολείο, το γνώριμο κοινωνικό περιβάλλον τους.
Πόσο έτοιμη είναι η εκάστοτε κοινωνία υποδοχής να εντάξει αυτά τα παιδιά και να μην τους γυρίσει την πλάτη «από φόβο και χωρίς κανένα λόγο», όπως έκαναν οι κάτοικοι της χώρας Τακαμά;
Δεν είναι τυχαίο ότι για το μικρό Λαχαπού η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι η ένταξή του στο σχολικό περιβάλλον ενώ η καμπή στην ιστορία του έρχεται από ένα περιστατικό στην αυλή του σχολείου. Για τα εκατομμύρια ξεριζωμένα παιδιά, το σχολείο είναι πολύ συχνά παράγοντας επιβίωσης αλλά και το μόνο ασφαλές καταφύγιό τους, ο χώρος όπου μπορούν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και την ελπίδα για το μέλλον.
Την περασμένη χρονιά πάνω από 700. 000 παιδιά–πρόσφυγες από τη Συρία, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή σε γειτονικές χώρες, δεν τα κατάφεραν να πάνε σχολείο. Στη θέση τους θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά, μας το υπενθυμίζει αυτό ο μικρός Λαχαπού.
Στο χέρι μας είναι να διεκδικήσουμε μαζί τους ένα καλύτερο μέλλον για τα ίδια και τη γενιά τους. Ένα σχολείο, μία γειτονιά, μία πατρίδα που θα τα αγκαλιάσει όσο η δική τους δεν μπορεί να το κάνει πια.
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τα παιδιά–πρόσφυγες στο www. unhcr. gr
Οκτώβριος 2015
Ύπατη Αρμοστεία ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο Ελλάδας
Η ζωή του στη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού δεν διέφερε και πολύ από τη δική μας ζωή, την ευλογημένη ρουτίνα της αδιατάρακτης καθημερινότητάς μας. Μέχρι που όλα άλλαξαν από τη μια στιγμή στην άλλη και αναγκάστηκε να βιώσει την περιπέτεια του ξεριζωμού.
Η περιπέτειά του, δοσμένη με την τόσο προσιτή και γοητευτική γραφή της Εύας Κασιάρου, αναδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο την ανθρώπινη πλευρά πίσω από το διαχρονικό προσφυγικό φαινόμενο, που μένει απαράλλαχτο όπου υπάρχουν άνθρωποι.
Σχεδόν 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη χρονιά που μας πέρασε. Ταυτόχρονα, πάνω από τους μισούς πρόσφυγες στον κόσμο είναι παιδιά. Παιδιά που φέρουν συναισθηματικά, όπως ο μικρός Λαχαπού, το βάρος όσων έχουν χάσει: πατρίδα, συγγενείς, φίλους, σχολείο, το γνώριμο κοινωνικό περιβάλλον τους.
Πόσο έτοιμη είναι η εκάστοτε κοινωνία υποδοχής να εντάξει αυτά τα παιδιά και να μην τους γυρίσει την πλάτη «από φόβο και χωρίς κανένα λόγο», όπως έκαναν οι κάτοικοι της χώρας Τακαμά;
Δεν είναι τυχαίο ότι για το μικρό Λαχαπού η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι η ένταξή του στο σχολικό περιβάλλον ενώ η καμπή στην ιστορία του έρχεται από ένα περιστατικό στην αυλή του σχολείου. Για τα εκατομμύρια ξεριζωμένα παιδιά, το σχολείο είναι πολύ συχνά παράγοντας επιβίωσης αλλά και το μόνο ασφαλές καταφύγιό τους, ο χώρος όπου μπορούν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και την ελπίδα για το μέλλον.
Την περασμένη χρονιά πάνω από 700. 000 παιδιά–πρόσφυγες από τη Συρία, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή σε γειτονικές χώρες, δεν τα κατάφεραν να πάνε σχολείο. Στη θέση τους θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά, μας το υπενθυμίζει αυτό ο μικρός Λαχαπού.
Στο χέρι μας είναι να διεκδικήσουμε μαζί τους ένα καλύτερο μέλλον για τα ίδια και τη γενιά τους. Ένα σχολείο, μία γειτονιά, μία πατρίδα που θα τα αγκαλιάσει όσο η δική τους δεν μπορεί να το κάνει πια.
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τα παιδιά–πρόσφυγες στο www. unhcr. gr
Οκτώβριος 2015
Ύπατη Αρμοστεία ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο Ελλάδας
32 pages, Hardcover
First published January 1, 2015
1 person want to read
About the author
Εύα Κασιάρου
16 booksΗ Εύα Κασιάρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη. Σπούδασε νηπιαγωγός για να μη σταματήσει το παιχνίδι μεγαλώνοντας. Εργάστηκε για χρόνια σε δημόσια νηπιαγωγεία και από το 2002 μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2012 ήταν αποσπασμένη στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία γράφοντας μυθιστορήματα και παραμύθια, ενώ παραμύθια της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Σύγχρονο Νηπιαγωγείο» και «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού». Διηγήματα, θεατρικά έργα και παραμύθια της έχουν αντίστοιχα διακριθεί σε διαγωνισμούς. Συμμετείχε στη συγγραφική ομάδα των σχεδίων εργασίας του προγράμματος «Εκπαίδευση Παλιννοστούντων και Αλλοδαπών Μαθητών» του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.
(Πηγή: "Εκδόσεις Συμμετρία", 2023)
(Πηγή: "Εκδόσεις Συμμετρία", 2023)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 10, 2015
Στη ζούγκλα της χώρας Καμαμπού ζούσε ευτυχισμένο το λιοντάρι Λαχαπού. Αυτήν τη ζούγκλα όμως τη ζήλεψαν κάποιοι κι ήθελαν να την κάνουν δική τους, οπότε άρχισαν να τη βομβαρδίζουν. Έτσι ο Λαχαπού και η οικογένειά του πήραν τον δρόμο της ξενιτειάς. Θα βρουν ζούγκλα να τους φιλοξενήσει; Θα σταματήσουν ποτέ τα ζώα στις άλλες ζούγκλες να τους στραβοκοιτάνε; Θα τους αγαπήσει ποτέ κανείς; Ο Λαχαπού θα κάνει νέους φίλους; Πόσο δύσκολο είναι τελικά να είσαι πρόσφυγας, χωρίς φάρμακα και φαγητό;
Η Εύα Κασιάρου επιστρέφει με μια υπέροχη αλληγορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω, γραμμένη σε ποιητικό μέτρο, γεμάτη εικόνες και έντονα συναισθήματα. Αποτυπώνει με σκληρές λέξεις το δράμα της προσφυγιάς και δίνει στους μικρούς αναγνώστες να καταλάβουν πως το ξένο παιδάκι που κάθεται δίπλα του στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο δεν είναι τέρας, ένας μικρός φίλος είναι, με την ίδια αγάπη για τη ζωή, τις ίδιες απορίες, το ίδιο σώμα, απλώς δεν ήταν τόσο τυχερό και διακόπηκε η ζωή του άγρια και αναίτια. Η αλληγορία εξαιρετική! Όμορφες λέξεις, ωραία τοπωνύμια και ονόματα ηρώων, πολύ τρυφερά νοήματα και πολύ καλή η προσπάθεια να μεταδοθεί ο πόνος και η αγωνία για το αύριο. Η συγγραφέας δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να σκεφτούν για τον πόλεμο, τους πρόσφυγες και την ξενιτειά. Στη συνέχεια έχουμε μηνύματα αλληλεγγύης, ότι μπορείς να συνεννοηθείς με κάποιον χωρίς δυσκολία αν τον αγαπάς κι αν θες να τον βοηθήσεις! Αρκετά ώριμο σα σύλληψη και σα γραφή!
Ίσως με αυτά που γράφω να ακούγεται σκληρό το κείμενο, όμως δεν είναι. Τα παιδιά δε χρειάζεται να φοβόμαστε να μη μάθουν και τη σκληρή πλευρά της ζωής. Φτάνει με τα γαλάζια και ροζ περιτυλίγματα, πρέπει να μάθουν ότι η ζωή ποικίλλει, έχει τις χαρές της, έχει και τις λύπες της, την αδικία και την ανισότητα, αρκεί φυσικά όλα αυτά να δοθούν με όμορφο και εύληπτο τρόπο. Έτσι κι εδώ, χάρη στην υπέροχη εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου, τα παιδιά συμπάσχουν με το μικρό μας λιονταράκι και τις περιπέτειες που ζει. Χρώματα παντού, κάπου σκοτεινά, κάπου φωτεινά, θλιμμένες και χαμογελαστές φατσούλες, όλα συγκροτούν μια υπέροχη, δύσκολη, αληθινή ιστορία που θα βοηθήσει να κοιτάξουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, με άλλο μάτι τον ξένο και άγνωστο μέχρι χτες αλλοεθνή γείτονά μας.
Για τον λόγο αυτόν, μέρος των εσόδων διατίθεται στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ενώ στο σχετικό κείμενο του οπισθόφυλλου τονίζεται: «Σχεδόν 60.000.000 άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων τη χρονιά που μας πέρασε. Ταυτόχρονα, πάνω από τους μισούς πρόσφυγες στον κόσμο είναι παιδιά…Την περασμένη χρονιά πάνω από 700.000 παιδιά-πρόσφυγες από τη Συρία, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή σε γειτονικές χώρες, δεν κατάφεραν να πάνε σχολείο».
Η Εύα Κασιάρου επιστρέφει με μια υπέροχη αλληγορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω, γραμμένη σε ποιητικό μέτρο, γεμάτη εικόνες και έντονα συναισθήματα. Αποτυπώνει με σκληρές λέξεις το δράμα της προσφυγιάς και δίνει στους μικρούς αναγνώστες να καταλάβουν πως το ξένο παιδάκι που κάθεται δίπλα του στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο δεν είναι τέρας, ένας μικρός φίλος είναι, με την ίδια αγάπη για τη ζωή, τις ίδιες απορίες, το ίδιο σώμα, απλώς δεν ήταν τόσο τυχερό και διακόπηκε η ζωή του άγρια και αναίτια. Η αλληγορία εξαιρετική! Όμορφες λέξεις, ωραία τοπωνύμια και ονόματα ηρώων, πολύ τρυφερά νοήματα και πολύ καλή η προσπάθεια να μεταδοθεί ο πόνος και η αγωνία για το αύριο. Η συγγραφέας δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να σκεφτούν για τον πόλεμο, τους πρόσφυγες και την ξενιτειά. Στη συνέχεια έχουμε μηνύματα αλληλεγγύης, ότι μπορείς να συνεννοηθείς με κάποιον χωρίς δυσκολία αν τον αγαπάς κι αν θες να τον βοηθήσεις! Αρκετά ώριμο σα σύλληψη και σα γραφή!
Ίσως με αυτά που γράφω να ακούγεται σκληρό το κείμενο, όμως δεν είναι. Τα παιδιά δε χρειάζεται να φοβόμαστε να μη μάθουν και τη σκληρή πλευρά της ζωής. Φτάνει με τα γαλάζια και ροζ περιτυλίγματα, πρέπει να μάθουν ότι η ζωή ποικίλλει, έχει τις χαρές της, έχει και τις λύπες της, την αδικία και την ανισότητα, αρκεί φυσικά όλα αυτά να δοθούν με όμορφο και εύληπτο τρόπο. Έτσι κι εδώ, χάρη στην υπέροχη εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου, τα παιδιά συμπάσχουν με το μικρό μας λιονταράκι και τις περιπέτειες που ζει. Χρώματα παντού, κάπου σκοτεινά, κάπου φωτεινά, θλιμμένες και χαμογελαστές φατσούλες, όλα συγκροτούν μια υπέροχη, δύσκολη, αληθινή ιστορία που θα βοηθήσει να κοιτάξουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, με άλλο μάτι τον ξένο και άγνωστο μέχρι χτες αλλοεθνή γείτονά μας.
Για τον λόγο αυτόν, μέρος των εσόδων διατίθεται στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ενώ στο σχετικό κείμενο του οπισθόφυλλου τονίζεται: «Σχεδόν 60.000.000 άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων τη χρονιά που μας πέρασε. Ταυτόχρονα, πάνω από τους μισούς πρόσφυγες στον κόσμο είναι παιδιά…Την περασμένη χρονιά πάνω από 700.000 παιδιά-πρόσφυγες από τη Συρία, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή σε γειτονικές χώρες, δεν κατάφεραν να πάνε σχολείο».
Displaying 1 of 1 review