Ο Στάνταλ, ένας αμετανόητος εργένης, φανατικός πολέμιος του γάμου και των δεσμεύσεων και λάτρης του ωραίου φύλου, πιστεύει ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται κρυμμένο μέσα στις εφήμερες σχέσεις, στις ερωτικές συναντήσεις της μιας βραδιάς και στην εκτόξευση της αδρεναλίνης που προκαλεί η απιστία. Τι γίνεται όμως όταν η ζωή του αποδεικνύει ότι ο έρωτας δεν σε ρωτάει ποτέ πριν σου χτυπήσει την πόρτα; Τι θα συμβεί όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με πρωτόγνωρα συναισθήματα γι'' αυτόν, τα οποία θα προσπαθήσει να χειριστεί αδέξια; Και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν στο σκηνικό έρχεται να προστεθεί μία γυναίκα που στο παρελθόν την είχε πληγώσει, αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση για όλα όσα της έκανε και να τον καταστρέψει αφού πρώτα του κάνει τη ζωή κόλαση. Έρωτας, ανατροπές και εκδίκηση σε μία ιστορία αφιερωμένη σε όλους εκείνους που κάνουν το λάθος να πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τα πάντα. Ακόμα και τον έρωτα.
Η Ελένη Δαφνίδη γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1978. Το 1996 αποφοίτησε από το κλασικό τμήμα του Παγκύπριου Γυμνασίου και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη στιχουργική και την ποίηση. Σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος. Το μυθιστόρημά της Η ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΠΑΡΜΠΙ έχει μεταφραστεί στα γερμανικά και στα τουρκικά, ενώ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί άλλα εννέα μυθιστορήματά της.
Το βιβλίο αυτό έχει τρία θεμελιώδη προβλήματα: Πρώτον, η περιεκτικότητά του σε στερεότυπα φθάνει τέτοια επίπεδα τοξικότητας που θα έπρεπε να συνοδεύεται από προειδοποίηση του Υπουργείου Υγείας. Δεύτερον, το μεγαλύτερο μέρος του αφηγείται σε πρώτο ενικό ο άρρεν πρωταγωνιστής, πλην όμως δεν είμαι πεπεισμένη ότι η συγγραφέας καταφέρνει να μιμηθεί πειστικά τη "φωνή" ενός άντρα, με αποτέλεσμα αυτός να μοιάζει περισσότερο με προσωποποιημένη καρικατούρα του τι πιστευούν οι γυναίκες ότι σκέφτονται οι άντρες παρά με πραγματικό άνθρωπο. Τρίτον, κατά τα πρώτα 3/4 του βιβλίου η πλοκή είναι υποτυπώδης, προβλέψιμη και βαρετή.
Τώρα, γιατί έδωσα το δεύτερο αστέρι, έστω και με μισή καρδιά; Μετά την ανατροπή που σε βαρά στο δόξα πατρί λίγο πριν το τέλος, και ιδιαίτερα οι τελευταίες πενήντα σελίδες, αν και εξίσου βουτηγμένες στα κλισέ, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός πολύ αστείου και ενδιαφέροντος μυθιστορήματος . Επίσης, χάρηκα που γνώρισα επιτέλους την περίφημη (και διαβόητη για τις κάμεο εμφανίσεις της στο σύμπαν των βιβλίων της Δαφνίδη) Ματίνα Πολιτάκη.
Εκεί που τελείωνα το βιβλίο και νόμιζα ότι τίποτε ενδιαφέρον δεν πρόκειται να συμβεί, μου σκάει η ανατροπή κατακούτελα. Πατάω τα κλάματα. Να τρέχει το δάκρυ κορόμηλο. Μέσα στο τρόλεϊ. Καθ' οδόν προς Ευελπίδων. Να έχω βάλει μάσκαρα. Να έχω Δικαστήριο. Και η μάσκαρα να αποδεικνύεται πχια πολύ κακή ιδέα. Αυτό το σόου για τους συνεπιβάτες μου, κράτησε γύρω στις 5-10 σελίδες και μετά το βιβλίο ξανάγινε κλισέ.
Μπορώ να πω ότι το βρήκα ευχάριστο. Αν και σίγουρα η συγγραφέας υπερβάλλει πολύ όσον αφορά το χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, δεν με εκνεύρισε αλλά ούτε και με συγκίνησε. Μάλιστα σε κάποια σημεία γέλασα κιόλας λίγο. Ηταν ότι πρέπει για να περάσω ευχάριστα διαβάζοντάς το..
Μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Στην αρχή με διασκέδασε πολύ, στην πορεία κάπου με έχασε, μετά απέκτησε ξανά ενδιαφέρον και λίγο πριν το τέλος έγινε αυτό που δεν περίμενα με τίποτα (δυστυχώς με την κακη έννοια). Ήθελα να κλείσω το βιβλίο με ένα χαμόγελο, κάτι που δεν συνέβη 😔
Μετά από δυο μήνες κατάφερα να το τελειώσω. Ήταν το τρίτο βιβλίο στη σειρά, που διάβαζα από τη συγγραφέα. Να φταίει αυτό που δε μάρεσε τόσο όπως τα άλλα δυο; Δεν καταλαβαίνω τον λόγο που ήθελα τόσο πολύ να το αποκτήσω σε έντυπη μορφή -γιατί το είχα σε pdf, αλλά δεν μπήκα στη διαδικασία να το διαβάσω ποτέ- και να μην το έπαιρνα δεν θα έχανα και κάτι τρομερό.
Η αρχή καλή ήταν, η μέση πολύ βαρετή, το τέλος κάπως με έκανε να αποκτήσω το χαμένο μου ενδιαφέρον. Προσωπική μου άποψη είναι, πως έχει γράψει και καλύτερα από αυτό. Θεωρώ πως ακόμη και ένας αναγνώστης που χει διαβάσει κάμποσα chick lit βιβλία, θα μπορούσε να το γράψει. Ισως να πρέπει να κάνω ένα διάλλειμα από αυτό το είδος..
Το αγάπησα αυτο το βιβλιαράκι πολύ . Ξεκινάς να διαβάσεις ένα χιουμοριστικο βιβλίο με όλες της καφριλες που μπορεί να περιεχέι η σκέψη και η ζωή ενός αμετανόητου εργένη και σε ενα σημείο και μετά θα κάνει στροφή 180 μοιρών και θα διαβάσει ένα άλλο βιβλίο δραματικό αυτη τη φορά . θα κλείσει με μια νότα αισιοδοξίας για το ότι η ζωή πάντα θα βρει τον τρόπο να σε πάει παρακάτω . το μόνο βιβλίο της συγγραφέως που κράτησα στη βιβλιοθήκη μου χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απόλαυσα και άλλα δικά της βιβλία
Μου αρέσει να μισώ τους ήρωες της και αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή ! Αν σε ένα βιβλίο αγαπάς τους πάντες σίγουρα το βιβλίο αυτό θα το ξεχάσεις μετά από μερικούς μήνες, όχι όμως με τα βιβλία της Δαφνίδη ! Όλα της έχουν σωστό αλατοπίπερο και όλα της έχουν ένα απίστευτο "γύρισμα" το οποίο δεν είναι καθόλου προβλέψιμο ! Πανέξυπνη αίσθηση χιούμορ με μια γραφή που ρέει...θα μπορούσαν άνετα όλα να γίνουν και ταινίες ή σειρές ! Αν είχε γεννηθεί Αμερική αυτή την στιγμή θα την είχε κάποιος τεράστιος εκδοτικός οίκος και θα την διάβαζαν μερικά εκατομμύρια αναγνώστες ανά την υφήλιο ! Το 5/5 που δίνω το θεωρώ λίγο !
Α μωρέ Στάνταλ . Είναι ένα βιβλίο που είναι αρκετά όμορφο έχει χιουμοριστικό στοιχείο. Ένας Εργένης ο Στάνταλ μέσα από γκάφες και λαχτάρα για τις γυναίκες την πατάει και μάλιστα πολλές φορές . Κάποια στιγμή τον λυπήθηκα με αυτά που τράβηξε με την δασκάλα αλλά δυστυχώς αυτά έχει η ζωή ! Είναι ένα βιβλίο που είναι πραγματικά βγαλμένο μέσα από την ζωή ! Αν και είναι χιουμοριστικό έχει και την πικρία του στο τέλος αλλά και πάλι σε αφήνει με θα γλυκιά γεύση στο στόμα !
Είναι ένα βιβλίο ευχάριστο. Πλατιάζει ίσως κ κρατά κ κπ στερεότυπα. Αυτό όμως που με έκανε να το βαθμολογήσω τόσο, ήταν η ανατροπή, του τέλους του. Δεν έγινε τπτ, από αυτά που περίμενα. Στα τελευταία πέντε κεφάλαια, πραγματικά με κέρδισε κ είναι σελίδες που θα της έχω με φλουο χρώμα, στο μυαλό κ την ψυχή μου. Ανάλαφρο αλλά κ βαθυστόχαστο, δεν ξέρω πως τα κατάφερε η συγγραφέας, αλλά για 'μενα ήταν μια έκπληξη.
Κακό δεν το λες. Καλογραμμένο και με χιούμορ. Καταλήγει πολυ αλλιώς απ οτι ξεκινάει γι αυτο επαξια θα μπορουσε να ειχε τον τιτλο "Η μετάλλαξη ενός βιβλίου". Κι εκει που περιμενεις να γελασεις (το πετυχαινει μεχρι ενα σημείο), σου αφήνει μια θλιψη στο τέλος που δεν εισαι και πολύ σίγουρος ότι τη θες.....
ηταν το πρωτο βιβλιο της που διαβασα και παραμενει το αγαπημενο μου απο τη δαφνιδη. πολυ γελιο κ πολυ συγκινητικο σε καποια σημεια. ο στανταλ μεγαλη μορφη!