Eksperyment ze znikaniem

by Zofia Skrzypulec

„Zofia Skrzypulec tworzy uważne i skupione na szczególe metafory i obrazy miejskiej kartografii, ruchliwych ulic, 'dzielnic halunów’, klatek schodowych, kamienicznych mieszkań dzielonych z przypadkowymi osobami, które stają się przyjaciółmi, punktów ksero, w których wieloletnie klientki drukują codziennie zdjęcia dzieci, a szaleńcy zlecają wydruki wielotomowych powieści. I naprawdę przyjemnie jest się w tym świecie zatopić” – pisze redaktorka Anna Mazurek.

ebook

First published March 1, 2025

Reviews

[Tatiana J · Rating 1 out of 5]

jebać weird fiction może ja czegoś nie rozumiem i jestem głupia ale czuję się jakbym przeczytala 63 strony notatek w telefonie sporządzonych po pięciu shotach i może dla filologów polskich to będzie najlepsze co czytali w tym roku jeśli tak to jest mi bardzo przykro ja przestaję udawać że to ma sens po prostu i nawet jeśli czegoś nie rozumiem to naprawdę mnie to nie obchodzi bo nie zmienia to w moim życiu nic oprócz rosnącego poziomu frustracji

[ArdentiCorde · Rating 1 out of 5]

Nie wiem, może to ja jestem dziwna, ze swoim znudzeniem, ale książki z motywem przeżyć po narkotykach już mnie męczą, już cofają mi się w przełyku. Teatralność dla teatralności. Szok dla szoku. Zaglądam przez okno wielkości ściany i nic nie widzę.

[Flavia · Rating 2 out of 5]

Kręcenie pokrętłem radia, przekręcanie się przez jedną, drugą, trzecią stację, trafianie na pojedyncze kwestie, które da się zrozumieć, lecz głównie? Wiadomo. Biały szum, brak zasięgu.
Tak się czyta tę książkę, a te stacje — żadne Radio Luz, bardziej Maryja, bo przynależą chyba do drogi krzyżowej.

(Nieironicznie opowiadanie z Radiem określam jako najmniej szumiące)

Bóg się rodzi o chuj chodzi, kolo?
Chujowo szukać sensu, jeszcze gorzej czytać literki, jak na przykład takie:

Mam dosyć, dzisiaj mamy dzień naopak, przychodzi do mnie mężczyzna chce wydrukować swoją powieść, mówię ludziom, że umarła mi babcia, widziałem ostatnio pana jak szedł z mopsem przez ulicę, dostałam zina od kolegi, format A5, pisałam tam sobie po tej drugiej stronie, czytałam jak Joan Didion czytała Smutek tropików i... nawet nawet spoko, tylko ten starszy mężczyzna mówi, że jest snajperem, jadę dalej autem, kiedy byłem chłopcem moja żona miała przyjaciela, który nazywał się Kot i wtedy na pogrzebie śląsk i małopolskie, próbuję znaleźć słowo, dotykasz ręką mumii, dostaje zestaw zapisów brydżowych, żołnierze wielkich wojen jabłecznych krzyczą jest SUPER, ale krzywo, ludzie wyskakują z okien, ma pan ochotę na kawę? To niech pan ją zrobi sam, hahahahha! My mamy dziś dzień na opak.

Zocha, daj spokój, proszę.
/recenzja pisana w dzień nie na opak

PS Bardzo lubię, kiedy książki, chcąc nie chcąc, podsumowują same siebie, więc prezentuję wnioski z lektury:

„1. Nic mi do tego
2. Szczerze – te szlaczki nie mają znaczenia
3. I tego się trzymam, w skali od jeden do dziesięć izolacja poszczególnych elementów: taka, że się nie składa, niezal.”

update: tak fajnie mi się jechało po tej książce w nocie krytycznej, że aż jej podwyższę ocenę (self gaslighting??)

[majawiktoria · Rating 1 out of 5]

Skaranie boskie z tą filologią polską ile jeszcze tego ja będę musiała przeczytać

[Maria Rani · Rating 2 out of 5]

Wydaje mi się, że po prostu nie zrozumiałam tej książki. Pełen chaos, dosyć męczący.

[felcia☁️ · Rating 2 out of 5]

Kim ty je­steś kolo, studentem mającym dość czytania pozycji ha!artu lol, co se­rio, tak, co tu robisz, leżę bo mnie ta książka wymęczyła, ok, ok.

1.5/5

[natnanananannasai · Rating 3 out of 5]

książka nierówna, naraz intrygująca i nużąca. intrygująca jakąś surowością, luzem i sznytem, nużąca, bo często do pewnego stopnia wsobna, to takie pisanie, które wyobrażam sobie tak, że sklejono ze sobą dobrze układające się zdania wyrwane z kontekstu, w którym początkowo się objawily czy też zostały zapisane. trochę zbędnych udziwnień, w tych słabszych fragmentach nie da się zanurkować, tylko oczami wodzić po papierze, na pierwszy plan się tu raczej wybija językowe brzmienie i rytm niż obrazy. ale są też rozdziały świetne, lepiej wyważone (głównie te teatralne). całość dziwnie wciąga i jeśli ta autorka wyda coś jeszcze to przeczytam to na pewno.

[Agata Ługowska · Rating 4 out of 5]

Rozdziały „Kserozocha”, „Zęby” i „A to ci dopiero” świetne.

[Ellina · Rating 2 out of 5]

???

[phero_nike]

"czy można myśleć o czymś innym niż że chciałoby się, żeby coś w ciebie srogo uderzyło, o, na przykład ten tramwaj." ale też: "niebiesko-różowe kafelki z napisem hwdp" choć czasami: "slime glut pierdzący z grampaula" no to tyle papa pozdrawiam z rodzinką i dj gówno

[Aleksandra ☀️ · Rating 3 out of 5]

Wszystkie zaburzenia psychiczne zgromadzone w jednej książce, w jednej osobie, i podane w postaci przypominającej rolki oglądane przed zaśnięciem - niby fajnie, czasem trafnie, ale następnego dnia już nic się z tego nie pamięta

[leukonoe · Rating 4 out of 5]

3/4

spektrum, zęby, bingo, a to ci dopiero

chciałabym też nigdy przenigdy nigdzie nie wracać i tutaj również niestety umiarkowany sukces (zwykle wracam)

[Martyna · Rating 3 out of 5]

niektóre rozdziały były przepyszne i genialne, a inne mnie znudziły. bardzo nierówna książka.

[Jakub Brudny · Rating 4 out of 5]

Ciekawa i zapadająca w pamięć proza, eksperymentalna i z jakiegoś powodu przywodząca na myśl lepsze teksty Masłowskiej. Poza tym akcja rozgrywa się częściowo w Krakowie, więc i klimat krakoski

[Nina Gos · Rating 2 out of 5]

Zazwyczaj nie oceniam książki jeśli nie przeczytałam całej, ale słowo daję, ona jest o niczym.

[paris.queerton · Rating 3 out of 5]

Były kawałki świetne, że o rety i pierwsza połowa książki była dla mnie o wznoszeniu się na fali słów i znalazłxm w niej dużo przyjemności, ale później spadło na długo i urosło dopiero na koniec.