Hier wonen ook mensen

by Rob van Essen

Ze zijn allemaal op zoek naar geluk, verlossing en verlichting, de personages in Hier wonen ook mensen, allen op hun eigen manier. Sommigen gaan op zoek naar oude boeddhistische rituelen in Korea, anderen trekken de woestijn in, reizen naar Portugal of keren terug naar het ouderlijk huis. Ondertussen komt God langs bij Richard Dawkins en worden in kroegtoiletten pistolen getrokken. In de verhalen van Rob van Essen zijn melancholie en waanzin nooit ver weg, maar in de meest onverwachte hoeken schuilt humor en genade. Van Essens veelgeprezen laconieke stijl maakt deze verhalen een traktatie voor lezers die zich graag verbazen.

Genres: Short Stories, Contemporary, 21st Century, Fiction, Literature

224 pages, Paperback

First published August 1, 2014

About the author

Rob van Essen (1963). Schrijver, vertaler, recensent Angelsaksische literatuur voor NRC Handelsblad.

Reviews

[Christine Bonheure · Rating 4 out of 5]

Was mijn vorige boek, ‘Normale mensen’ van Sally Rooney, een voorbeeld voor studenten creatief schrijven hoe ze het NIET moeten aanpakken. Dan is dit boek hét perfecte voorbeeld voor studenten die goede kortverhalen willen leren schrijven. De openingszinnen trekken je zo het verhaal in en je blijft lezen, nieuwsgierig naar wat komen gaat. De spanningsboog gunt je geen seconde pauze. Wat je leest is zo ver van je bed en tegelijk zo herkenbaar, en het einde verrast heel vaak. De bundel opent goed met een keigrappige ontmoeting tussen God en Richard Dawkins, en de rest van de bundel overtreft dit niveau nog met verve. Wat me opviel tijdens het lezen? Die mooie, lichtelijk melodieuze schrijfstijl. Ik bleef in een leuk ritme lezen zonder ook maar de minste hapering. De bundel bestaat uit toffe verhalen, geschreven in een eenvoudige en vlot lezende taal. Eerlijk? Meer heb ik niet nodig. Ik ben een tevreden mens.

[Joachim Stoop · Rating 5 out of 5]

4,5

Jaarlijks prijs ik hier een kortverhalenbundel aan. Zo werden The heaven of Animals van David James Poissant, We're in trouble van Christopher Coake, The paper menagerie & other stories van Ken Liu en Vaders die rouwen van Carmien Michels reeds als leestrofeeën opgeheven. De trechter die deze titels uitspuwt is aanzienlijk breed: ik geef talrijke bundels op basis van een drietal verhalen een kans en dan beslis ik telkens of ik verder lees. Doorgaans geef ik ze op Goodreads 3 of 4 sterren en noem ik het een gemengde zak -wat beter klinkt in het Engels.

‘Hier wonen ook mensen’ van Rob van Essen is een snoepjeszak zonder kleffe drop of Aftereight. Hoe zal ik beginnen? Met hoe hij begint. De aanvang van elk verhaal is jaloersmakend helder en vlot geschreven. Alleen geboren (short) storytellers als Stephen King, (Kings inspirator) Ray Bradbury, Roald Dahl, Lauren Groff, Ursula Le Guin en de Antons en Italo's van deze wereld pakken de lezers zo snel bij de haren op avontuur om hen pas helemaal aan het eind weer in hun leesstoel te dumpen -terug in de wereld van alledag. Het zijn fantasten die binnen de eerste bladzijden van een verhaal eigenhandig een spandoek ophouden met "Wees welkom'. Rob V Essen hoort daar ook bij.

Gezwind en schijnbaar achteloos springt hij tussen verteller en vertelling als een koolmeesje in haar lievelingsboom. Zijn verbeelding is zo afgemeten dat hij onderweg niemand kwijtraakt. Het ene verhaal mondt uit in een ontologische worsteling met herinneringen waar zelfs Patrick Modiano in zijn beste Frans 'chapeau' tegen zou zeggen. Een ander verhaal (het ronduit geniale ‘Het huis aan de Amstel’) zou Flann O'Brien doen omdraaien in zijn graf om horizontale fietsbewegingen te maken.
Excuses voor de namedropping. Bij Humo moet ik logischerwijs op de rem en hier dient het vooral om aan te tonen hoe heterogeen en van wereldniveau deze bundel zich manifesteert. Jammer alleen dat de schrijver al zo succesvol is. Ik had liever een obscure kluizenaar gepromoot. Volgende keer iets van Piotrek Protrius, Gonzalo Conejo of -hoe tof zou het zijn- Robert Essien.

[Stef Smulders · Rating 5 out of 5]

Ik wil méér over Oom Evert. En Scipio! Dit is een, voor mij, verrassende ontdekking hoewel de auteur met deze bundel de Biesheuvelprijs gewonnen heeft en met een roman al eens voor de Librisprijs genomineerd was. Wat vooral opvalt is het vertelplezier: de auteur beschrijft met genot en veel verbeeldingskracht (in een superieure stijl) de situaties en gebeurtenissen die vaak absurde, fantastische trekjes hebben. Een motief in de bundel is de onbetrouwbaarheid van het geheugen: de hoofdpersonen hebben vaak "herinneringen" die zo beeldend zijn, dat ze ze niet meer van echte herinneringen kunnen onderscheiden. Maar als dat zo is, kan ik er net zo goed zelf van alles bij verzinnen, zal de auteur gedacht hebben. De eerste verhalen in de bundel zijn niet de sterkste, maar het wordt gaandeweg steeds beter en de humor neemt een steeds grotere plaats in. Er is een geweldige satire over de modieuze aanbidding van alles wat met oosterse spiritualiteit te maken heeft en waarin de cynische toerismeindustrie de nekslag uitdeelt.
Minpunt is dat een paar verhalen jammer genoeg als een nachtkaars uitgaan maar zelfs dan zijn ze de moeite van het lezen meer dan waard geweest. Aanrader!

[Bavo Van Eyken · Rating 4 out of 5]

Zoals steeds met verhalenbundels wist ik in het begin niet goed wat ervan te maken, maar dan las ik ergens iets dat verwees naar het feit dat de finesse van een goed verhaal erin bestaat de lezer mee te nemen op een hele korte reis, waar de essentie niet ligt in het ontwikkelen van personages doorheen de tijd, maar eerder op het op een kort tijdsbestek neerzetten van een intern consistente wereld, waarin uiteraard wel dingen gebeuren, maar de breedte van een novelle of roman plaatsmaakt voor een aantal kernelementen die dusdanig kundig in elkaar passen dat het gevoel dat je er als lezer aan overhoudt niet per definitie hoeft te verschillen van de voldoening van het lezen van een langer verhaal. Of zoiets.

En dat doet deze Rob, die ik ook weer toevallig tegenkwam in de bibliotheek van Destelbergen, ondanks zijn toch wel indrukwekkende palmares op gebied van literatuurprijzen, en ondanks het feit dat hij getrouwd is met Lize Spit (of was, wanneer u dit desgevallend zou lezen nadat hun huwelijk door een rechter ontbonden zou zijn, niet dat ik het hen toewens, maar laten we wel wezen, het scheidingspercentage blijft hoog, dus Rob of Lize, als je dit leest wil ik gewoon toch wel even benadrukken dat ik jullie het allerbeste toewens, zowel op literair als op persoonlijk gebied. Tenzij jullie stiekem onethische dingen doen, zoals kindslaven dwangarbeid laten uitvoeren op de zolder van een herenhuis in een stad in de lage landen of zo, dan zou ik beginnen twijfelen) op zeer kundige wijze.

Ik moest bij een aantal verhalen denken aan George Saunders, wat eigenlijk alles zegt.

[Mrlvb · Rating 4 out of 5]

Over hoe het leven zich aan mensen ontvouwt…

Ik moet steeds denken aan de mensen in de verhalen van Rob van Essen…

[Dominiek Leenknecht · Rating 4 out of 5]

Rob Van Essen heeft in dit boek geen verhalen geschreven, maar schilderijtjes gemaakt. Situatieschetsen waar je als lezer meteen ingezogen wordt (een rasecht talent op dat vlak!), soms heel herkenbare stillevens uit een wereld om je heen, soms boordevol humor of absurdisme. Soms moet je twee keer kijken om te zien of je "het wel juist gelezen hebt", soms laat de auteur bijzonder veel open ruimte voor persoonlijke interpretatie. Na het lezen van dit boek heb ik écht zin gekregen om een of meerdere romans van Rob Van Essen in huis te halen, de man deed mij een paar keer echt wegdromen.

Toch slechts 4 sterren, geen 5, omdat hij mij bij zijn kortverhalen soms het gevoel gaf een "trucje dat altijd werkt" toe te passen, een trucje dat hij pakweg 3 verhalen eerder ook toepaste... En om die reden waren er een aantal kortverhalen waar ik me totaal niet in meegezogen vond. Al gaat ook hier de vergelijking met schilderijen op...

[Marliz · Rating 3 out of 5]

Kwam er pas na de laatste blz achter dat het een verhalenbundel is.

[Bart Van Overmeire · Rating 3 out of 5]

“Hier wonen ook mensen”

Rob Van Essen leerde ik kennen op de immer voortreffelijke kortverhalenavond van boekhandel Limerick. Hij moest de prijs voor ontdekking van die avond laten aan de geweldige Kira Wuck (Amsterdamse nimf met West-Vlaamse achternaam, Finse moeder en Indonesische vader), maar zijn aanstekelijke “Ho ho ho” verhaal dat hij toen voorgedragen heeft, wekte toch de nieuwsgierigheid.

De twee langere verhalen uit de bundel zijn zeer de moeite waard. Vooral dan 'Het huis aan de Amstel', een prachtig verhaal over synchroonfietsen met spinnenwebben tussen de fietsen. Jammer genoeg is de kwaliteit van de andere verhalen net iets te wisselvallig. En langzamerhand maakte de opgetogenheid uit de eerste verhalen ook plaats voor schouderophalende berusting over de bijrol die iedereens leven is. Met als dieptepunt 'Want ik ben al zo moe', maar dat kan ook liggen aan het ongoddelijke uur waarop ik het gelezen heb. Ik was toen ook al heel moe

[Inge Vermeire · Rating 4 out of 5]

In het laatste verhaal van ‘Hier wonen ook mensen’ vat het hoofdpersonage heel mooi samen hoe de personages in Rob Van Essens verhalen zijn:
‘ Dat met die gedachten, wat u net zei, gaat het daarom? Hoe zei u dat ook weer, dat ik met mijn eigen gedachten bezig was. Wordt mij dat kwalijk genomen? Ik ben inderdaad mijn hele leven beschouwend geweest, afstandelijk, observerend, maar hoe kan ik…’

Het leven overkomt hen, overvalt hen en laat hen dan ook een beetje beduusd achter. Ze staan altijd een beetje aan de zijlijn te kijken en altijd weer interfereren er andere verhalen met hun eigen verhaal dat dan toch niet zo belangrijk blijkt te zijn.

Mooie verhalenbundel!
( En als extraatje is de bundel bovendien ook prachtig uitgegeven met die twee Siamese katten op de voorkant.)

[Karine · Rating 4 out of 5]

Mijn eerste kennismaking met het werk van Rob van Essen. Ik merk dat ik de laatste tijd vaker non-fictie en poëzie lees dan romans en wat fictie betreft heb ik de verhalenbundel en de novelle ontdekt. De verhalen uit deze bundel zijn me prima bevallen; iets wat bevreemdend - maar als liefhebber van Murakami kan ik het wel hebben - en heel beeldend. Ik houd niet van spinnen, maar twee fietsen met elkaar verbonden door een spinnenweb uit het langere verhaal 'Het huis aan de Amstel' zal me bijblijven wanneer ik aan deze bundel terugdenk. Een auteur waar ik zeker meer van ga lezen. Maar nu toch eerst verder in de werkelijk grootse roman 'Grand Hotel Europa' om me onder te dompelen in de Venetiaanse lagune en de rijke taal van Ilja Leonard Pfeijffer.

[Daniëlle · Rating 4 out of 5]

Verhalen over bijzonder alledaagse mensen die vervreemdende dingen meemaken. Het fijne van korte verhalen is dat elk verhaal zijn eigen ding is, als steeds een nieuwe bonbon om van te genieten. Mijn favoriete verhaal in deze bundel was veruit Hier wonen ook mensen, dat je steeds weer opnieuw weet te verrassen.

[Anne · Rating 4 out of 5]

De verhalen van Rob van Essen nemen bijna allemaal een onverwachte wending, die soms ineens van het alledaagse naar het surrealistische gaan. Ik vond het heerlijk om ze te lezen. Ik heb gelijk zin om meer kort verhalen bundels te lezen.

[Yentl · Rating 4 out of 5]

Iemand schreef het al eerder op Goodreads: de korte verhalen zijn net schilderijtjes. Sommige hebben indruk gemaakt, sommige ben ik allang weer vergeten.

[Mick · Rating 3 out of 5]

3,5 💥 heel vermakelijk!

[juulferg · Rating 4 out of 5]

Verhalen met vaak een absurde wending, verfrissend. Mooi geschreven, helder taalgebruik. Moet nog wel wennen aan boeken in het Nederlands.

[Titus vd · Rating 5 out of 5]

Rob van Essen is een maatje

[Maurice · Rating 5 out of 5]

Geweldige, mooie, bijna absurde verhalen. Dit boek had veel dikker mogen zijn.

[Hanna · Rating 3 out of 5]

Hele mooi geschreven kortverhalen, het boek leest aangenaam weg. Maar eens uitgelezen was, is er niemand die me bijblijft van de personages. Daarom dus geen 4 sterren.

[Taco Vink · Rating 1 out of 5]

Met veel enthousiasme hoorde ik Frits Spits in Taalstaat praten over Hier wonen ook mensen. Ik was getriggerd. Die ga ik lezen. Ik zag al van die lintbebouwing langs Vlaamse N-wegen. Alle huizen inclusief rolluiken. Ja joh, hier wonen ook mensen.

Maar nu twijfel ik. Was het wel bij Taalstaat? Was het wel op Radio1? Had ik dit verzonnen? Misschien was het wel een heel ander boek. In een ander programma. Verkeerd opgeslagen; start FAT16 defragmentatie.

Want hierom; dit boek heeft van mij geen eerlijke kans gekregen. Geen goede start. Ik ben de motivatie van Vlaamse huisjesbewoners niet tegengekomen. De bewoners ook niet. Ik ben wel halverwege afgehaakt. Een verzameling korte verhalen was niet wat ik zocht. Die jongen met die 3 roeisters is het enige dat is mij is bijgebleven.

[Cathérine · Rating 3 out of 5]

3,5 sterren

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Vaak heb ik teruggedacht aan die zaterdagmiddag waarop Sybren op mijn kamerdeur klopte. En dan denk ik natuurlijk ook, en vooral, aan de gebeurtenissen die daarop volgden, en die ertoe leidden dat ik voor even aan de andere kant van de wereld belandde.
Review : Hier wonen ook mensen is de tweede verhalenbundel van de auteur Rob van Essen (1963) die ook reeds zes romans schreef. Zijn roman Visser werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. De nieuwe bundel bevat vijftien overwegend korte verhalen waarvan ruim de helft eerder verscheen, in al of niet bewerkte versie, in literaire tijdschriften als 'De Gids' en 'Revisor' of op zijn blog 'Reddend zwemmen'.



Zijn personages zijn steeds weer op zoek naar verlossing, verlichting of geluk, allen op hun eigen manier. Sommigen gaan op zoek naar oude boeddhistische rituelen in Korea, anderen trekken de woestijn in, reizen naar Portugal of keren terug naar het ouderlijk huis. In de verhalen van Rob van Essen zijn melancholie en waanzin nooit ver weg, maar ook is er in de meest onverwachte hoeken humor en genade terug te vinden. Vijftien verhalen, het een wat korter, het ander wat langer.



In het eerste verhaal krijgt Richard Dawkins God in eigen persoon op bezoek. Zoals te verwachten, zit de beroemde evolutiebioloog en fervente godslasteraar hier niet op te wachten. Hoe verder we in de bundel komen, hoe meer Van Essen de lezer in zijn greep krijgt. Hij schrijft met veel humor, en laat in een paar zinnen een wereld tot leven komen. Het titelverhaal 'Hier wonen ook mensen' is een van de hoogtepunten uit de bundel.



Het is zomer 1970. De hoofdpersoon is met zijn vader en oom op autovakantie in Portugal, op zoek naar een plek waar ze de dood van zijn moeder voor even kunnen vergeten. In Portugal aangekomen lijkt iedereen kwaad op zijn vader. Op een middag wordt er zelfs een steen naar zijn hoofd gegooid. Wat blijkt: hij lijkt sprekend op de Belgische scheidsrechter die een paar dagen eerder een doelpunt van het Portugees voetbalelftal abusievelijk heeft afgekeurd. Resultaat: Portugal mist het WK in Mexico. Het is een heel confronterend maar ook grappig verhaal dat de twee kanten van een ongelukkige situarie belicht.



Een ander opmerkelijk verhaal is 'Het huis aan de Amstel': een intiem en gevoelig verhaal over de vriendschap tussen twee jongemannen die door middel van absolute concentratie, proberen een spinnenweb - dat tussen hun fietsen is geweven - intact te houden. Het is een meditatievorm zonder woorden die hen uiteindelijk naar een klein eiland voor de kust van Zuid-Korea voert. Daar staat het klooster waar volgens de overlevering eens twee monniken naast elkaar zaten toen een spin een web tussen hen in weefde. Net als de twee monniken spreken de twee vrienden nauwelijks. De enige band is het web dat tussen hun fietsen is gespannen. De hele bundel zit vol van deze schitterende verhalen waarvan de realiteit en de verbeelding een fantastisch tweespan vormen.

[Vincent Blok · Rating 3 out of 5]

De circulariteit van de ervaring (Rob van Essen, Hier wonen ook mensen)
In Hier wonen ook mensen brengt Rob van Essen op verschillende manieren de circulariteit van de ervaring ter sprake. Een voorbeeld is het verhaal Terug naar huis, waarin een man zijn vrouw vergezelt om diep in de nacht naar het huis van haar zieke ouders te rijden om te bezien of het nog wel goed met ze gaat. Als blijkt dat ze rustig liggen te snurken rijdt hij haar zonder morren weer terug naar huis. Tijdens de rit naar huis herinnert hij zich weer een radio uitzending die morgen, waarin een vrouw vertelt dat ze zich door de muziek van Bach buitengesloten voelde en nu tevergeefs toegang probeert te krijgen tot de muziek van Mozart. Die is minder hermetisch en menselijker, zo dacht ze. Terwijl hij haar betoog die ochtend aanstellerig vond voelt hij nu meer sympathie voor haar verhaal. Klaarblijkelijk is die ervaring opgenomen te zijn in de muziek belangrijk voor haar, zo denkt hij nu. Het circulaire van de ervaring bestaat erin dat het door de radio uitzending van die morgen komt dat hij zich überhaupt zonder morren door zijn vrouw van zijn bed laat lichten om haar ‘s nachts te vergezellen naar haar ouderlijk huis, en door zijn ervaring van zijn gerustgestelde vrouw sympathie ervaart voor de ervaring van de vrouw op de radio. (meer blogs over literatuur en filosofie: https://vincentblok.wordpress.com/)

[Jip · Rating 4 out of 5]

"weer werd een verhaal overwoekerd door een ander verhaal."

een korteverhalenbundel over hoe het leven mensen simpelweg overkomt. rob van essen schrijft met zo'n gemak en vanzelfsprekendheid dat je niet anders kúnt dan door blijven lezen. zowel met de eerste zin van z'n verhalen, als met hun titels heeft hij direct je aandacht te pakken en deze weet 'ie heel goed vast te houden. zo begint bijvoorbeeld het laatste verhaal in de bundel (getiteld 'de godservaring van walter denitz') met de zin "tot het moment waarop de vrouw aan de overkant van het water verscheen, bestond er geen tijd meer in het leven van walter denitz." de stijl van van essen is niet heel uitbundig en dus heel gemakkelijk te lezen, maar wat ik vooral waardeerde, was de manier waarop hij (vaak op verrassende momenten) humor liet doorschemeren. daarnaast zit de bundel op een enorm slimme manier in elkaar, waarmee niet alleen thema's, maar ook karakters en verhaallijnen in aparte verhalen terugkomen en met elkaar verwoven zijn. zo spoken ze allemaal nog dagenlang door je hoofd. een enorme aanrader!!


en, om het af te sluiten: een citaat.

"nog nooit had iemand zo krachtig het tegenovergestelde bevestigd van wat ik vreesde te zijn: braaf, oplettend, risicomijdend, een beetje bangig, en ik kreeg het idee dat het met mij best nog wat kon worden, dat het binnen mijn bereik lag om iemand te zijn die niet helemaal wilde deugen, iemand die stoer en zwijgzaam zijn gang ging en goed tegen drank en drugs kon."

[Elco Van staveren · Rating 4 out of 5]

Toen ik 'Visser' van Rob van Essen uit had, wilde ik doorlezen in verhalen van zijn hand. Elk ander boek zou heimwee betekenen naar de geweldige schrijfstijl van Van Essen. Hij is een meester in het observeren van de wereld om hem heen, om daar vervolgens fantastische verhalen van te componeren in een taal vol details en levendige beschrijvingen. Hij benoemt ook hoe herinneringen in ons hoofd doorgroeien, door te zeggen wat een herinnering was 'zoals het waarschijnlijk gebeurde', of een herinnering die hij waarschijnlijk zelf heeft door gefantaseerd. Hij beschrijft het mooi, ik zie het allemaal zo voor me. Door de details voel je je als lezer vaak zelfs als de hoofdpersoon. Dat in combinatie met de absurde wendingen (doe soms aan Roald Dahl doen denken) levert fantastisch leesvoer op. Dit boek bevat losse verhalen, maar het zo'n mooi geheel dat het toch als één avontuur leest. Snel uitgelezen en erg van genoten.

[MoosReadings · Rating 4 out of 5]

Ik hou van de manier van schrijven / verwoorden.
“Die blik zei: ik kom kijken of het goed gaat met mijn broertje, of hij nog een beetje regelmaat in zijn leven heeft, of er eten in de kasten staat en niet alleen bier, of hij geen verkeerde vriendjes heeft; en jij bent zo’n verkeerd vriendje, je drinkt en rookt met hem mee en ligt daar een beetje schaapachtig te grijnzen, aan jou heeft hij niets, zelf ben je volgens mij ook niets, maar hoe het met jou afloopt kan me niet schelen. En ik was trots op die blik omdat nog nooit iemand op die manier naar me had gekeken. Nog nooit had iemand zo krachtig het tegenovergestelde bevestigd van wat ik vreesde te zijn: braaf, oplettend, risicomijdend, een beetje bangig, en ik kreeg het idee dat het met mij best nog wat kon worden, dat het binnen mijn bereik lag om iemand te zijn die niet helemaal wilde deugen, iemand die stoer en zwijgzaam zijn gang ging en goed tegen drank en drugs kon.

[Jochemfmelis · Rating 4 out of 5]

Ik zit weer even in een van-Essenperiode. Steeds krachtiger komen zijn verhalen bij me binnen, alsof ik nu pas echt doorheb waar hij het nou eigenlijk over heeft. Al zijn karakters zijn op zoek naar houvast, naar erbij horen en naar betekenis. Constant ontmoet de ik anderen die het allemaal veel beter lijken te weten dan hij, en die hem aan de hand nemen naar mogelijke zingeving. Alleen meestal loopt 't op niets uit en verstrijken er in enkele zinnen hele jaren. Zowel melancholisch als hilarisch.

[Arne · Rating 4 out of 5]

Rob van Essen is een meester in het creëren van werelden die alledaags lijken, maar waarin de vreemdste dingen gebeuren. Deze korte verhalen van Rob van Essen zijn dan ook heerlijk absurd en humoristisch, maar toch ook wel vaak erg verdrietig. En dan ook wel echt verdrietig en niet bijvoorbeeld ontroerend.

Wel echt de moeite van het lezen waard, maar ik geloof dat ik voor dit jaar ook wel weer aan mijn Rob van Essen-taks zit. Dat zit hem er vooral in dat de auteur bepaalde standaardmotieven (minder vleiend gezegd: 'trucs') lijkt te gebruiken, waar ik nu wel weer even op uitgekeken ben.

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Gelezen ná De goede zoon, dat ik iets beter vond omdat de spanning tussen wat ‘echt’ en ‘verzonnen’ is in dat boek sterker vond uitgewerkt. Nou ja, daarvoor is De goede zoon ook een roman en zijn dit verhalen. De hoofdpersonen scharrelen, zijn weinig bevlogen en geraken in situaties die hen eigenlijk niet aanstaan, maar waaraan ze weinig kunnen veranderen. Kon het boek zomaar een paar weken wegleggen.

[John C. Boer · Rating 4 out of 5]

Minder plot is meer beter, zo zou de auteur kunnen hebben gedacht bij het schrijven van deze korte verhalen. En toch zijn ze goed tot erg goed. De mooiste zijn het titelverhaal, De Amerikanen, en het alom geprezen Dit Is Wat Ik Je Beloof. Overigens precies de verhalen waar wel iets van een plot in zit. Maar los daarvan schrijft Van Essen zo vreselijk goed dat elk verhaal een feest is om te lezen.

[Claudia]

01/11/2018 Ellen: wat een goede verhalenbundel. Peter: de beste verhalenbundel die ik ken. Al heb ik er niet veel gelezen. Mooi lesje in wat er allemaal kan in een kort verhaal. [dit boek kwam ter sprake tijdens bespreken De Goede Zoon] Mijn favoriet is die met de roeimeisjes. JdV: ja classic. Peter: kern altijd wel tragisch.