صلح امام حسن(ع) یکی از مهمترین فرازهای تاریخ تشیع است، از همین رو مورخان اسلامی از همان روزهای نخست واقعه، به تهیه گزارشهایی تاریخی در این زمینه اقدام کرده اند. این گزارش ها به پیروی از روش نگارش کتب تاریخی در قرون اولیه به سبک روایی تیه شده اند. اما تحلیل این رویداد و دوری گزیدن از روایت و نقل گزارشهای تاریخی از آن دوران یک ضرورت به شمار می رود. این کتاب که توسط شیخ راضی آل یاسین نوشته شده است، قبل از پیروزی انقلاب توسط آیت الله خامنهای ترجمه شده. ایشان در مقدمه کتاب مینویسند: اینک که با فراهم آمدن ترجمهى این کتاب پر ارزش و نامى, جامعترین و مستدلترین کتاب دربارهى (صلح امام حسن) در اختیار فارسى زبانان قرار میگیرد, اینجانب یکى از آرزوهاى دیرین خود را بر آورده مىیابم و جبههى سپاس و شکر بر آستان لطف و توفیق پروردگار مىسایم. پیش از اینکه به ترجمهى این کتاب بپردازم, مدتها در فکر تهیهى نوشتهئى در تحلیل موضوع صلح امام حسن بودم و حتى پارهئى یادداشتهاى لازم نیز گرد آورده بودم, ولى سپس امتیازات فراوان این کتاب مرا از فکر نخستین بازداشت و به ترجمهى این اثر ارزشمند وادار کرد مگر که جامعهى فارسىزبان نیز چون من از مطالعهى آن بهره گیرد و هم براى اولین بار دربارهى این موضوع بسى با اهمیت, کتابى از همه و جامع, در معرض افکار جویندگان و محققان قرار گیرد
اثر ارزشمندیست از جهات زیادی. آنچه بیشتر به نظرم رسید، ترجمه بسیار خوب آن بود و روان و قابل فهم بودنش برای کسانی که میخواهند از امام مجتبی بدانند اما چندان اهل خواندن تاریخ و منابع مفصل نیستند.
هرقدر از خباثت و پلیدی معاویه بیشتر بدانیم، عظمت عمل حضرت حسنبنعلی علیهالسلام آشکارتر میشود؛ آنقدر که میفهمیم در خسران بودهایم که تابحال به اندازه نام امام حسین(ع) از امام حسن(ع) یادنکردهایم!...
کتاب، صلح امام حسن (علیهالسلام) را به طور دقیق و جزئی با اسناد زیادی بررسی کرده. از نظر تحلیلی به نکات ظریفی اشاره کرده بود و فضای تاریخی را تا حد خوبی روشن میکرد. از نظر متن و ترجمه با یک ترجمهی کمنظیر مواجه شدم. ترجمهای که عبارات و اصطلاحات نو زیادی داشت. البته همین عبارات جدید باعث میشد متن کند خوانده شود. دو مورد دیگر هم در مورد خود کتاب، اولا جزئیات زیاد آن شاید در حوصلهی هرکسی نباشد و دوما اینکه به نظرم مولف به مقدار زیادی بعضی مطالب را تکرار کرده بود که میتواند باعث دلزدگی شود.
از حق نگذریم، ترجمهٔ بسیار سلیسی دارد این کتاب. به نظرم کتابی بسیار جذابی است (برخلاف بسیاری از کتابهای دینی که دارای لکنت زبانی هستند و بسیار سختخوانند)
کتاب بسیار صحیح السند و دقیق و جزیی به بررسی زوایای مختلف صلح امام حسن با معاویه پرداخته و فکر نمیکنم جامع تر و کامل تر از این ممکن بوده باشه. نثر روان و سلیس و کنایات بهجا، همراهی با متن رو آسون کرده، و همه اینا البته به ترجمه فوقالعاده خوب کتاب برمیگرده. مولف در تکرار و بازگویی یک سری مطالب زیاده روی کرده که ممکنه برای عدهای حوصلهسربر و خسته کننده باشه. در طول خوندن کتاب همش با خودم تکرار میکردم الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی ابن ابی طالب و اولادهم معصومین…
کتاب خیلی مفصل و دقیقی هست. ولی من با ترجمه مشکل داشتم.البته شاید این مشکل در متن اصلی هم بوده و فقط مختص ترجمه نباشه و اونهم اینکه به نظرم به کار بردن لحن ادبی در متن تاریخی درست نیست و خوندن رو سخت میکنه.کتاب پر از کلمات جدید سخت و ادبی ست. مثلا به این جمله نگاه کنید: چشم خردمندان گوهر درخشنده ی پیروزی را بر تارک آن می نگرد... واقعا این جمله و جمله های زیاد این شکلی که در کتاب هست و لحن ادبی داره مناسب یک متن تاریخی و تحلیلی نیست و باعث سخت خوانی میشه. من نزدیک یکسال طول کشید تا کتاب رو تموم کردم.
کتاب متن دینیه پس از اون نظر توانایی نقدش رو نداریم اما به نسبت زمان خودش ترجمه خیلی خوبی داره ولی کتاب یه جاهایی درگیر تکرار و پرگویی و ستایش های بیش از حد میشه اما خب فضا رو تا حد امکان برای خواننده مشخص میکنه
واقعا به قول رهبری که به عنوان مترجم در ابتدای اثر نوشته است کامل ترین کتاب در مورد صلح امام حسن همین کتاب است چون به تمام ابعاد صلح مانند موقعیت و زمان قبل از تنظیم صلح و حین و بعد آن اشاره کرده است.