De eerste maandag van de maand

by Peter Zantingh

Toen hij met Sara was, had de dertigjarige Boris weinig last van zijn dwangstoornis. Maar als zij de relatie op een maandagochtend verbreekt, gaat het bergafwaarts. Hij kan niet anders dan twee straten verderop bij zijn alleenstaande vader aanbellen - een stugge weduwnaar die zijn zoon wel wil helpen, maar dat kan alleen als ze beiden hun grootste zwaktes toegeven. Tijdens een gezamenlijke trip naar Praag komen de verhoudingen op scherp te staan.

Genres: Fiction

220 pages, Paperback

First published September 2, 2014

About the author

Peter Zantingh is schrijver en journalist. Hij publiceerde vier romans en twee sportboeken. Zijn derde roman Na Mattias werd getipt door het DWDD-boekenpanel. Tussentijds (Das Mag, september 2022) is zijn meest recente boek.

Reviews

[Marcia · Rating 4 out of 5]

Dit is het derde boek dat ik van Peter Zantingh lees. Waar Na Mattias en Een uur en achttien minuten draaien om een overleden personage, heeft De eerste maandag van de maand een heel andere thematiek. De dertigjarige Boris heeft een dwangstoornis. Wanneer zijn vriendin Sara hun relatie beëindigt, lijkt zijn stoornis steeds meer de overhand te nemen. Dan ontdekt Boris, die inmiddels terug bij zijn vader woont, dat hij niet de enige in de familie is met dergelijke problemen.
De eerste maandag van de maand heeft de kenmerkende schrijfstijl van Zantingh. Eenvoudig maar krachtig. Vader en zoon wisselen af in perspectief - een enkele keer was ik toch even aan het twijfelen wie er aan het woord was omdat beide mannen zo op elkaar lijken. Het einde was me eerlijk gezegd iets te open.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.

[Xeniah Cours · Rating 4 out of 5]

mooi verhaal vanuit meerdere perspectieven, dit boek heeft me stil gekregen. ik kreeg inzicht in het proberen leven met een dwangstoornis en welke impact dit kan hebben op de personen die dichtbij staan. aanrader!

[Moira Macfarlane · Rating 3 out of 5]

Graag gelezen dit kleine portret van vader en zoon.

[Marleen · Rating 5 out of 5]

Waarom zoveel sterren? De schrijfstijl, het tempo, muzieksmaak (Perfect) en (helaas) heel herkenbaar. Uitgebreide review volgt!

[Emiel · Rating 4 out of 5]

Dit boek, over een vader en zoon die beide een dwangstoornis hebben maar hier met niemand over durven te praten, roerde me. Wat een opluchting als het wel mogelijk blijkt om te praten over dit soort aandoeningen, en wat een steun en hulp kan je krijgen als je dit doet. De vele melancholische terugblikken en de observaties over het leven en de liefde droegen er aan bij dat het boek me zo raakte. De schrijfstijl is fijn en ik heb het boek in mijn vakantie in twee dagen uitgelezen. Er gebeurt niet heel veel, maar toch blijft het boek continu boeien, en dát is echt knap schrijfwerk. Een aanrader!

De laatste zin van het boek intrigeert me enorm. Moet ik hem figuurlijk interpreteren en is het het einde van de stilte omdat Boris nu durft te praten over zijn aandoening, of is het de aankondiging van een From Dusk Till Dawn-achtige plotwending? We zullen het nooit weten.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Het verhaal van Boris en zijn vader spreekt me aan en ik lees het boek in twee dagen uit. Peter Zantingh schrijft mooi, met af en toe wat levenswijsheden die erg herkenbaar zijn.

https://lalageleest.nl/2018/09/14/ger...

[Mark · Rating 4 out of 5]

Fijne schrijver, die Zantingh. Hij verstaat de kunst van precies dát vertellen wat je moet weten; op kernachtige wijze. Is dat dan de kunst van het weglaten? Of het vakmanschap van een nauwkeurige ras verteller? Laten we het houden op een combinatie van beiden.

Niet dat deze stijl leidt tot een gebrek aan mooie passages of zinnen. In tegendeel. Neem bijvoorbeeld deze:

"Ik vertrouwde haar het zorgeloze deel van ons tweeën toe. Het zou bij haar veilig zijn."

Veel-, zo niet alleszeggend, met weinig omhaal van woorden. In slechts 16 woorden wordt Boris' en Sara's relatie tot in detail blootgelegd.

Ook boeiend en tot nadenken aanzettend, op sommige punten misschien zelfs wel confronterend: de levensbespiegelingen die Zantingh in het verhaal heeft verweven.

"Je bent waarschijnlijk het gelukkigst als twintiger. Daarvoor ben je nog te veel bezig met opgroeien en het vinden van je eigen persoonlijkheid. Maar als je je grote liefde gevonden hebt- en dat had ik, want ze lag naast me, op het randje van de slaap- dan ben je het gelukkigst. Daarna wordt de kans steeds groter dat je ziek wordt. Je moet afscheid nemen van je eigen ouders, en hun generatie. Je wordt cynisch, hebt politici te vaak horen liegen en verzekeringsmaatschappijen te veel kleine lettertjes zien gebruiken. Je laat je ambities los omdat er steeds minder tijd overblijft om ze waar te maken, wordt minder leergierig omdat je niet meer alles zal kunnen benutten. Je sport niet meer, omdat het lichaam protesteert. Je confronteert elkaar met de ongemakken van het ouder worden- of zover komt het nooit, en dat is nog erger. Terwijl ooit alles kon."

Deze passage heb ik wel 10 keer gelezen en zal me nog lang bij blijven.

Waarom dan geen 5 sterren? Omdat ik heel soms nèt wat meer had willen lezen. Over Boris' stoornissen, over Sara's gevoel, over een paar meer eerste maandagen van de maand.

[Soobie has fog in her brain · Rating 4 out of 5]

Ik heb Peter Zantingh ontdekt dankzij een giveaway van Goodreads. Ik kon toen aan die niet deelnemen, omdat ik en Italië woonde maar ik was wel nieuwsgierig. Ik heb later Een uur en achttien minuten zelf gekocht en ik vond het erg leuk. Ondertussen heeft een nieuwe boek gepubliceerd.

Toen ik met dit tweede roman begon, was ik erg verwonderd: Heb ik eindelijk het Nederlands geleerd of Zantingh kan ook voor dummies schrijven? Het was fantastisch: ik heb bjina alles begrepen!!

Later - helaas - veranderd de stijl, toen Boris langzaam contact met de werkelijkheid verloor. Op het moment werden de zinnen langer en moeilijker te lezen. Ik had veel moeite ermee.

Het verhaal is erg eenvoudig: een een dertigjarige man komt naar huis, toen zijn relatie eindigt. Hij heeft een dwangstoornis maar hij heeft het nooit verteld aan zijn vriendinnetje. Die was een groot deel van de reden dat ze zijn opgesplitst. Hij is niet zeker dat hij een echt dwangstoornis heeft, omdat die nooit was gediagnosticeerd. Zijn vader weet wel - hij heeft dezelfde stoornis - maar beiden kunnen niet goed communiceren. Ze proberen een reis naar Praag samen te maken maar dit werkte niet.

De roman wordt door twee verschillende standpunten: de ene van de vader en de andere van de zoon. De vader verteld over zijn vrouw, die die in het kraambed overleed en over zijn leven als alleenstaande ouder. Boris verteld over zijn ex-vriendin en zijn dwangstoornis. Pas aan het einde van het boek kunnen de vader en de zoon tenslotte beginnen met elkaar te praten.

Alles bij elkaar denk ik, dat dit boek erg mooi is en ik zal zeker een andere boek van Peter Zantingh lezen.

[4duckie2read · Rating 4 out of 5]

Spreken maar niets zeggen. Niets echt vertellen, zelfs niet aan je eigen vriendin, vader of zoon. Net als het eerste boek van Zantingh draait De eerste maandag om zwijgen. Waarbij de schrijver ook zelf weglaat, en je tussen de regels moet lezen. Maar dit is ook een boek over twee mooie liefdes en twee mannen die worstelen met hun aandoening (en daarover zwijgen). Die aandoening is minder beklemmend beschreven dan mogelijk had gekund. Maar vader-zoon-relatie, verwijzingen muziek en beschrijving van een van mijn lievelingsfestivals zorgen toch voor vierde ster.

[Bart · Rating 5 out of 5]

Fantastisch boek. Nu ik het zojuist uitgelezen heb, probeer ik te begrijpen waarom het boek me zo raakte. Misschien zijn het de personages waarin ik me kan verplaatsen. Of de dingen die deze personages meemaken. Of is het door kleine simpele dingen, zoals de herkenbaarheid van een locatie als het kleine Haldern Pop Festival waar een stukje zich af speelt?
Ik vond het een geweldig boek. Wellicht iets met plaats en tijd.

[Karin · Rating 3 out of 5]

Zou hij ooit nog post hebben gehad voor mijn moeder? En had het net zo gevoeld als bij mevrouw Arensman? Alsof je de post kan oppakken, bij de deurmat weg kan lopen en kan roepen ‘Schat, er is post!’, en dat ze er dan misschien weer is?


Mijn vader kwam binnen. Hij keek alleen naar mij, zoals hij in die ziekenhuisdagen steeds deed. Andere mensen negeerde hij liever, alsof er een niet uitgesproken conflict was met iedereen op de hele wereld, behalve met mij.

als het goed gaat met iemand die in een ziekenhuis ligt, gaat het altijd naar omstandigheden goed. Die man heeft groot gelijk dat hij dat er niet constant bij blijft zeggen.

[Marlou · Rating 4 out of 5]

"Het was een paar maanden nadat we elkaar ontmoet hadden. Na Haldern hadden we afgesproken elkaar nog eens te zien, en daarna nog eens, en daarna kon ik blijven slapen, maar alleen omdat het buiten zo hard regende dat het zielig was als ik nog helemaal door de stad moest fietsen, en daarna kon ik gewoon blijven slapen, zonder dat we er een excuus voor verzonnen. En daarna sliepen we bijna elke nacht bij elkaar en maakte het niet meer uit van wie welke tandenborstel was."

[Isabelle Jansen op de haar · Rating 2 out of 5]

Ik vond het verhaal heel langzaam gaan het was een korte tijdspanne en toch heel verl tekst. Ik vond dat het verhaal meer diepgang kon hebben zodat je meer in het verhaal komt. Ook vond ik het einde erg vaag en je weet niet echt wat er met hem gebeurt. Gaan de medicijnen werken? Komt hij terug bij haar? het lijkt alsof het boek nog niet af was en dat de schrijver er geen zin meer in had.

[Anna Helena · Rating 4 out of 5]

4,5 sterren. Dit boek bewijst dat een goed verhaal niet afhangt van het aantal pagina’s waarin het verteld wordt. Ik las het op 1 dag uit, niet omdat ik de tijd ervoor had, ik zat meteen in de wereld van Boris en Nico. Rake zinnen, herkenbare dwangen en interessante structuur. Zo een boek waarvan je denkt: damn, had ik hem maar wat trager gelezen.

[Anton Segers · Rating 4 out of 5]

Zantingh lezen is een gebeuren vol paradoxen.
Hij kan, in tegenstelling tot veel andere auteurs, veel zeggen met weinig woorden.
Hij is nuchter, maar zijn verhalen werken emotioneel. Hij geeft de lezer de nodige ruimte en openheid, maar is heel erg duidelijk.
Hij heeft het over verlies, maar als lezer win ik erbij.

[Isabel · Rating 3 out of 5]

Een verhaal over dwangstoornissen, wat ik bijzonder boeiend en interessant vind, maar dit boek blijft wat aan de oppervlakte, dus ik bleef wat op mijn honger zitten.

Wel heel vlot te lezen, want heel vlot geschreven:)

[Demi van Doorn · Rating 3 out of 5]

(3,5)

[Richard Verschuren · Rating 4 out of 5]

cijfer: 8
interessant boek over autisme

[Elianne · Rating 3 out of 5]

Thema is interessant, maar verder is het soms vrij saai en gebeurt er niet zoveel.

[Lieke Polak · Rating 4 out of 5]

Iedereen verdient zo’n aandoenlijke vader 🥹

[Hannah · Rating 5 out of 5]

Omg is het enige wat ik kan zeggen. Ik vind het een heel mooi boek, vind ook fijn dat in het begin regelmatig iets herhaald werd. Ook de humor die er soms ik voorkwam vond ik leuk.

[Veerle · Rating 3 out of 5]

Verdient eigenlijk 4 sterren, maar ik hou niet van open eindes...😌

[Agnes · Rating 4 out of 5]

Prachtig klein boek over hoe te leven met een dwangstoornis, over verlies en hoop en liefde.

[Reinier · Rating 3 out of 5]

Uitgelezen op de eerste maandag van de maand:)

[Lize · Rating 3 out of 5]

Ik vond het boek wat traag op gang komen maar hoe meer ik las hoe leuker en interessanter ik het begon te vinden. Je komt steeds meer te weten over Boris en zijn leven, de band met zijn papa en zijn relatie met Sara en natuurlijk ook over zijn dwangstoornis. Ik vond de uitleg over de dwangstoornis heel goed uitgelegd en verwoord zonder al te medisch en wetenschappelijk te zijn. Als lezer krijg je ook duidelijk te lezen welke stappen Boris allemaal zet om van zijn dwangstoornis af te geraken, hoe hij daarover denkt etc...

[Sigried · Rating 3 out of 5]

Peter Zantingh heeft een mooie, nuchtere schrijfstijl met bondige zinnen die toch veel details toelaten. Hoewel er weinig gebeurt in dit verhaal, verveelt het geen seconde. De afstandelijke stijl past perfect bij het hoofdpersonage en geeft een inkijk in het leven van een persoon met ernstige dwangneuroses. Tegelijk zorgt deze vervreemding ervoor dat het verhaal niet tot op het bot gaat en daardoor niet lang blijft nazinderen. Conclusie: een mooi, ingetogen boek

[Eendju · Rating 4 out of 5]

Een goed boek! Heel beeldend, herkenbaar en echt van nu. Leest als een trein;)

[De lezer Regeert · Rating 4 out of 5]

Ik registreerde een boek op BookCrossing.com!
http://www.BookCrossing.com/journal/13353469

[Irene · Rating 4 out of 5]

Krachtig, kernachtig geschreven boek. Het zwijgen van de hoofdpersoon vertelt al een groot deel van het verhaal. Erg mooi.