Op een dag stort Maarten De Gendt in op zijn werk. Hij krijgt een woede-uitbarsting gevolgd door een angstaanval en een lange huilbui. Het verdict van zijn huisarts is keihard: Maarten is opgebrand en moet enkele maanden thuisblijven. In opgebrand doet hij verslag van hoe hij worstelt met zijn burn-out. Hij vertelt over zijn zoektocht naar rust, naar zichzelf, naar een manier om met het werk en het leven om te gaan. Zijn verhaal wordt aangevuld met getuigenissen van zijn vrouw, zijn zoontje, zijn collega en zijn teamhoofd.
Eigenlijk is dit het zoveelste verhaal van iemand die iets heeft meegemaakt en daar een boekje over schrijft. Not my cup of tea. Teveel "kijk eens wat ik heb meegemaakt!". Maar net doordat ik het zelf heb meegemaakt vond ik het enerzijds wel leuk om te lezen omdat ik zoveel dingen herken. Anderzijds is dit geen grote literatuur uiteraard en ik denk dat het weinig aantrekkelijk is voor mensen die niet met burn-out geconfronteerd zijn. Zoals de auteur zelf aangeeft: elke burn-out is anders en elke persoon gaat daar anders mee om. Dit is één getuigenis, niet meer maar zeker ook niet minder dan dat want het vergt toch wel moed om dit op deze manier openbaar te maken. Het heeft me een paar uur leesplezier bezorgd maar mij alleszins niet verder geholpen. Been there, done that, got the T-shirt and wore it out. ... eigenlijk "and I'm still wearing it out" :-)
Een eerlijk en boeiend relaas van een burn-out en de nasleep ervan. Met interessante aanvullingen vanuit het perspectief van partner, collega, leidinggevende. Want ook zij hebben er last van.