Doktryna Wolffa

Stalowa Kurtyna #6

by Vladimir Wolff

Dramatyczny final wielkiej wojny

Czas jak nie przegrac wygranej wojny, gdy przybywa niechcianych sojuszników? Jak uciec przed wlasnym narodem i wszechobecnymi wrogami? Jak pokonac najwieksze panstwo na swiecie, by tego swiata nie pograzyc w chaosie? To pytania prezydentów, premierów i generalów.

Jak dozyc do jutra, jak nie dac sie rozniesc na strzepy czolgom, szturmowcom, bombom, rakietom i pociskom? To pytania dziesiatek tysiecy zolnierzy i cywilów.

W brawurowym finale krwawej epopei rozpoczetej Stalowa Kurtyna niezrównany Vladimir Wolff jak zawsze oddaje glos im wszystkim, a nam pozwala byc swiadkami tryumfów polskiego oreza i poczuc smak dziejowej sprawiedliwosci.

Paperback

First published June 23, 2014

About the author

Od urodzenia związany z zachodnim Pomorzem. Historyk z wykształcenia i zamiłowania. Jego specjalizacja to dzieje Niemiec i Rosji. Znajomość tematu i brak współczesnej polskiej literatury o charakterze politycznym i militarnym sprawiły że postanowił podjąć wyzwanie i zmierzyć się z tematem wojennego thrillera.

Reviews

[Tomasz · Rating 4 out of 5]

Świetne ukoronowanie sześciotomowego cyklu. By było jasne "Doktryna" stanowi zamkniętą całość z poprzednią częścią ("Horyzont zdarzeń"), a tak naprawdę w pełni zrozumiała będzie wraz z jeszcze wcześniejszym "Północnym sztormem".

Tym razem Wolff serwuje niemal apokalipsę. Starcie USA i sojuszników z rozpadającą się Rosją. Obraz szarpanego na kawałki mocarstwa, które atakują nie tylko Amerykanie, ale także Iran, Chiny, Turcja czy Japonia jest o dziwo przekonujący. Choć wydaje się, że miejscami Wolff zanadto się zagalopował i geopolityka zdaje się nieco naciągana, całościowy obraz jest więcej niż zadowalający. Mocną stroną, jak zwykle, jest świetna batalistyka, fajny wątek kapitana zwiadowców marines Walsha czy dowódcy kompanii 22 BPance - por. Maciejewskiego. Doskonale wypada tło militarne, czy pełne rozdziały ukazujące chociażby atak na północne bazy rosyjskie. Pojawiają się futurystyczne akcenty - m.in. starcie operatorów w egzoszkieletach z batalionem zmechanizowanym pod Moskwą. Nieźle autor przedstawił narastające animozje i nieporozumienia między mocarstwami. Całkiem ciekawie wplótł w to wszystko Polaków (choć patriotycznie dał im dużo większą rolę niż można by tego oczekiwać).

O dziwo to, co dotychczas było najmocniejszą stroną cyklu, wątek Wirskiego, tutaj wypada blado i jest jakby na siłę doszyte. Epopeja w Pitrze czy już w Moskwie średnio do mnie przemówiła. Tak czy inaczej Wolffowi udało się utrzymać świetny poziom cyklu przez sześć tomów. Czuję też szacunek do pisarza, który potrafi zakończyć cykl, nie goniąc w piętkę, mnożąc naste tomy opowieści.