Διηγήματα που θα κόψουν την ανάσα. Εξομολογήσεις καταραμένων ψυχών που φλερτάρουν με την τρέλαΣτοιχειωμένα σπίτια, τρομακτικά είδωλα χαμένων πολιτισμών, κατάρες και μυστηριώδη πηγάδια αναδύονται μέσα από έναν γοτθικό κόσμο «ρομαντικού τρόμου», εκπληκτικής περιγραφής και φιλοσοφικών προεκτάσεων. Ιστορίες με λαβκραφτική ομορφιά και ποεδική παράνοια, βγαλμένες μέσα από τη σκοτεινιά του 19ου αιώνα. «Η ανθρώπινη γνώση δεν ξεπερνάει σε μέγεθος μια σταγόνα που κόλλησε πάνω στο στόμιο ενός ποτηριού και, που στην καλύτερη περίπτωση, θα κυλήσει λίγο παρακάτω, ώσπου να χαθεί ολοκληρωτικά. Μερικοί θνητοί που υποψιάστηκαν κάποια βαθύτερα μυστικά του αχανούς σύμπαντος, τα χρησιμοποίησαν. Όχι χωρίς κόστος. Δεν μπορείς να παίζεις με τη φωτιά χωρίς τον κίνδυνο να σε κατακάψει, και στη συνέχεια να μην αφήσει ούτε ψήγμα κι από τη στάχτη σου ακόμα».
Ο αναγνώστης βυθίζεται μέσα σε ένα γοτθικό σύμπαν αρχέγονων μυστικών, ενώ απορεί με τα ερωτήματα της ζωής και του θανάτου που θέτει ο συγγραφέας, έντεχνα φιλοσοφώντας. Αλλού η αγωνία και το σταδιακό βύθισμα στην τρέλα, κι αλλού η υπαινικτική φρίκη που παραμονεύει, γοητεύουν και καθηλώνουν.
«Αγαπητέ αναγνώστη καλύτερα να μην είχα κάνει αυτό το βήμα. Είναι προτιμότερο ο άνθρωπος, όταν βλέπει τα όρια της φύσης του, να προσέχει να μην τα προσπερνά, γιατί πολλές φορές το κοσμικό κακό πλανιέται γύρω και πάνω από τη σφαίρα της δράσης του. Όταν βρει και τον παραμικρό χώρο θα μπει μέσα, και σα μαύρο μελάνι θα χυθεί πάνω στον άνθρωπο και θα τον κατασπαράξει. Είμαστε απλώς οι μαριονέτες ενός ανώτερου παιχνιδιού που παίζεται σε βάρος μας, γιατί ελάχιστα είναι αυτά που γνωρίζουμε. Γι άλλους η θρησκευτική πίστη και για άλλους η επιστήμη, αποτελούν πόλους ανακούφισης. Μα οι πραγματικές απαντήσεις βρίσκονται γύρω μας, μπροστά μας, δυστυχώς όμως δεν τις βλέπουμε, κι όταν κάποιος άνθρωπος με διαφορετική σχέση, με αυτό που συνήθως ονομάζουμε ηθική, υποψιαστεί κάτι, είτε οδηγείται στην τρέλα, είτε βυθίζεται σε μια απόκοσμη άβυσσο, όπου ο ορθολογισμός και η πίστη φαντάζουν τιποτένια μόρια σκορπισμένα μες το αχανές του σύμπαντος.»
Σιγά μη μου κόψουν την ανάσα κάτι διηγηματάκια copy paste των μεγάλων του είδους. Άσε μας κουκλίτσα μου τα έχουν πει καλύτερα από σένα άλλοι και παράτα τους στην ησυχία τους γιατί βλέπω να έρχεται ο Κθούλου αυτοπροσώπος να σου χτυπάει τη πόρτα κανένα βράδυ και διανυχτερεύον super market για να αγοράσεις πάνες δεν υπάρχει
Πολύ ντεμοντέ. Η γραφή είναι λίγο αφελής. Το tribute στους κλασσικούς του τρόμου (Πόε, Λάβκραφτ και λοιποί) είναι σωστό, αλλά όλες οι ιστορίες είναι έντονα αναμενόμενες. Άσκηση μίμησης ύφους ναι (αν και όχι πάντα πετυχημένη, τολμώ να πω). Αυτοτελές έργο συγγραφέα όχι.