What do you think?
Rate this book
Kuzynki #4
Zaginiona
Na aukcji dzieł sztuki i starodruków spotykają się trzy niezwykłe kobiety, a każda z nich pragnie tylko jednego – kreślonej na pergaminie XIX wiecznej kopii starej mapy północnego Atlantyku. Do czego może prowadzić znajdujący się na koziej skórze plan Friesland? Nikt tak naprawdę nie wie, czy wyśniona wyspa istnieje naprawdę, a jeśli tak – jakie kryje w sobie niebezpieczeństwo. Przekonają się o tym alchemiczka Stanisława, jej kuzynka Katarzyna i tajemnicza studentka Anna, droga do prawdy będzie jednak prawdziwym wyzwaniem.
338 pages, Paperback
First published October 8, 2014
2 people are currently reading
212 people want to read
About the author
Andrzej Pilipiuk
90 books464 followersPolish humoristic fantasy and science fiction writer. According to university degree an archeologist.
Debuted in 1996 with short story Hiena, first appearence of Jakub Wędrowycz - an alcoholic, civil exorcist - who later become a character of many short stories gathered in 5 books.
In 2002 he got Janusz A. Zajdel Award for short story Kuzynki (Cousins), extended later into book and sequels. Kuzynki, Księżniczka (Princess) and Dziedziczki portray the adventures of 3 women: an over 1000-years old teenage vampire, a 300-year old alchemist-szlachcianka, and her relative, a former Polish secret agent from CBŚ (Polish 'FBI'). A recurring character in the series alchemist Michał Sędziwój, and the universe is the same as the one of Wędrowycz (who makes appearances from time to time).
Debuted in 1996 with short story Hiena, first appearence of Jakub Wędrowycz - an alcoholic, civil exorcist - who later become a character of many short stories gathered in 5 books.
In 2002 he got Janusz A. Zajdel Award for short story Kuzynki (Cousins), extended later into book and sequels. Kuzynki, Księżniczka (Princess) and Dziedziczki portray the adventures of 3 women: an over 1000-years old teenage vampire, a 300-year old alchemist-szlachcianka, and her relative, a former Polish secret agent from CBŚ (Polish 'FBI'). A recurring character in the series alchemist Michał Sędziwój, and the universe is the same as the one of Wędrowycz (who makes appearances from time to time).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
October 27, 2024
Kiedy w czerwcu tego roku postanowiłam „ściągnąć” Kuzynki Andrzeja Pilipiuka z mojej uroczej listy „półkowników”, nie spodziewałam się, że aż tak polubię bohaterki tego lekkiego czytadełka. A jednak — wciągnęłam się na tyle, że z prawdziwą przyjemnością, w zaledwie pięć miesięcy, dotarłam do ostatniego tomu serii zatytułowanego Zaginiona.
Wyspa.
Na aukcji dzieł sztuki i starodruków spotykają się trzy niezwykłe kobiety.
Każda z nich pragnie tylko jednego – kreślonej na pergaminie XIX-wiecznej kopii starej mapy północnego Atlantyku.
Do czego może prowadzić znajdujący sią na koziej skórze plan Friesland?
Nikt tak naprawdę nie wie, czy wyśniona wyspa istnieje naprawdę, a jeśli tak – jakie kryje w sobie niebezpieczeństwa.
Dwa opowiadania.
Pożegnanie z pannami Kruszewskimi wypadło raczej słabo.
Autor postawił na dwa opowiadania, które były mocno rozwleczone, a nasze drogie Kuzyneczki jakby straciły swój dawny blask. Rozumiem, że alchemiczna choroba Stasi miała swoje znaczenie fabularne, ale rozwiązanie problemu — powiązane z tajemniczą społecznością i wyspą — nie do końca mnie przekonało.
Drugie opowiadanie, to o skrzypcach, również mnie nie zachwyciło. Szczerze mówiąc, gdyby pojawił się w nim Robercik Storm, całość miałaby o wiele więcej uroku.
Czytając Zaginioną, miałam wrażenie, że Stanisława i Katarzyna straciły swój animusz i charakterek. Wyglądały, jakby były znudzone i przemęczone życiem, co mocno odbijało się na tempie akcji i chumorze.
Największa szkoda, że finał serii całkowicie pominął Monikę Stiepankovic, która w poprzednich tomach dodawała fabule świeżości i młodzieńczego kolorytu.
https://unserious.pl/2024/10/kuzynki-...
Wyspa.
Na aukcji dzieł sztuki i starodruków spotykają się trzy niezwykłe kobiety.
Każda z nich pragnie tylko jednego – kreślonej na pergaminie XIX-wiecznej kopii starej mapy północnego Atlantyku.
Do czego może prowadzić znajdujący sią na koziej skórze plan Friesland?
Nikt tak naprawdę nie wie, czy wyśniona wyspa istnieje naprawdę, a jeśli tak – jakie kryje w sobie niebezpieczeństwa.
Dwa opowiadania.
Pożegnanie z pannami Kruszewskimi wypadło raczej słabo.
Autor postawił na dwa opowiadania, które były mocno rozwleczone, a nasze drogie Kuzyneczki jakby straciły swój dawny blask. Rozumiem, że alchemiczna choroba Stasi miała swoje znaczenie fabularne, ale rozwiązanie problemu — powiązane z tajemniczą społecznością i wyspą — nie do końca mnie przekonało.
Drugie opowiadanie, to o skrzypcach, również mnie nie zachwyciło. Szczerze mówiąc, gdyby pojawił się w nim Robercik Storm, całość miałaby o wiele więcej uroku.
Czytając Zaginioną, miałam wrażenie, że Stanisława i Katarzyna straciły swój animusz i charakterek. Wyglądały, jakby były znudzone i przemęczone życiem, co mocno odbijało się na tempie akcji i chumorze.
Największa szkoda, że finał serii całkowicie pominął Monikę Stiepankovic, która w poprzednich tomach dodawała fabule świeżości i młodzieńczego kolorytu.
https://unserious.pl/2024/10/kuzynki-...
March 29, 2015
W sumie 2,5 bo sposób na wezwanie bractwa bibliotekarzy mi się podobał. Poza tym,nic specjalnego.Autor nie umie pisać postacie kobiecych, cierpi na biegunkę informacyjną, no i stylistycznie nie jest najlepiej.
Obie historie należałoby jeszcze dopracować.
Obie historie należałoby jeszcze dopracować.
March 27, 2023
Miło było wrócić do tego magicznego świata choć bardzo przyjemny to nie porywa akcją ani nie ma zbyt ambitnej historii trochę mi brakuje szerszego wglądu w losy bohaterek po skończonej trylogii
November 16, 2015
Czyta się dobrze, szybko, łatwo i przyjemnie. Ale fabuła nie trzyma się kupy. Niespójnie, naiwnie, szkoda fajnego pomysłu.
March 20, 2016
Bardzo dobra kontynuacja Dziedziczek i Kuzynek
September 3, 2017
Z ulga przyjęłam fakt, że „Zaginiona” to ostatni tom serii „Kuzynki”. Wiedziałam, że jak skończę, to nie zależnie od oceny nigdy do tego cyklu nie wrócę. „Zaginiona” została napisana po prawie dziesięciu latach to jakoś wcześniejszych tomów nie zwiastowała temu ścieżki usłanej różami.
Od wydarzeń w „Dziedziczkach” minęło osiem lat. Stasia i Kasia mieszkają w Krakowie, ale dalej prowadzą gospodarstwo w Kruszewicach. Podczas akcji dzieł sztuki i starodruków kuzynki spotykają studentkę Annę. Młoda dziewczyna od razu rozpoznaje w Stanisławie alchemiczkę. Dlaczego studentce geologii zależy na starej mapie? Co kryją ta dziewczyna? Jak jej droga splecie się z losami kuzynek?
To, co rzuca się na pierwszy rzut oka to… lepszy styl autora. Zdania nie brzmią tak infantylnie jak w pierwszych trzech pozycjach. Zdecydowanie był to styl bardziej dojrzały. Dobrze się to czytało, ale zaskakiwała mnie niewiara Katarzyny w pewne kwestia jak np. wyspa, której nie ma na mapie świata. Natomiast w pierwszym tomie od razu uwierzyła, że jej kuzynka żyje 400 lat. Autor zaskakiwał sam siebie, a tym samym mnie.
Mimo dobrego stylu uważam, że tom wcale nie jest lepszy od pierwszego. Dla mnie są na tym samym poziomie. Autor ponownie prowadził akcję powoli, a dziewczyny dochodziły do wszystkiego z prędkością światła. I mając dobre intencje nie jestem w stanie znaleźć w tej książce czegoś, co zrobiłoby z niej, coś wow!
Podsumowując, bo rozwodzić się nie zamierzam słaba ostatni tom, średnia seria. Niestety bardzo mi przykro Panie Pilipiuk, ale nim zabiorę się za „Oko Jelenia” dużo wody w Wiśle będzie musiało jeszcze upłynąć.
"Rzeczywistość składa się z wielu drobnych elementów. Żeby trwała, potrzebuje szkieletu. Dzieł budowanych pokoleniami. Tradycji i tych wielkich, i tych malutkich." ~ Andrzej Pilipiuk, Zaginiona, Lublin 2014, s. 137.
Od wydarzeń w „Dziedziczkach” minęło osiem lat. Stasia i Kasia mieszkają w Krakowie, ale dalej prowadzą gospodarstwo w Kruszewicach. Podczas akcji dzieł sztuki i starodruków kuzynki spotykają studentkę Annę. Młoda dziewczyna od razu rozpoznaje w Stanisławie alchemiczkę. Dlaczego studentce geologii zależy na starej mapie? Co kryją ta dziewczyna? Jak jej droga splecie się z losami kuzynek?
To, co rzuca się na pierwszy rzut oka to… lepszy styl autora. Zdania nie brzmią tak infantylnie jak w pierwszych trzech pozycjach. Zdecydowanie był to styl bardziej dojrzały. Dobrze się to czytało, ale zaskakiwała mnie niewiara Katarzyny w pewne kwestia jak np. wyspa, której nie ma na mapie świata. Natomiast w pierwszym tomie od razu uwierzyła, że jej kuzynka żyje 400 lat. Autor zaskakiwał sam siebie, a tym samym mnie.
Mimo dobrego stylu uważam, że tom wcale nie jest lepszy od pierwszego. Dla mnie są na tym samym poziomie. Autor ponownie prowadził akcję powoli, a dziewczyny dochodziły do wszystkiego z prędkością światła. I mając dobre intencje nie jestem w stanie znaleźć w tej książce czegoś, co zrobiłoby z niej, coś wow!
Podsumowując, bo rozwodzić się nie zamierzam słaba ostatni tom, średnia seria. Niestety bardzo mi przykro Panie Pilipiuk, ale nim zabiorę się za „Oko Jelenia” dużo wody w Wiśle będzie musiało jeszcze upłynąć.
"Rzeczywistość składa się z wielu drobnych elementów. Żeby trwała, potrzebuje szkieletu. Dzieł budowanych pokoleniami. Tradycji i tych wielkich, i tych malutkich." ~ Andrzej Pilipiuk, Zaginiona, Lublin 2014, s. 137.
February 10, 2023
3.5/5⭐
Powrót do serii, którą czytałam jakieś 10 lat temu- czwarta tom cyklu "Kuzynki Kruszewskie". Mam ogromny sentyment do tych książek, a sam pomysł na stworzenie tak ciekawej, wielowiekowej rodziny, jaką opisał Pilipiuk, uważam za niesamowity. Nie mniej mam kilka rzeczy, których mi zdecydowanie brakowało. Po pierwsze to, że Katarzyna (najbardziej współczesna osoba w rodzinie), mimo mieszkania, pracowania i przeżywania przygód ze swoją 200-letnią kuzynką alchemiczką, i przyjaźnienia się z księżniczką Moniką, która przy okazji jest wampirzych, nadal uważa rzeczy, które dzieją się w okół nich za niemożliwe i próbuje je na siłę racjonalizować. Uważam, że po kilku latach otaczania się niesamowitymi rzeczami i ludźmi, który według praw natury, powinni być już dawno martwi, niektóre zjawiska nie powinny jej już tak bardzo zaskakiwać. Po drugie- brak Moniki 😢 Wiem dlaczego jej nie ma, ale była to moja ulubiona postać.
Powrót do serii, którą czytałam jakieś 10 lat temu- czwarta tom cyklu "Kuzynki Kruszewskie". Mam ogromny sentyment do tych książek, a sam pomysł na stworzenie tak ciekawej, wielowiekowej rodziny, jaką opisał Pilipiuk, uważam za niesamowity. Nie mniej mam kilka rzeczy, których mi zdecydowanie brakowało. Po pierwsze to, że Katarzyna (najbardziej współczesna osoba w rodzinie), mimo mieszkania, pracowania i przeżywania przygód ze swoją 200-letnią kuzynką alchemiczką, i przyjaźnienia się z księżniczką Moniką, która przy okazji jest wampirzych, nadal uważa rzeczy, które dzieją się w okół nich za niemożliwe i próbuje je na siłę racjonalizować. Uważam, że po kilku latach otaczania się niesamowitymi rzeczami i ludźmi, który według praw natury, powinni być już dawno martwi, niektóre zjawiska nie powinny jej już tak bardzo zaskakiwać. Po drugie- brak Moniki 😢 Wiem dlaczego jej nie ma, ale była to moja ulubiona postać.
January 17, 2021
Standardowe czytadło. Nic wielkiego, ale pozwala się odstresować po stresującym dniu. Niestety zauważalna staje się tendencja spadkowa autora wraz z każdą kolejną częścią danej serii. Niby to wciąż magiczne i szalone przygody tytułowych kuzynek, acz wyraźnie czuć, że autor miał problemy z pociągnięciem niektórych wątków. Tych jest parę i każdy kończy się nijak, jakby urwany z braku pomysłu. A szkoda, bowiem przy dobrym rozpisaniu mógłby z tego wyjść niezły materiał na nawet kilka tomów.
Sytuację ratuje druga, nieco krótsza historia zawarta w tej pozycji. Tekst "Czarne skrzypce", w którym postawiono na jeden wątek i postanowiono wycisnąć z niego wszystko, co tylko się dało, okazuje się zdecydowanie bardziej składny i przyjemniejszy w odbiorze.
Sytuację ratuje druga, nieco krótsza historia zawarta w tej pozycji. Tekst "Czarne skrzypce", w którym postawiono na jeden wątek i postanowiono wycisnąć z niego wszystko, co tylko się dało, okazuje się zdecydowanie bardziej składny i przyjemniejszy w odbiorze.
December 14, 2017
Powiem tak - uwielbiam trylogię o kuzynkach Kruszewskich. Książka jest lekka, miła i przyjemna. Kojarzy mi się z wiosną i latem - i pewnie też dlatego czytam cykl regularnie co rok, właśnie o tej porze roku.
Gdy zobaczyłam, że wyszła następna część cieszyłam się jak dziecko - i trwało to mniej więcej do momentu, w którym zaczęłam tę książkę czytać. To było duże rozczarowanie. I ze smutkiem muszę przyznać, że mam takie same uczucia jak względem "Sezonu burz" Sapkowskiego - po co na siłę próbować kontynuować serię, która byłą dobra sama w sobie i kontynuacji nie potrzebowała?
Gdy zobaczyłam, że wyszła następna część cieszyłam się jak dziecko - i trwało to mniej więcej do momentu, w którym zaczęłam tę książkę czytać. To było duże rozczarowanie. I ze smutkiem muszę przyznać, że mam takie same uczucia jak względem "Sezonu burz" Sapkowskiego - po co na siłę próbować kontynuować serię, która byłą dobra sama w sobie i kontynuacji nie potrzebowała?
July 30, 2022
2/5 ⭐
Do przeczytania i zapomnienia. Moim zdaniem ta część powstała już bardzo na siłę, nic nie wnosiła.
Do przeczytania i zapomnienia. Moim zdaniem ta część powstała już bardzo na siłę, nic nie wnosiła.
September 29, 2024
Dva příběhy, jeden delší a hledání ztracené země a léku na alchymistickou nemoc, a kratší o zakletých houslích.
July 20, 2015
Po Kuzynkach, które bardzo polubiłam, całkiem niezłej Księżniczce i Dziedziczkach (można jechać po nich, ale mnie czytało się dobrze) przyszła Zaginiona, na którą czekałam od dawna. I... jakoś mi szkoda. Bo choć znów czyta się przyzwoicie, to gdzieś brakło chyba pomysłu na rozwinięcie. Zaginiona bierze się znikąd i odchodzi donikąd poniekąd. Czarne skrzypce - świetny, choć znany pomysł. I chyba na tym "znanym" poległ. Bo zamiast czegoś, co porywa, jest coś, co do końca nie staje się wyjaśnione, a "odzyskanie duszy" jest zaskakująco proste jak na siły, które tak mocno ją związały.
Mam nadzieję, że jednak nie będzie 5, bo jeśli spadnie jeszcze bardziej w dół, to utopii cykl, a szkoda.
Mam nadzieję, że jednak nie będzie 5, bo jeśli spadnie jeszcze bardziej w dół, to utopii cykl, a szkoda.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 28, 2015
Very disappointed in Pilipiuk.
March 5, 2016
Akcja wciąga, ale dialogi pełne męczącego patosu, oczywistości albo niepotrzebnych uwag politycznych.
February 25, 2015
Odcinanie kuponów od cyklu, który sam w sobie ni prezentował niczego ciekawego.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews