Λαμπρά φεγγάρια στον ποταμό της λησμονιάς

by Anthippi Fiamou, Ανθίππη Φιαμού

Η αρρώστια της Λησμονιάς χτύπησε το λαό των Τραγουδιστών, τους επιζώντες της χαμένης Βαραγκάλ. Για να σωθούν οι άνθρωποι και να μην ξεχαστεί για πάντα η πατρίδα των Τραγουδιστών που χάθηκε στο Μεγάλο Κατακλυσμό, ο Αρχιτραγουδιστής με τη βοήθεια του Σράμαν και του ιστορικού πρέπει να φέρει στο φως ένα αρχαίο μυστικό κρυμμένο στα ερείπια της αρχαίας Αγιαρούκ.
Ένα μυστικό ικανό να προκαλέσει την οργή της Αμενεμάτ, της προκατακλυσμιαίας μάγισσας.

218 pages, Paperback

First published January 1, 1995

Reviews

[Petros · Rating 2 out of 5]

Ενδιαφέρον ιστοριούλα αν αναλογιστείς ποιος και πότε την έγραψε. Σχεδόν πάντα τέτοιου είδους sword & sorcery γράφονταν από αμερικάνους άρρενες μέχρι την δεκαετία του 80, όπου και ψόφησε λίγο-πολύ το είδος. Και να σου μέσα στα 90ς μια ελληνίδα να κάνει το ίδιο.

Όχι ότι είναι και αριστούργημα πέρα από την καινοτομία της τότε εποχής. Η πλοκή είναι απλή, οι χαρακτήρες επίπεδοι, και όλη η έμφαση δίνεται στον ζοφερό κόσμο με σχετικά ξερές περιγραφές. Υπάρχει δράση αλλά η συγγραφέας την προσπερνάει στα γρήγορα, μιας που πιο πολύ ενδιαφέρεται για την δρακουλιάρικη ατμόσφαιρα. Υπάρχουν διάλογοι αλλά είναι μουντοί, γιατί λένε τα απολύτως βασικά και τα υπόλοιπα είναι σε στυλ αφήγησης από την οπτική πλευρά του πρωταγωνιστή.

Με λίγα λόγια, η γραφή είναι λιτή και απόμακρη όσο αφορά τους ήρωες της ιστορίας. Έχει καλές ιδέες αλλά η παρουσίαση τους είναι τόσο βασική για τα σημερινά δεδομένα, που δύσκολα θα σου μείνει κάτι πέρα από το ότι το έγραψε ελληνίδα στα 90ς.

[Άννα Μακρή · Rating 3 out of 5]

Θαύμασα τις ιδέες του και το πώς χρησιμοποιεί η συγγραφέας τις γνώσεις της για να φτιάξει κάτι καινούργιο. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό πάνω από δύο φορές, και αυτό είναι σίγουρα κάτι σπάνιο. Είναι ένα βιβλίο με ψυχή. Έχει προβλήματα στην τεχνική, αλλά δεν πειράζει. Είναι μια ιστορία φτιαγμένη με φαντασία πηγαία και γόνιμη. Χαίρομαι που το διάβασα.

[Myyst · Rating 2 out of 5]

Τα 'Λαμπρά Φεγγάρια στον Ποταμό της Λησμονιάς' είναι μία νουβέλα από το μακρινό (για τα δεδομένα της ελληνικής λογοτεχνίας φαντασίας) 1995. Μέσω του βιβλίου της, η συγγραφέας μας μεταφέρει την όρεξή της να αφηγηθεί μία ιστορία στα πρότυπα των ιστοριών που αγαπά, μία ιστορία sword and sorcery επηρεασμένη από τον Robert E. Howard και άλλους μεγάλους αγγλόφωνους συγγραφείς φαντασίας της περιόδου (ιδιαίτερα εμφανείς λόγω της φύσης τους είναι οι αναφορές στη μυθολογία Κθούλου.)

Το αποτέλεσμα είναι μάλλον επιτυχημένο, καθώς στα 'Λαμπρά Φεγγάρια στον Ποταμό της Λησμονιάς' έχουμε μία από τις πρώτες ενδιαφέρουσες ιστορίες στην Ελλάδα που προσπαθεί να ανιχνεύσει τη θέση της στη φανταστική λογοτεχνία που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της μεταφρασμένης αγγλόφωνης λογοτεχνίας, αλλά δυσκολευόταν να βρει πρωτότυπη έκφραση στην ελληνική γλώσσα.

Η ίδια η ιστορία είναι καλή. Πρόκειται για μία ιστορία ηρωισμού, μαγείας και διατήρησης της μνήμης σε έναν κόσμο που θυμίζει την hyborian age του Howard με ήρωες ιδιαίτερους. Είναι αυτοί οι ήρωες που δανείζεται η συγγραφέας από την ιδιαίτερη της παράδοση ως αναγνώστρια του Howard και κάτοικος των ακτών του Αιγαίου, ήρωες που σε μία εποχή του απώτερου παρελθόντος, είναι κληρονόμοι ενός αρχαίου πολιτισμού, του οποίου προσπαθούν να διατηρήσουν τη μνήμη, όταν αρχίζουν να χάνουν τις μνήμες του.

Αν και τα τεχνικά προβλήματα είναι αρκετά, (διακρίνω ακόμη και μία μεγάλη νοηματική τρυπά στην κεντρική πλοκή της ιστορίας,) το κείμενο πρωτόλειο και κάποιες ιδέες μπερδεμένες, τα 'Λαμπρά Φεγγάρια στον Ποταμό της Λησμονιάς' είναι ένα βιβλίο που ως σύνολο με άφησε ευχαριστημένο.

αναδημοσίευση από το sff.gr
31/7/2014