شعرهای این مجموعه اصلاً به پای شعرهای مجموعهی دیگر علیرضا بدیع، از پنجرههای بیپرنده، نمیرسد. فضا و زبان و حالوهوای شعرهای بدیع عمدتاً به سبک سنتی شعر فارسی نزدیک است و غالب مضامین کهن را در شعرهایش مدام تکرار میکند. بااینهمه، در یکی از فصلهای این مجموعه شعرهایی بهچشم میخورد نزدیک به آنچه بهاشتباه در شعر معاصر ایران بهنام «شعر پستمدرن» شناخته شده است و چهرهی شاخص و سردمدار آن، سیدمهدی موسوی است. از ایرادهای دیگر این کتاب، گنجاندن فصلی در آن است که عیناً برخی شعرهای مجموعهی «از پنجرههای بیپرنده» در آن تکرار شده است؛ تکراری کاملاً نابجا و نادرست. از شعرهای این دفتر:
لبالب از توام این روزها و این جریان
حکایتی شده و میرود دهانبهدهان
و کائنات بر آناند تا تو را بچشند
شراب خانگی من! کجاست قطرهچکان؟!
***
با یافتن چشم تو آرام گرفتم
چون شاعر درمانده پس از کشف قوافی!