LAS FASCINANTES MEMORIAS DEL CREADOR DE LOS SENCILLOS Y BONITO ES«Yo no quería ser Miqui Puig es uno de los grandes libros sobre la fama. Pocas obras han dado una idea más precisa, y terrible, de lo que la notoriedad repentina puede hacerle a uno». Kiko AmatYo no quería perder la cabeza por amor; y lo hice varias veces. Yo quería tener una casa en Las Landas; y vivo de alquiler. Yo imaginaba canciones con arreglos perfectos y creé Los Sencillos. Grabamos Bonito es. Fue un gran hit. Todavía hoy se baila.Yo canté con Jeanette.Yo no quería que me llamarais gordo.Yo no quería salir en televisión; y lo hice. Se me daba bien; pero me gusta más la radio.Desperté en sofás ajenos, de los que algunos amigos no despertaron jamás.Bebí y esnifé sobre mesas de cristal, pero también puse la banda sonora a unas cuantas vidas.Yo no quería tener miedo.Yo solo quería bailar hasta morir.Perdí amantes y gafas y aviones. Gané favoritas y discos; también fracasos.Me dijeron que no era lo suficientemente indie para ellos. Y ahora tienen una paga del partido.Yo no quería ser Miqui Puig; pero lo fui.Lo soy.Aunque a veces duela.Con prólogo de Kiko Amat«El disco más sincero de Miqui letra, música, gritos y ausencias». Carlos Zanón«Reconoceréis al músico y al personaje y conoceréis al verdadero Miqui. Mi amigo». Blanca Lacasa
Miqui Puig fent de Miqui Puig. Persones, cançons, llocs, por i desamor ben aliniats per construir un paisatge i una melodia de tornada adhesiva. Els diaris com excusa per estirar una reflexió literària que evita (tant com pot) repassades i retrets.
No sé, me esperaba la biografía normal de un hombre de los 80 apasionado por la música y me he encontrado las vivencias tristes de un womanizer que necesita fama y mujeres para sostener su fragilidad.