این نمایشنامه که نخستین بار در سال ۲۰۱۰ چاپ شده درباره خوابی است که وودی آلن هر شب میبیند. او از مرگ م ترسد و دوست دارد شبیه سقراط آن قدر شهامت داشته باشد که به راحتی جام زهر را سر بکشد. فکر کردنهای فراوان آلن به سقراط باعث میشود خواب ببیند جای سقراط، فیلسوف بزرگ یونان باستان در زندان است و به اعدام محکوم شده؛ او باید سم شوکران را بنوشد و مرگ را در آغوش بکشد. جا به جایی آلن با فیلسوف بزرگ یونان باستان، سقراط را در مقابل مرگ ترسو کرده است. او شاگردانش را در سلول زندان ملاقات میکند و گفتوگویی با آنها دار.د.
Noted American actor, screenwriter, and filmmaker Woody Allen, originally Allen Stewart Konigsberg explored the neuroses of the urban middle class in comedies of manners, such as Annie Hall (1977) and Deconstructing Harry (1997).
This director, jazz musician, and playwright thrice won Academy Award. His large body of work mixes satire, wit and humor in the most respected and prolific cerebral style in the modern era. Allen directs also in the majority of his movies. For inspiration, Allen draws heavily on literature, philosophy, psychology, Judaism, European cinema, and city of New York, where he lives.
آلن، دوست داشته جای سقراط باشه، بهخاطر شهامتش در مواجهه با مرگ. گاهی که چشمهاش گرم میشه و خوابش میبره، رویای سلول زندان سقراط رو میبینه که توی اون تنهاست. حالا سیمیاس و آگاتون اومدهاند ملاقاتش ...
سیمیاس: آیا فرزانهترین فیلسوفِ ما بُزدله؟ آلن: من بُزدل نیستم، قهرمانم نیستم. یه جایی اون وَسَط مَسَطهام. سیمیاس: یه انگلِ مُفتخور. آلن: تقریباً یه همچین چیزی. آگاتون: ولی تو بودی که ثابت کردی مرگ وجود نداره آلن: هی- ببین من خیلی چیزا رو ثابت کردهم. با همین حرفا اجارهخونهمو میدم. بیشترش نظریهپردازیه و فقط یه مختصری مشاهده. گهگاه یه اظهار نظر شیطنتآمیز. گاهی هم یه ذره سخنان حکیمانه. خُب این از چیدن و پاک کردنِ زيتون آسونتره ولی بهتره گول اینِشو نخوریم.
Allen's tale of a recurring fantasy/dream of his where he imagines himself in the sandals of Socrates during the philosopher's final days in prison. The dialogue proceeds in a manner reminiscent of Terry Pratchett, and the ending contains two unexpected twists.
صحنه سلول زندان منه. معمولاً تنها هستم و دارم و پاسخ مسائل عمیقه تفکر عقلانی رو پیدا میکنم؛ مسائلی از این قبیل:" آیا میتوان یک شی را اثر هنری تلقی کرد، اگر برای تمیز کردن اجاق هم قابل استفاده باشد؟"
ص۸
آلن در جایگاه سقراطی که از مرگ میترسد و در انتها مُثُلی که هجو میشود.:)
•اگاتون:ولی تو بارها و بارها ثابت کردی که روح فناناپذیره. •الن:خب هست!روی کاغذ.ببین،یه چیزی در مورد فلسفه بهت بگم _ اونقدرهام به دردبخور نیس که ادم به خاطرش قید طبقه اجتماعی خودشو بزنه .