Ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1996, σε ένα ξενοδοχείο, στο Πήλιο, αποκαλύπτεται μια μακάβρια σκηνή. Μαθητές και καθηγητές, μέλη μιας σχολικής εκδρομής, κείτονται άψυχοι στο πάτωμα της αίθουσας του πρωινού. Είναι όλοι νεκροί. Ή σχεδόν όλοι. Ο Ερμής είναι ένας μαθητής γυμνασίου με κρυφό πάθος για τη ζωγραφική, ιδιαίτερα εσωστρεφής και ιδιαίτερα ήσυχος. Μέχρι που αποφασίζει να δολοφονήσει τους συμμαθητές του. Χρόνια μετά, ο καλύτερος του φίλος και μοναδικός επιζών της μαζικής δολοφονίας προσπαθεί να ρίξει φως στο τι ακριβώς συνέβη τους μήνες πριν από το έγκλημα. Μέσα από μια αφήγηση που ανασυνθέτει τη μνήμη, εμπλέκοντάς τη με την ιστορία της τέχνης, επιχειρεί να ερμηνεύσει τον βυθό των γεγονότων. Με μια πρωτότυπη οπτική πάνω στα θέματα της παιδικής κακοποίησης, του bullying και της εφηβικής παραβατικότητας, Η σφαγή των αθώων εξερευνά τη φύση της βίας αλλά και την έννοια της δημιουργικότητας.
Ο Στέφανος Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων στο Μιλάνο και, το 2015, απέσπασε το Μάστερ του στην Ιστορία της Τέχνης από το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Έχει εργαστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ως designer αλλά και ως συντάκτης αρχιτεκτονικής, ενώ διδάσκει ιστορία και θεωρία της τέχνης. Το 2011, ήταν υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα.
Τέχνη και έγκλημα Bullying Πώς άραγε όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους ; Που βρίσκεται ο διαχωρισμός μεταξύ δημιουργικότητας και αποστροφής;
Μια ολόκληρη τάξη μαθητών βρίσκεται νεκρή από δηλητηρίαση στην πολυήμερη εκδρομή. Ένοχος! Ο Ερμής ! Ένοχος; Πόσο ένοχος μπορεί να είναι ένα παιδί που δέχεται βία Και πόσο αθώα κάποια θύματα που είναι θύτες ; Ο μοναδικός επιζών της εκδρομής κάποια χρόνια μετά , μας διηγείται την ιστορία του Ερμή μέσα από το πρίσμα της τέχνης και του πίνακα η σφαγή των αθώων
Απίστευτο βιβλίο με τεράστια μήνυμα Διαβάστε το σίγουρα
Ένα βιβλίο που μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο τίτλος και η περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Μία γραφή που αν και σε κάποια σημεία δείχνει εντυπωσιακή, το μόνο θετικό ήταν ότι τελείωσε σε ελάχιστες σελίδες. Διότι μάλλον φταίει το κουτό μου το μυαλό που δεν μπόρεσα να συλλάβω τη σημασία που φέρει η συνεχής επανάληψη της λέξης "σκ@τ@" σε όλες τις σελίδες ή η αντικατάσταση αυτής από τα συνώνυμα της.