What do you think?
Rate this book
Wie ik ben
Wanneer zijn depressie de dertigjarige Levi naar de keel grijpt, reikt zijn anders zo gesloten vader hem de hand: laten we praten. Samen bezoeken ze het theaterfestival Fringe in Edinburgh, maar de gesprekken komen moeizaam op gang. Herinneringen dringen zich op: aan Levi’s excentrieke familie, zijn strijd met erkenning en geloof, en vooral aan zijn grote liefde Vic. Wanhopig probeert hij vat te krijgen op zijn destructieve neigingen, die werkelijk contact met een ander in de weg staan.
Jacobs ontziet in zijn debuutroman niets of niemand, en al helemaal zichzelf niet. Toch blijft hij de deur naar liefde hardnekkig opentrappen. Met zijn krachtige pen maakt hij van Wie ik ben een meedogenloos, maar ook hoopvol verhaal.
Jacobs ontziet in zijn debuutroman niets of niemand, en al helemaal zichzelf niet. Toch blijft hij de deur naar liefde hardnekkig opentrappen. Met zijn krachtige pen maakt hij van Wie ik ben een meedogenloos, maar ook hoopvol verhaal.
224 pages, Paperback
First published April 15, 2025
2 people are currently reading
65 people want to read
About the author
Levi Jacobs
1 book7 followersLevi Jacobs (1992) studeerde wijsbegeerte en rechtsgeleerdheid. Tot voor kort werkte hij als advocaat. Nu wijdt hij zich aan het schrijven en is hij hoofdredacteur van literair tijdschrift Liter. In 2023 ontving hij de Hollands Maandblad Schrijversbeurs in de categorie proza. Wie ik ben is Levi Jacobs debuutroman.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
April 23, 2025
Het begin van een sterke roman is altijd een contractuele overeenkomst tussen schrijver en lezer. Er is bijvoorbeeld een uitnodiging tot een doolhof. Of tot een dans. Het enigszins filosofische openingscontract van het debuut van Levi Jacobs is er een waarbij je, zoals bij elk contract, ook op de kleine woorden moet letten, op woordjes als ‘niet’ en ‘noch’. De eerste zinnen luiden zo: ‘Het is niet de stilte van vroeger, de stilte waarin hij boeken las […]. Of de stilte waarin we schaakten […]. Noch is het de zwijgzaamheid waarmee we boodschappen deden […].’
Er is een uitnodiging tot luisteren naar een bepaalde stilte tussen een zoon en zijn vader. De stilte tussen hen is namelijk ‘niet meer dezelfde’. Sinds de zoon een eigen leven heeft, is er een wederzijds recht tot zwijgen. Toch is het juist de zoon die recht van spreken heeft. ‘Ik adem diep in, sta op het punt het zwijgen te doorbreken.’ We worden vervolgens getuige van een biecht. We worden uitgenodigd mee te luisteren. Ook in stilte. Hoe is de stilte van de biecht? Hij die spreekt geeft woorden aan het onzegbare. Hoeveel woorden er ook gebruikt worden, wat niet gezegd wordt, niet gezegd kán worden, is altijd meer.
Levi Jacobs heeft met de keuze van dit openingscontract voor geen beter kunnen kiezen. Immers, gaat de roman, getuige de titel 'Wie ik ben', geheel over een ‘ik’, het is de taal zelf die struikelblok is voor elke poging tot beschrijving van dit ‘ik’. Woorden kunnen niet anders dan na elkaar komen, terwijl onze ervaringen tegelijk en door elkaar heen lopen. Amos Oz schrijft wat dit betreft: ‘De auteur probeert zich daarom te bevrijden van de handboeien van de taal en met woorden iets te creëren waarvan de woorden geen deel uitmaken.’ Dit ‘iets’ gebeurt bij Jacobs in een nieuwe stilte. In alles wat hij schrijft, opbiecht, gaat het om iets wat zich (opnieuw) niet zeggen laat. Dit nodigt de lezer continu uit met andere ogen te lezen, met ogen die mogen mee-lezen. Elke zin wordt daardoor een andere zin. Zelfs elk woord verschiet van kleur. Soms donkerder, soms lichter. Het is de ik-verteller die te biecht gaat, en daarmee recht van spreken heeft, om de lezer meer en meer in stilte te hullen, in de stilte van eigen leven. Dat maakt deze roman oneindig fascinerend. Na de laatste bladzijde is er die nieuwe stilte.
Er is een uitnodiging tot luisteren naar een bepaalde stilte tussen een zoon en zijn vader. De stilte tussen hen is namelijk ‘niet meer dezelfde’. Sinds de zoon een eigen leven heeft, is er een wederzijds recht tot zwijgen. Toch is het juist de zoon die recht van spreken heeft. ‘Ik adem diep in, sta op het punt het zwijgen te doorbreken.’ We worden vervolgens getuige van een biecht. We worden uitgenodigd mee te luisteren. Ook in stilte. Hoe is de stilte van de biecht? Hij die spreekt geeft woorden aan het onzegbare. Hoeveel woorden er ook gebruikt worden, wat niet gezegd wordt, niet gezegd kán worden, is altijd meer.
Levi Jacobs heeft met de keuze van dit openingscontract voor geen beter kunnen kiezen. Immers, gaat de roman, getuige de titel 'Wie ik ben', geheel over een ‘ik’, het is de taal zelf die struikelblok is voor elke poging tot beschrijving van dit ‘ik’. Woorden kunnen niet anders dan na elkaar komen, terwijl onze ervaringen tegelijk en door elkaar heen lopen. Amos Oz schrijft wat dit betreft: ‘De auteur probeert zich daarom te bevrijden van de handboeien van de taal en met woorden iets te creëren waarvan de woorden geen deel uitmaken.’ Dit ‘iets’ gebeurt bij Jacobs in een nieuwe stilte. In alles wat hij schrijft, opbiecht, gaat het om iets wat zich (opnieuw) niet zeggen laat. Dit nodigt de lezer continu uit met andere ogen te lezen, met ogen die mogen mee-lezen. Elke zin wordt daardoor een andere zin. Zelfs elk woord verschiet van kleur. Soms donkerder, soms lichter. Het is de ik-verteller die te biecht gaat, en daarmee recht van spreken heeft, om de lezer meer en meer in stilte te hullen, in de stilte van eigen leven. Dat maakt deze roman oneindig fascinerend. Na de laatste bladzijde is er die nieuwe stilte.
April 25, 2025
‘Wie ik ben’ is een indrukwekkend debuut van Levi Jacobs waarin hij met buitengewone precisie en kracht schrijft over vervreemding, depressie en het verlangen naar betekenis. Wat direct opvalt is de stijl: kraakhelder, gelaagd en zonder literaire opsmuk. De taal is beheerst (geen onnodige woorden of bijzinnen), maar niet afstandelijk — juist daardoor komt zijn verhaal snoeihard binnen.
Jacobs beschrijft een man, met een scherp analytisch vermogen, die steeds verder van zichzelf en de wereld verwijderd raakt. Hij is toeschouwer — niet alleen van zijn omgeving, maar ook van zichzelf. Dat gegeven werpt een barrière op die tot vervreemding lijkt te leiden.
Er schuilt ook een zeker dedain in de manier waarop hij zijn werk in de advocatuur, zijn langdurige relatie en het ‘burgerlijke leven’ benadert. Die afwijzing lijkt een poging tot bevrijding, maar leidt eerder tot zelfvernietiging. Zijn relaties stranden, zijn werk ontspoort, zijn leven lijkt richting te verliezen. En toch blijft hij zoeken naar verbinding en zingeving.
Na een hartekreet eindigt hij op een reis met zijn vader naar het theaterfestival in Edinburgh. Maar zelfs daar eindigt hij als toeschouwer. Niet alleen in letterlijke zin (van de theatervoorstellingen - die daarna ook nog eens worden voorzien van een analyse), maar ook van zijn vader en de gesprekken die maar niet van de grond komen. De verwijdering zet zich onverminderd voort.
De kracht van dit boek zit in (de beschrijving van) het ongemak. Het is rauw, eerlijk, en soms genadeloos. Jacobs durft te laten zien hoe het voelt om langzaam los te raken van alles wat houvast geeft. Als lezer voel je dat hij weet waarover hij schrijft, omdat hij het (min of meer) heeft geleefd.
Jacobs beschrijft een man, met een scherp analytisch vermogen, die steeds verder van zichzelf en de wereld verwijderd raakt. Hij is toeschouwer — niet alleen van zijn omgeving, maar ook van zichzelf. Dat gegeven werpt een barrière op die tot vervreemding lijkt te leiden.
Er schuilt ook een zeker dedain in de manier waarop hij zijn werk in de advocatuur, zijn langdurige relatie en het ‘burgerlijke leven’ benadert. Die afwijzing lijkt een poging tot bevrijding, maar leidt eerder tot zelfvernietiging. Zijn relaties stranden, zijn werk ontspoort, zijn leven lijkt richting te verliezen. En toch blijft hij zoeken naar verbinding en zingeving.
Na een hartekreet eindigt hij op een reis met zijn vader naar het theaterfestival in Edinburgh. Maar zelfs daar eindigt hij als toeschouwer. Niet alleen in letterlijke zin (van de theatervoorstellingen - die daarna ook nog eens worden voorzien van een analyse), maar ook van zijn vader en de gesprekken die maar niet van de grond komen. De verwijdering zet zich onverminderd voort.
De kracht van dit boek zit in (de beschrijving van) het ongemak. Het is rauw, eerlijk, en soms genadeloos. Jacobs durft te laten zien hoe het voelt om langzaam los te raken van alles wat houvast geeft. Als lezer voel je dat hij weet waarover hij schrijft, omdat hij het (min of meer) heeft geleefd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 29, 2025
Een fijn debuut waar best iets inzit, maar het komt er nét niet helemaal uit. We volgen Levi (30) die depressief is en wanhopig contact zoekt, emotionele binding, maar het lukt hem niet. Gesprekken met ouders verlopen oppervlakkig, zelfs als hij tijdens zijn trip met zijn vader naar Edinburgh opbiecht het leven niet meer te zien zitten aan zijn vader. Tijdens die trip komt er van alles omhoog - van hoe hij emotieloos met meisjes het bed deelt, mislukte liefdes tot zijn poging iets te doen met zijn Joodse geloof.
Jacobs schrijft niet onaardig, er zitten goede stukjes in die me aan Thomas Heerma van Voss deden denken. Wat ik mis zijn meer volwaardige personages, niet bordkartonnen karakters. Maar ook focus. Het voelt alsof de schrijver veel te veel wil in dit debuut, wat ik overigens vaker merk bij debuutromans. Hoewel het hier soms ook wél goed werkt - de rommeligheid van het leven en het idee van een rol spelen als acteur gaan goed samen - is het toch teveel. Én dát is jammer. Meer scherpte had het boek beter gemaakt want Levi kan best schrijven.
Zijgedachte: Wat ik ook irritant vond is het poverty play-gedoe in dit boek. Chic kleren weggooien, impulsief een huis kopen én wel doen alsof je zgn van een lagere sociale klasse bent of zo wilt leven.
Jacobs schrijft niet onaardig, er zitten goede stukjes in die me aan Thomas Heerma van Voss deden denken. Wat ik mis zijn meer volwaardige personages, niet bordkartonnen karakters. Maar ook focus. Het voelt alsof de schrijver veel te veel wil in dit debuut, wat ik overigens vaker merk bij debuutromans. Hoewel het hier soms ook wél goed werkt - de rommeligheid van het leven en het idee van een rol spelen als acteur gaan goed samen - is het toch teveel. Én dát is jammer. Meer scherpte had het boek beter gemaakt want Levi kan best schrijven.
Zijgedachte: Wat ik ook irritant vond is het poverty play-gedoe in dit boek. Chic kleren weggooien, impulsief een huis kopen én wel doen alsof je zgn van een lagere sociale klasse bent of zo wilt leven.
April 25, 2025
Dit boek is rauw en eerlijk, op de beste manier. Het stopt niets onder stoelen of banken. In één ruk uitgelezen. Zeker is dat Levi Jacobs kan schrijven!
April 26, 2025
Dit boek van Levi Jcobs, die het moeilijk heeft en verbinding en verlichting zoekt is heerlijk leeswerk voor babyboomers, flowerpowerouders, zij van het open huwelijk en de anti-autoritaire opvoeding.
Als nakomertje in zo'n gezin moet Levi die mentaliteit verwerken in z'n huidig leven, waarin vanzelfsprekendheden en burgerlijkheid een steeds grotere rol spelen. Hij struikelt. Zoals ook de goedbedoelende ouders van destijds. Toch redt hij het omdat de component Liefde niet ontbreekt.
Als nakomertje in zo'n gezin moet Levi die mentaliteit verwerken in z'n huidig leven, waarin vanzelfsprekendheden en burgerlijkheid een steeds grotere rol spelen. Hij struikelt. Zoals ook de goedbedoelende ouders van destijds. Toch redt hij het omdat de component Liefde niet ontbreekt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 9, 2025
Dacht dat millennialliteratuur met affectieve crises een langzame dood gestorven was, waar ik misschien niet om haar graf op ben gaan dansen, maar toch ook zeker niet om gerouwd heb - hier is er weer eentje.
Gaat over Levi Jacobs, een jongeman die een leegte ervaart en die alleen maar op kan vullen met seks of zelfbevrediging, en zelfs daar de extremiteiten op moet zoeken. Levi ervaart een zelfmedelijden, en hij vindt het zelfmedelijden te aantrekkelijk om er iets aan te kunnen doen. Met de mensen om hem heen, familie voorop, kan hij niet echt praten maar ergens begrijpen ze elkaar wel.
De roman kon me niet helemaal overtuigen, in letterlijke zin: het geweld in Levi's jeugd bijvoorbeeld, met een broer die complimenten geeft als hij door Levi een stoel op zich kapot krijgt geslagen, of de vrouwen in Levi's leven die maar blijven komen en gaan - het voelde eerder bedacht dan onvermijdelijk, en dat zal er dan vast mee te maken hebben dat, zoals velen al hebben opgemerkt, er net niet genoeg is uitgewerkt. Het Joodse lijntje bijvoorbeeld, daar zou ik nog meer over willen lezen.
Ik ben te narcistisch om gelukkig te zijn.
(187)
Gaat over Levi Jacobs, een jongeman die een leegte ervaart en die alleen maar op kan vullen met seks of zelfbevrediging, en zelfs daar de extremiteiten op moet zoeken. Levi ervaart een zelfmedelijden, en hij vindt het zelfmedelijden te aantrekkelijk om er iets aan te kunnen doen. Met de mensen om hem heen, familie voorop, kan hij niet echt praten maar ergens begrijpen ze elkaar wel.
De roman kon me niet helemaal overtuigen, in letterlijke zin: het geweld in Levi's jeugd bijvoorbeeld, met een broer die complimenten geeft als hij door Levi een stoel op zich kapot krijgt geslagen, of de vrouwen in Levi's leven die maar blijven komen en gaan - het voelde eerder bedacht dan onvermijdelijk, en dat zal er dan vast mee te maken hebben dat, zoals velen al hebben opgemerkt, er net niet genoeg is uitgewerkt. Het Joodse lijntje bijvoorbeeld, daar zou ik nog meer over willen lezen.
Ik ben te narcistisch om gelukkig te zijn.
(187)
July 25, 2025
Deed me een beetje denken aan Belinda Blinked, maar dan zonder de spanning en het tempo. PS de rape scene was niet ok. Hoofdpersoon klinkt echt als een eikel
April 28, 2025
Wie ik ben van Levi Jacobs is een roman die graaft in de innerlijke wereld van de dertigjarige Levi, een man die zich steeds verder verliest in de wurggreep van depressie en isolement. Het verhaal volgt zijn moeizame pogingen om verbinding te maken – zowel met zichzelf als met anderen – en schetst een pijnlijk portret van iemand die zich meer en meer van het leven en zijn relaties afsluit. Wanneer zijn doorgaans afstandelijke vader hem uitnodigt om samen naar het Fringe festival in Edinburgh te gaan, lijkt er een kans te komen om te praten, maar de woorden blijven uit, en het verlangen naar verbinding blijft onvervuld.
Levi is een man die zichzelf steeds verder afsluit. Zijn afstandelijkheid is niet zomaar een karaktertrek, maar een verdedigingsmechanisme tegen pijn. Dit wordt vooral duidelijk in de seksuele scènes die hij beleeft zonder emotionele betrokkenheid, en in de gespannen interacties met zijn moeder die altijd op het punt van escalatie staan. Deze relaties, of het gebrek eraan, benadrukken dat Levi alles wat hem zou kunnen raken afweert. De prijs van deze zelfbescherming is echter hoog: zijn wereld wordt steeds kleiner, zijn blik beperkter.
Een hindernis voor de lezer van Wie ik ben is het veelvuldig gebruik van het woord 'ik', waardoor de roman op sommige momenten gevangen lijkt in een eindeloze reflectie. De constante introspectie, hoewel essentieel voor de thematiek, zorgt ervoor dat de tekst hermetisch aanvoelt, alsof de roman zich steeds meer opsluit in Levi’s gedachten, waardoor een ander nauwelijks ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Dit gebrek aan dynamiek en de afwezigheid van frictie van buitenaf beperken de diepgang van de relaties die de roman zou kunnen dragen. De focus op Levi’s innerlijke strijd neemt vaak de plaats in van een echte verkenning van de menselijke connecties die het verhaal leven zouden moeten geven.
Toch ligt de essentie van Wie ik ben niet in Levi’s zelfreflectie, maar juist in de manier waarop zijn identiteit zich vormt in de context van de relaties met anderen. Levi’s zelfbeeld is geen vaststaand gegeven, maar wordt voortdurend herzien door de manier waarop hij zich verhoudt tot zijn omgeving: zijn moeder, vader, broer, de vrouwen in zijn leven. Helaas blijven hun portretten vaak oppervlakkig en schetsmatig. Ze dienen vooral als middel om Levi’s innerlijke strijd te articuleren, waardoor ze niet kunnen uitgroeien tot volwaardige, complexe personages. Het ontbreken van scherpte in hun karaktertekening ondermijnt de kracht van de roman. Het contact met deze figuren zou Levi’s zelfontplooiing een noodzakelijk tegenwicht hebben kunnen bieden.
Het moment waarop Levi zijn vader vertelt dat hij niet meer wil leven, had het dramatische hoogtepunt van de roman moeten zijn – het moment waarop de emotionele intensiteit zich volledig zou ontvouwen. In plaats daarvan komt dit moment opvallend onderkoeld over. Het voelt eerder als een plotmatige, geforceerde poging om het verhaal wat lucht te geven, dan als een emotioneel geladen gebeurtenis. De erkenning van Levi’s wanhoop dringt nauwelijks door, waardoor de scène zijn potentieel mist en de diepere emotionele impact niet wordt bereikt.
De wanhoop van de hoofdpersoon blijft vaak ongrijpbaar, iets dat niet volledig in woorden te vangen is. Jacobs’ schrijfstijl is rauw en direct, en laat merken dat zelfs hij zich bewust is van de grenzen van de taal. Er zijn scènes die de diepte van de emotie niet kunnen bereiken, en dit voelt niet als een tekortkoming, maar als een moment van reflectie. Het is duidelijk dat Jacobs zich achter zijn schrijftafel bewust is geweest van de beperkingen van zijn eigen middelen. In deze momenten van stilte, waar de spanning tussen de personages voelbaar wordt zonder volledig uitgesproken te worden, slaagt Jacobs erin het onzegbare ruimte te geven.
Ondanks de rauwheid en de sterke thematiek ontbreekt het de roman soms aan dynamiek, door zich te veel te concentreren op de binnenwereld van de hoofdpersoon en weinig ruimte te laten voor de mensen om hem heen. Hoewel dit een verhaal is dat ook zijn eigen kracht vaak opgesloten houdt, biedt Wie ik ben een indringend portret van een man die zich gevangen voelt in zijn eigen geest.
Levi is een man die zichzelf steeds verder afsluit. Zijn afstandelijkheid is niet zomaar een karaktertrek, maar een verdedigingsmechanisme tegen pijn. Dit wordt vooral duidelijk in de seksuele scènes die hij beleeft zonder emotionele betrokkenheid, en in de gespannen interacties met zijn moeder die altijd op het punt van escalatie staan. Deze relaties, of het gebrek eraan, benadrukken dat Levi alles wat hem zou kunnen raken afweert. De prijs van deze zelfbescherming is echter hoog: zijn wereld wordt steeds kleiner, zijn blik beperkter.
Een hindernis voor de lezer van Wie ik ben is het veelvuldig gebruik van het woord 'ik', waardoor de roman op sommige momenten gevangen lijkt in een eindeloze reflectie. De constante introspectie, hoewel essentieel voor de thematiek, zorgt ervoor dat de tekst hermetisch aanvoelt, alsof de roman zich steeds meer opsluit in Levi’s gedachten, waardoor een ander nauwelijks ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Dit gebrek aan dynamiek en de afwezigheid van frictie van buitenaf beperken de diepgang van de relaties die de roman zou kunnen dragen. De focus op Levi’s innerlijke strijd neemt vaak de plaats in van een echte verkenning van de menselijke connecties die het verhaal leven zouden moeten geven.
Toch ligt de essentie van Wie ik ben niet in Levi’s zelfreflectie, maar juist in de manier waarop zijn identiteit zich vormt in de context van de relaties met anderen. Levi’s zelfbeeld is geen vaststaand gegeven, maar wordt voortdurend herzien door de manier waarop hij zich verhoudt tot zijn omgeving: zijn moeder, vader, broer, de vrouwen in zijn leven. Helaas blijven hun portretten vaak oppervlakkig en schetsmatig. Ze dienen vooral als middel om Levi’s innerlijke strijd te articuleren, waardoor ze niet kunnen uitgroeien tot volwaardige, complexe personages. Het ontbreken van scherpte in hun karaktertekening ondermijnt de kracht van de roman. Het contact met deze figuren zou Levi’s zelfontplooiing een noodzakelijk tegenwicht hebben kunnen bieden.
Het moment waarop Levi zijn vader vertelt dat hij niet meer wil leven, had het dramatische hoogtepunt van de roman moeten zijn – het moment waarop de emotionele intensiteit zich volledig zou ontvouwen. In plaats daarvan komt dit moment opvallend onderkoeld over. Het voelt eerder als een plotmatige, geforceerde poging om het verhaal wat lucht te geven, dan als een emotioneel geladen gebeurtenis. De erkenning van Levi’s wanhoop dringt nauwelijks door, waardoor de scène zijn potentieel mist en de diepere emotionele impact niet wordt bereikt.
De wanhoop van de hoofdpersoon blijft vaak ongrijpbaar, iets dat niet volledig in woorden te vangen is. Jacobs’ schrijfstijl is rauw en direct, en laat merken dat zelfs hij zich bewust is van de grenzen van de taal. Er zijn scènes die de diepte van de emotie niet kunnen bereiken, en dit voelt niet als een tekortkoming, maar als een moment van reflectie. Het is duidelijk dat Jacobs zich achter zijn schrijftafel bewust is geweest van de beperkingen van zijn eigen middelen. In deze momenten van stilte, waar de spanning tussen de personages voelbaar wordt zonder volledig uitgesproken te worden, slaagt Jacobs erin het onzegbare ruimte te geven.
Ondanks de rauwheid en de sterke thematiek ontbreekt het de roman soms aan dynamiek, door zich te veel te concentreren op de binnenwereld van de hoofdpersoon en weinig ruimte te laten voor de mensen om hem heen. Hoewel dit een verhaal is dat ook zijn eigen kracht vaak opgesloten houdt, biedt Wie ik ben een indringend portret van een man die zich gevangen voelt in zijn eigen geest.
December 20, 2025
Speciaal een account aangemaakt om dit boek de welverdiende vijf sterren te geven.
May 28, 2025
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
'Wie ik ben' is het krachtige en ontroerende debuut van Levi Jacobs, een boek dat je bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Merijn de Boer noemde het al een 'woest boek', en die kwalificatie dekt de lading perfect. De hoofdpersoon neemt je mee in de donkere krochten van zijn dertigjarige bestaan, gekenmerkt door een levenslange strijd tegen depressies. Het is een rauwe, eerlijke en compromisloze zelfanalyse, maar bovenal een verhaal over de onophoudelijke zoektocht naar verbinding en liefde.
De kern van het verhaal wordt gevormd door een reis naar het theaterfestival Fringe in Edinburgh, die Levi samen met zijn vader maakt. Deze reis is een poging tot toenadering, een handreiking van een voorheen gesloten vader naar een zoon die vecht tegen zijn innerlijke demonen. De gesprekken komen echter moeizaam op gang, belemmerd door onuitgesproken pijn en de complexe dynamiek van hun relatie. Tussen de theaterbezoeken en caféavonden door dringen herinneringen aan Levi's jeugd en eerdere relaties zich op, flarden die een pijnlijk beeld schetsen van zijn worsteling met destructieve neigingen die werkelijk contact met anderen in de weg staan.
Wat 'Wie ik ben' zo indrukwekkend maakt, is Jacobs' meedogenloze eerlijkheid. Het boek is gebaseerd op zijn eigen leven en ervaringen, hij ontziet niets en niemand, en al helemaal zichzelf niet. Daarom heeft de hoofdpersoon ook de naam Levi. Met een scherpe en krachtige pen dissecteert hij zijn angsten, zijn fouten en zijn onvermogen om écht verbinding te maken. Het is geen dagboek, maar je voelt in de hoofdpersoon de wanhoop, de eenzaamheid en de constante strijd die hij levert. Maar te midden van al deze duisternis gloort er steeds weer een sprankje hoop. Jacobs blijft de deur naar liefde, hoe pijnlijk en moeilijk ook, hardnekkig opentrappen. Die veerkracht, die onwrikbare drang naar verbinding, maakt van dit boek niet alleen een moedig, maar ook een hoopvol verhaal.
'Wie ik ben' is geen gemakkelijk boek, maar wel een dat resoneert. Het is een verhaal over kwetsbaarheid en kracht, over de complexiteit van familierelaties en de universele zoektocht naar acceptatie en liefde.
Een absolute aanrader voor iedereen die niet bang is om in de spiegel te kijken en geraakt wil worden door een oprecht debuut en ook van iets dat het heel erg te maken heeft met de kern van het menszijn.
'Wie ik ben' is het krachtige en ontroerende debuut van Levi Jacobs, een boek dat je bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Merijn de Boer noemde het al een 'woest boek', en die kwalificatie dekt de lading perfect. De hoofdpersoon neemt je mee in de donkere krochten van zijn dertigjarige bestaan, gekenmerkt door een levenslange strijd tegen depressies. Het is een rauwe, eerlijke en compromisloze zelfanalyse, maar bovenal een verhaal over de onophoudelijke zoektocht naar verbinding en liefde.
De kern van het verhaal wordt gevormd door een reis naar het theaterfestival Fringe in Edinburgh, die Levi samen met zijn vader maakt. Deze reis is een poging tot toenadering, een handreiking van een voorheen gesloten vader naar een zoon die vecht tegen zijn innerlijke demonen. De gesprekken komen echter moeizaam op gang, belemmerd door onuitgesproken pijn en de complexe dynamiek van hun relatie. Tussen de theaterbezoeken en caféavonden door dringen herinneringen aan Levi's jeugd en eerdere relaties zich op, flarden die een pijnlijk beeld schetsen van zijn worsteling met destructieve neigingen die werkelijk contact met anderen in de weg staan.
Wat 'Wie ik ben' zo indrukwekkend maakt, is Jacobs' meedogenloze eerlijkheid. Het boek is gebaseerd op zijn eigen leven en ervaringen, hij ontziet niets en niemand, en al helemaal zichzelf niet. Daarom heeft de hoofdpersoon ook de naam Levi. Met een scherpe en krachtige pen dissecteert hij zijn angsten, zijn fouten en zijn onvermogen om écht verbinding te maken. Het is geen dagboek, maar je voelt in de hoofdpersoon de wanhoop, de eenzaamheid en de constante strijd die hij levert. Maar te midden van al deze duisternis gloort er steeds weer een sprankje hoop. Jacobs blijft de deur naar liefde, hoe pijnlijk en moeilijk ook, hardnekkig opentrappen. Die veerkracht, die onwrikbare drang naar verbinding, maakt van dit boek niet alleen een moedig, maar ook een hoopvol verhaal.
'Wie ik ben' is geen gemakkelijk boek, maar wel een dat resoneert. Het is een verhaal over kwetsbaarheid en kracht, over de complexiteit van familierelaties en de universele zoektocht naar acceptatie en liefde.
Een absolute aanrader voor iedereen die niet bang is om in de spiegel te kijken en geraakt wil worden door een oprecht debuut en ook van iets dat het heel erg te maken heeft met de kern van het menszijn.
May 1, 2025
Sommige boeken moeten nu eenmaal geschreven worden. Sommige verhalen moeten gelezen worden.
Wie ik ben van Levi Jacobs is zo’n boek, zo’n verhaal.
indringend, toegankelijk, helder, magistraal geschreven
Met weinig woorden wordt veel verteld.
Gevangen in de paradox van verlangen naar verbinding en de drang tot destructie van die zelfde verbinding verliest Levi gaandeweg het contact met God, de mensen die hem liefhebben, de wereld om hem heen… de liefde. Hij is eenzaam en leeg.
Met zijn vader bezoekt hij het Fringe festival in Edinburgh . Laten wij praten.. zo stelde zijn vader voor. Ook in de stilte valt veel te lezen
Herinneringen uit het verleden doemen op.
Gevoelens van veiligheid, geborgenheid en liefde uit het verleden worden afgewisseld met scherpe kritische observaties en beelden, waarin destructie het onmogelijk maakt om nog met die gevoelens in contact te komen .
Liefdevol, pijnlijk, ruw, confronterend, shockerend.
Niets blijft onbesproken alles ligt bloot.
Jacobs beschrijft niet, schrijft niet over depressie , hij is depressie.
In die waarheid wordt de lezer meegenomen in de hel die depressie heet.
May 6, 2025
Sommige boeken raken je niet onverwacht, maar omdat je wist dat dat zou gebeuren. Omdat je voelde dat er iets gedeeld moest worden – met jezelf, met de wereld. Wie ik ben is zo’n boek: een eerlijke, kwetsbare zoektocht die je stil maakt. Die mij stil kreeg. De taal is helder, de woorden trefzeker. De kracht is voelbaar, soms adembenemend. Het verhaal is dichtbij, omdat het dichtbij ís. Het laat je niet los, in een adem uit.
May 5, 2025
Rauw randje realiteit, in een ruk uitgelezen.
November 20, 2025
Nee dankje <3
December 31, 2025
Bleef op zoek naar betekenis, dus ik bleef doorlezen, maar het verhaal is vooral tergend in de manier waarop het zich herhaalt, voortsleept, en ranzig.
May 5, 2025
Prachtig helder geschreven roman, die je achter elkaar uitleest. De hoofdpersoon geeft zijn zoektocht naar zichzelf duidelijk weer en schroomt niet zichzelf en zijn omgeving kritisch en liefdevol onder de loep te nemen. Ik kijk uit naar het volgende werk van Levi!
Displaying 1 - 17 of 17 reviews