Zes broers had ze. Vijf zijn verdronken op zee, zegt haar stiefmoeder, zegt haar vader.
En dat is vreselijk natuurlijk, maar het leven gaat door.
Want dat gaat het nu eenmaal altijd.
Eliza wil niet door, ze wil hen zoeken, al moet ze er helemaal voor naar de Witte Kliffen.
Ze gaat op weg, samen met het broertje dat ze nog wel heeft: Krekel. Een bangerik, een huilebalk, een blok aan haar been, eigenlijk. Alles gaat mis, maar Eliza en Krekel blijven zoeken.
Annet Schaap wilde altijd al tekenaar worden, of schrijver, of ontdekkingsreizigster.
Ze studeerde aan twee kunstacademies en een schrijversschool.
Sinds 1991 illustreerde ze bijna 200 kinderboeken en is in Nederland het meest bekend door haar tekeningen bij de succesvolle Hoe Overleef Ik-serie van Francine Oomen. Maar ze illustreerde ook veel boeken van andere geliefde schrijvers, zoals Janneke Schotveld, Manon Sikkel, Jacques Vriens, Annie M.G. Schmidt en Astrid Lindgren.
Met haar Canadese man Tom en hun zoontje Jonas (2009) trok ze een paar jaar lang in een camper door Noord en Midden Amerika. Lees hier meer over hun avonturen: http://www.annetschaap.com/category/r...
Nu woont ze weer gewoon in Utrecht en tekent en schrijft om en om.
'Ik ben sprakeloos, zegt Jezus. Ik weet niet waar ik moet beginnen.'
Laat ik het toch proberen. Het belangrijkste dat ikzelf zowel als lezer als geoefend kinderboekverkoper in dit verhaal mis is simpelweg de warmte van liefde, iets hoopvols.
Alle vrouwen in het plot komen er in hun leven bekaaid af, zelfs al is er eentje uiteindelijk 'de baas'. Het boek héét zelfs niet naar de eigenlijke hoofdpersoon, Eliza, maar naar haar door alle anderen weggewenste broertje.
En dat terwijl de ondergeschikte rol van de vrouw, en meisjes, zowel een motto als veelvuldig terugkerend thema is als lot waar alle personages mee worstelen. 'Natuurlijk is ze mooi. Mooi is niet moeilijk' en 'Niets is onmogelijk voor een vrouw die weet wat ze wil' lijkt zo strijdvaardig, maar komt van de meest beschadigde en daarmee anderen beschadigende vrouw in het plot.
Het hele leven in het boek is op de sprookjesachtige manier karig: er is rijkelijk aanwezige verwaarlozing en mishandeling, misleiding, onveiligheid vanuit alle grote mensen, zelfs seksuele toespelingen, suggesties op misbruik en van mishandeling. En uiteindelijk een betovering (dan hoeft er geen spijt te zijn van gedrag, blijkbaar). Het weerspiegelt het beeld van de vader die zijn dochter verwaarloost in 'Lampje', maar dan zónder zijn inzicht, loutering of verandering, en mét het hele harde randje dat zo kenmerkend is voor 'De Meisjes'.
Ondanks de zo prachtige Schaap-zinnen, die er ook zijn in het boek, was voor mij het plot veel te traag uitgesponnen en uiteindelijk vooral onbevredigend. En het verhaal van Eliza (en Krekel & Co.) zo intens treurig - voor mij veel te weinig hoopvol. Zeker voor een kinderboek.
2,5 ster (inclusief 0,5 pluspunten voor een personage dat Tiberius heet, ook al is het een rotzak. En een schaakspel, ook al wordt dat niet gespeeld.)
--- Voor het lezen
Het vooruit mogen lezen van een boek dat al in uitersten bejubeld wordt in de krant en waarvoor klanten nog net niet in een slaapzak voor de deur komen liggen, brengt wel een bepaalde druk met zich mee voor een boekverkoper met 25 jaar ervaring die doorgaans geen blad voor de mond neemt op dit platform als een kinderboek oprecht onterecht door het grotemensenpubliek wordt neergesabeld dan wel bejubeld.
Afijn, vooruit met de krekel! ik bedoel geit! *insert cricket sounds*
De prachtige, lang verwachte jeugdroman van Annet Schaap speelt in dezelfde wereld als Lampje. In het verhaal gaat Eliza samen met haar zesde broertje Krekel op zoek naar haar andere, vijf verloren broers. Wat er ook gebeurt of wie er ook wat van vindt: samen besluiten ze te blijven zoeken. Een wijds, mooi verhaal over metamorfose en over verlangen - niet alleen van Eliza, maar ook van de andere personages. Allen willen ze op hun eigen wijze reiken naar iets wat niet meteen in hun bereik ligt. Een boek om ontzettend van te genieten en wat a.s. 6 maart in de winkels ligt! Uitgegeven bij Querido, vanaf 10+ jaar.
We spreken Annet Schaap over het boek in aflevering 135 van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister nu via Spotify, je podcast-app of https://degrotevriendelijkepodcast.nl...
Update: na het herluisteren toch dikke vijf sterren. Op een of andere manier was de humor in het boek bij de eerste keer lezen aan me voorbij gegaan. Hier had ik meer ruimte voor nu ik al wist hoe het zou aflopen. Hard gegrinnikt en gelachen om alle idiote mannen in het boek. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Wat een mooie taal weer! Daar heb ik erg van genoten. Ook de tweede helft van het boek vond ik waanzinnig mooi en het had een mooi einde!
Ik moet eerlijk toegeven dat ik, toen ik op de helft was, niet meer zo’n zin had in alle ellende. Op een gegeven moment was iedereen onaardig en vervelend. Zowel Eliza’s vader als al haar oudere broers, haar broertje Krekel was irritant, maar ook Eliza was onaardig tegen haar kleine broertje en ergerde zich dood aan hem, dan nog de nieuwe vreselijke stiefmoeder en ik dacht pfffff!
In de tweede helft kwam het fijne personage juf Amalia meer aan bod en maakte de leuke schipper Berg zijn intrede. Ook de liefde tussen Krekel en Eliza werd wat duidelijker.
Ik miste dus een klein beetje liefde in het boek. Maar het is weer prachtig geschreven, waarbij alle personages heel duidelijk een eigen stem hebben en dat vind ik zo knap gedaan en heerlijk om te lezen.
Annet Schaap is een Nederlandse schrijver en illustrator. Ze won meerdere prijzen met haar debuut Lampje, waaronder de Woutertje Pieterse Prijs en een Gouden Griffel.
Mooi, rustig en beeldrijk geschreven, als in een sprookje zonder grootse avonturen maar met de nodige magie. Schaap beheerst de nieuwe eigentijdse sprookjestaal als geen ander. Ze brengt je vol gevoel in de sfeer van het verhaal, waarbij je als lezer hoopt dat het goede het wint van het kwaad, zonder nadrukkelijk te moraliseren, zoals het een sprookje betaamt.
De auteur vertelt adembenemend en weet de spanningsboog strak op te bouwen, wat je aan het verhaal kluistert om verder te lezen. Met de boodschap om zichtbaar te worden (als je de neiging hebt om je onzichtbaar op te stellen) en om meer autonomie vanuit jezelf op te nemen (wanneer je je onmachtig voelt). Een mooie eigentijdse boodschap, ook als de ander niet tot het gewenste inzicht komt, maar vanuit een autonoom zelf, heel eenvoudig omdat het jouw levensrecht is. Prachtig en waardevol uitgewerkt zonder te verzanden in emotionele clichés.
“Hier blaast de wind de hoofden leeg, blaast de gedachten weg over wat er allemaal niet kan, wat er wel en niet bestaat, hoe het moet en hoe het hoort.”
Krekel - Annet Schaap We hebben er lang op moeten wachten. Acht jaar nadat Lampje van Annet Schaap uitkwam is het er dan! Een nieuw boek in de wereld van Lampje, maar het is geen vervolgverhaal, het staat volledig op zichzelf. Krekel heet het. Net zo’n lekkere korte en frisse titel, maar ook geheimzinnig. Waarom heet het boek zo? Wie of wat is die Krekel?
Daar kom je niet direct achter als je begint te lezen. Want eerst kijken we door de ogen van Eliza (12 jaar) naar de wereld. Een meisje dat eigenlijk liever een jongen wil zijn, want dan krijgt ze meer voor elkaar. Ze leeft nog in een wereld waar meisjes netjes moeten zijn en moeten handwerken en gehoorzamen. Eliza is haar vijf broers kwijt. Ze wil hun namen op haar lichaam laten tatoeëren. Waarom? Waar zijn ze? Vragen en nog meer vragen.
Gelukkig koos Annet Schaap er ook in dit boek voor om te werken met vele personale perspectieven. Daardoor springen we moeiteloos over van het ene naar het andere personage. Zo krijgen ze ook (bijna!) allemaal onze sympathie. Want ieder personage heeft weer een eigen verhaal, eigen verdriet, een verlangen en een drijfveer. Eliza is boos, verdrietig en gefrustreerd omdat de nieuwe vrouw van haar vader, die ze weigert mama te noemen, haar broers heeft laten verdwijnen. Ze is ook boos op haar vader, die het bestaan van zijn jongste zoon, Krekel (die eigenlijk James heet) ontkent. Eliza en Krekel zijn weggelopen van huis.
En dan staan ze samen voor de kruidenierswinkel die je bekend voor zal komen als je Lampje ook gelezen hebt: de winkel van meneer en mevrouw Rozenhout. Eliza heeft geen geld, maar wel honger. Ze steelt een krentenbol en nog iets meer. En dat brengt haar en Krekel in grote problemen.
Als je van de wereld van Lampje houdt, word je verliefd op dit boek. Want er hangt dezelfde sfeer en er zijn subtiele verwijzingen naar het verhaal van Lampje: de vuurtoren, de kermis, de haven, de tuinman van het grijze huis. Annet Schaap was duidelijk nog niet klaar met deze wereld. Er was nog meer te vertellen.
Wat mij betreft is haar wereld niet zozeer een fysieke wereld, maar een wereld waarin mensen op een bepaalde manier met elkaar omgaan. De mensen worstelen allemaal met de vraag hoe ze kunnen krijgen wat ze willen, hoe ze vrij kunnen zijn, hun eigen keuzes kunnen maken. Iedereen zit wel op een of andere manier vast. Schooljuffrouw Amalia zit vast in haar geloof en in ‘hoe het hoort’. De vader van Eliza en Krekel, James Tacker, zit vast in verdriet om zijn overleden vrouw en verlangt naar liefde. Duifje, de nieuwe vrouw van meneer Tacker, verlangt naar rijkdom en een eigen gezin.
De bevrijding van de rol van de vrouw is een steeds terugkerend thema. De zin “Niets is onmogelijk voor een vrouw die weet wat ze wil” bleef bij mij resoneren. Hij geldt voor Eliza, die onverschrokken doorgaat met haar belangrijke missie. Maar ook voor Duifje en Amalia, die hun eigen bevrijding ervaren. Mannen komen er bekaaid af in dit boek, vooral de vaders. Dit was in Lampje ook al zo. Meneer Tacker lijkt sterk, maar is eigenlijk in de val gelopen van zijn nieuwe vrouw: “Soms voelt hij zich meegetrokken in een lange gang, die om iedere bocht nauwer en nauwer wordt. Waar hij zelf in is gelopen, dat weet hij ook best. Haar achterna. Rechtdoor, verder en verder, en hier staat hij nu zijn buik in te houden, voor een dichte deur in zijn eigen huis. Opeens weet hij niet wat hij hier eigenlijk doet. Waarom alles zo anders is. Waar vroeger is gebleven.”
Annet Schaap laat in dit boek weer zien hoe ze sympathie heeft voor mensen die ‘anders’ zijn: er anders uit zien of zich anders gedragen waardoor de grote menigte ze lastig vindt. In de wereld van Lampje en Krekel is ruimte voor deze ‘wezens’: de witte kliffen. Ook die komen je misschien bekend voor. Magie en geheimzinnigheid ontbreken in dit boek dus ook zeker niet. Ze heeft in dit boek, dat nog dikker is dan Lampje, dat ook al een dikke pil was, nog meer de tijd genomen om een gelaagd verhaal te vertellen. En je leest het ‘alsof je leven ervan af hangt’, want ieder hoofdstuk eindigt met een cliffhanger.
En dan de taal van Annet Schaap: die is weer om door een ringetje te halen. Ze schrijft zo beeldend dat het voelt alsof je erbij bent, maar houdt de vaart ook in het verhaal. Een combinatie die voor veel schrijvers lastig is, maar het lukt haar. En dan de taalvondsten en bijzondere namen: het is op zoveel vlakken ongelofelijk genieten. Vanaf 6 maart ligt het boek eindelijk in de winkel. Geef jezelf dit mooie boek cadeau en ga ervan genieten. Ik heb het uit, maar ga opnieuw beginnen. Ik wil nog even niet uit deze wereld, onze wereld wacht maar.
“Een kind zonder ouders wordt een wees, een gestorven echtgenoot maakt een weduwe of een weduwnaar. Maar wie zijn kinderen verliest, of haar broers, heet niet opeens anders: geen leegvader, weesmoeder, on -zusje.”
ik hou van kinderboeken die niet uitgaan van de premisse dat kinderen slechter kunnen omgaan met moeilijke emoties dan volwassenen, of überhaupt minder complexe emoties zouden hebben. Dit boek is er zo een en opent daarom ook voor volwassenen een hele rijke wereld. In dit boek is niemand helemaal goed of slecht, trekt genderongelijkheid haar sporen (maar heeft ze niet het laatste woord), en kan iedereen zomaar veranderen. Het lijkt de echte wereld wel, maar het mooie is dat dit boek zich afspeelt in een nostalgisch-nautisch universum dat doet denken aan Paul Biegels Kleine Kapitein.
Een prachtig jeugdboek, maar voor mij was het te negatief. Mishandeling, armoede, honger, hopeloosheid, een boze heks, onbegrip, gemis, onthechting, eenzaamheid, etc. Ik miste de balans en liefde. Positief: de wereld die geschapen wordt, zie je heel goed voor je en je duikt snel in het verhaal. Ik heb genoten van de mooie taal en de gebruikte fantasie.
4.4* - Heerlijk donker sprookje van Annet Schaap. Knap hoe ze een minder gekend verhaal helemaal naar haar hand zet. Spannende en in se gruwelijke vertelling, vol typische Schaap-zinnen. Voor oud én jong: tere kinderzieltjes verdienen ook zulke verhalen; niets mis met nachtenlang wakker liggen en kindertrauma's - daar komt vaak goede literatuur van die ik met plezier zal lezen. Punt van kritiek: soms verloor het verhaal wel wat ritme, zat het tempo wat minder goed en sleept het verhaal een beetje aan. Bonuspunten wel voor het personage Jezus dat zijn bespiegelingen deelt met juffrouw Amalia.
Lampje was de vijf sterren meer dan waard en Krekel is dat ook.
op Goodreads lees ik recensies over de negativiteit in het boek. Ik raad iedereen het luisterboek aan: het bittere wordt zoet als Annet Schaap het boek voorleest.
Het doorzettingsvermogen van Eliza, Juf Amalia die genuanceerd wordt weergegeven en de pure goedheid van Krekel: het boek is doordacht, liefdevol en spannend.
De schrijfstijl van Annet Schaap is heerlijk. Ze speelt mooi in op de kinderlijke fantasie en snijdt met prachtige zinnen ook heftige thema’s aan (handicap, afwijzing, verwaarlozing, overleven, rouwen). Ik vond het verhaal door de thematiek best wel zwaar voelen en denk niet dat ik het mijn kinderen al zal laten lezen. Het is een modern sprookje met erg rauwe randjes dat doet denken aan de verhalen van de broeders Grimm, waar ook niet altijd alles vrolijk verliep.
Het verhaal begint met Eliza en haar broertje Krekel. De twee zwerven rond in de haven. Langzamerhand kom je erachter hoe de twee daar terecht zijn gekomen, wat ze hebben meegemaakt en wat er met de ouders en 5 grote broers gebeurd is.
Zelf vond ik het boek “Lampje” van deze auteur beter, maar dit boek heeft een zelfde soort smaakje. 3.5 sterren.
De sfeer was weer fantastisch en er zaten prachtige vondsten in (de brandnetels, de dialogen met Jezus), maar ik vond het verhaal minder evenwichtig dan Lampje. Dat had er iets mee te maken dat het niet duidelijk wordt of het vooral om de ontwikkeling van Krekel gaat of van Eliza, die allebei met een ander probleem worstelen. Ook gedroegen de personages zich soms ongeloofwaardig (allemaal alleen maar kwaad bijvoorbeeld). Evengoed heb ik dit fantasierijke verhaal met plezier gelezen en lijkt het me heel goed als sommige mensen een tijdje als kip door het leven gaan om zich daarna wat bescheidener op te kunnen stellen.
4.5* Ik mocht alvast vooruit lezen en dat was een feestje. Net als haar eerste boek, Lampje, is Krekel een groot leesavontuur, sprookjesachtig, mysterieus en spannend met geweldige, stoere, lieve, bijzondere personages en wezens die wel (of niet) bestaan. Talig, vol humor, soms verdrietig, maar altijd hoopvol. Annet Schaap bewijst met dit vuistdikke boek, dat opnieuw Gouden Griffel waardig is, een enorme aanwinst te zijn in het landschap van de Nederlandse kinderliteratuur. Waarom 4.5 en geen 5? Het had wat mij betreft iets korter gekund. Sommige scenes waren in net wat minder woorden net zo sterk of sterker geweest.
‘Soms gebeurt er iets ergs waar geen naam voor is. Een kind zonder ouders wordt een wees, een gestorven echtgenoot maakt een weduwe of een weduwnaar. Maar wie zijn kinderen verliest, of haar broers, heet niet opeens anders: geen leefvader, weesmoeder, on-zusje’ (192)
Als sprookje voor volwassenen vind ik het echt geweldig weglezen, maar als kinderboek zeker niet. Er zitten wat mij betreft veel te veel genderaffirmatieve karakters in, bijvoorbeeld het feit dat een vrouw met haar mooie verschijning en diepe decolleté mannen verleidt en wordt weggezet als heks. Of de zeemeerminnen die half naakt zijn en óók hun schoonheid inzetten ter verleiding. Zo zijn er nog wel een paar waar ik niet blij van werd, maar als volwassene me niet aan stoorde omdat het wel fenomenaal geschreven is.
Daarnaast wordt er erg snel over zeer heftige thema’s gepraat, bijvoorbeeld de mishandeling / neglect van ‘de heks’ waardoor ze zo is geworden. Nogmaals: als volwassene vond ik het niet erg hier overheen te lezen en zelf de diepere laag erin te bedenken, en misschien moet je het dan ook aan een kind uitleggen I guess, maar toch ergerde ik me iets te vaak aan zulke dingen om te denken: dit koop ik voor m’n nichtjes of voor iemands kind.
Ah krekel! Het voelde als een modern sprookje. Een wonderlijke wereld, vreemde dingen en een ‘slechterik’, maar ook prachtige zinnen en hoop. 🎶 de zee is de zee is de zee Voor een kinderboek vind ik hem wel wat heftig.
Het was heerlijk on dit boek voor te lezen. Ik heb er samen met mijn dochter van genoten. Naar het eind toe vond ik het boek wat onevenwichtig. Het slot bevatte wel heel veel tijdsversnelling waar de rest van het boek rustig verteld werd.
In diverse recensies had ik gelezen dat het wel héél erg kommer en kwel was allemaal en daardoor zat ik nogal te twijfelen of ik het boek wel zou kopen. Maar op de eerste dag van de Kinderboekenweek heb ik het toch gedaan en daar ben ik blij om, want ik vond het prachtig! Ja, er is kommer en kwel, maar Krekel is een sprookje en in veel sprookjes moet de hoofdpersoon heel wat verduren tot het eind goed, al goed. (Voor Lampje was het trouwens ook geen picknick.)
Het boek van ruim 400 pagina's is opgedeeld in 7 delen en iedere avond mocht ik van mezelf één deel lezen (deel 6 en 7 samen, aangezien dat laatste maar kort was). Heerlijk!
(Kleine kanttekening: Krekel speelt in dezelfde wereld als Lampje en in dezelfde tijd, of kort erna (rond 1900), dus de zoevende witte auto leek me een anachronisme?)
Minder innemend en wat meer plotgedreven dan Lampje, en ook de setting is minder verrassend juist omdat de wereld van Lampje al gekend is, maar het verhaal en vooral de virtuoze stijl van Schaap, waarmee ze je als lezer aan het boek kluistert, houden de 4 sterren met gemak overeind.
Een boek dat voor haar publiek misschien het best tot z’n recht komt als het voorgelezen wordt, geheel getrouw aan het genre.
Een mooi geschreven verhaal waarvan je nooit goed wist wat er nu precies ging gebeuren. Een mooie, moderne twist op een klassiek sprookje.
Enige minpunt voor mij was dat het wel iets aan de lange kant was voor het verhaal dat verteld werd. Het plot kwam zeker in de eerste helft van het boek gewoon niet op gang, daar waar haast enkel ellende de boventoon voerde.