Witte nachten / Ondergrondse notities

by Fyodor Dostoevsky, Fjodor Dostojevski

In Witte nachten neemt Fjodor Dostojevski je mee naar het romantische Sint-Petersburg, waar een eenzame man de jonge Nastenka ontmoet. Hun ontmoeting, vol hoop en verlangen, ontvouwt zich tot een hartstochtelijk verhaal over de magie van het moment en de pijn van een onbereikbare liefde.

Dostojevski beschrijft in Ondergrondse notities op indringende wijze de donkere gedachten van een cynische man die worstelt met zichzelf, de liefde en de maatschappij. Een aangrijpend portret van twijfel, woede en de zoektocht naar betekenis.

Met zijn scherpe blik en meeslepende stijl legt Dostojevski de diepten van menselijke emoties bloot en raakt hij thema's die nog altijd universeel herkenbaar zijn.

256 pages, Paperback

Published January 15, 2025

About the author

Фёдор Михайлович Достоевский (Russian)

Works, such as the novels Crime and Punishment (1866), The Idiot (1869), and The Brothers Karamazov (1880), of Russian writer Feodor Mikhailovich Dostoyevsky or Dostoevski combine religious mysticism with profound psychological insight.

Very influential writings of Mikhail Mikhailovich Bakhtin included Problems of Dostoyevsky's Works (1929),

Fyodor Mikhailovich Dostoevsky composed short stories, essays, and journals. His literature explores humans in the troubled political, social, and spiritual atmospheres of 19th-century and engages with a variety of philosophies and themes. People most acclaimed his Demons(1872) .

Many literary critics rate him among the greatest authors of world literature and consider multiple books written by him to be highly influential masterpieces. They consider his Notes from Underground of the first existentialist literature. He is also well regarded as a philosopher and theologian.

(Russian: Фёдор Михайлович Достоевский) (see also Fiodor Dostoïevski)

Reviews

[Laure Verhelst · Rating 4 out of 5]

Witte nachten: 5/5 - wow!!
Ondergrondse notities: 3/5

[Remco Van · Rating 4 out of 5]

Twee boeken van Dostojeveski, Russische schrijver uit de 19e eeuw.
Eerste boek gaat over twee eenzame mensen die elkaar ren aantal avonden ontmoeten om uiteindelijk te wachten op de aanstaande echtgenoot van de vrouw. Tweede boek gaat over een eenzame man die eerst een groot pleidooi geeft voor het niet na te streven van het rationele, want wat zou het leven dan voor zin hebben, daarna volgt een verhaal over een eenzame man die veel meemaakt en daarbij zeer niet rationele keuzes maakt (uit eten met halve vrienden wat misloopt en daarna met een hoer een bijzondere vorm van gesprek aan gaat).
Al met al wel een interessant boek.

[Sofie Van Herwijnen · Rating 4 out of 5]

Eerste boek; intrigerend, tragisch hoe liefde soms door je vingers glipt.

Tweede boek; bestaan er echt zulke mensen op aarde? Ik vind er soms niet echt een touw aan vast te knopen. Misschien lees ik hem later nog een keer.

[Micky Jordaan · Rating 4 out of 5]

3,8

[Yoëll Buijs · Rating 4 out of 5]

Witte Nachten Crazy goed en is echt 5 sterren. Laatste bladzijde pakte mij echt.

Ondergrondse notities prima maar duurt soms gewoon net te lang met die monologen dus 3 sterren.

[Snuffle Truffle · Rating 5 out of 5]

This is a combination of books that will follow me for years to come. Both in my opinion are beautiful :).

[Tom Goubert · Rating 4 out of 5]

Enkel Witte nachten gelezen

[Geert · Rating 5 out of 5]

- Beschaving heeft bloedvergieten niet gestopt. Integendeel, het gebeurt door de meest geciviliseerde heren op een veel geraffineerdere manier.
- Kern van het existentialisme: de mens is veel meer dan de rede. De wil is soms irrationeel.
- 2x2=4 ook zonder dat ik het wil. Dit is een vrije wil van likmevestje!
- Een belediging loutert; dat is de meest schrijnende en pijnlijke bewustzijnsvorm!
- Wij zijn allemaal vervreemd van het leven, we zijn allemaal min of meer invaliden.
- Wij lijden eronder dat we mensen zijn, mensen van vlees en bloed met een authentiek, eigen lijf; we schamen ons ervoor, beschouwen het als een schande en sloven ons uit om schimmige doorsnee mensen te zijn.
- Dit boek wordt gezien als het eerste existentialistische werk. Bron van inspiratie voor o.m. Nietzsche en Kafka. Radicaal protest tegen de rationalistische ideeën uit de 19e eeuw.
- De hoofdpersoon zegt o.a.: de mens is niet rationeel. Hij wil niet alleen voorspelbaar gelukkig zijn; hij wil ook lijden, vrij zijn, zelfs als die vrijheid destructief is. Hij wil niet dat zijn gedrag voorspelbaar is als een natuurwet.
- Hoofdpersoon is hyperintelligent en introspectief. Maar daardoor verlamd, verward en bitter. Hij haat zichzelf en anderen, maar is ook afhankelijk van hun goedkeuring. Zijn "ondergrondse" is een mentale toestand: isolement, wrok, machteloosheid. Hij presenteert het echter ook als een onderstroom, een perspectief van waaruit je naar het werkelijke leven kunt kijken.
- Sartre en Camus zagen in dit werk al thema's als de afwezigheid van vaste waarden, de existentiële angst, en het conflict tussen vrijheid en zelfvenietiging.
- Beroemde openingszin: Ik ben een ziek mens, een boos mens, een onaangenaam mens.
- Vrijheid als destructieve kracht: de mens saboteert bewust zijn eigen geluk om zijn vrijheid en vrije wil te tonen (vgl. Nietzsche en Sartre)
- Verzet tegen rationalisme: verzet tegen de idee dat mensen logisch en voorspelbaar zijn (vgl. Kierkegaard die zich verzet tegen "systeemdenken")
- Het absude en betekenisloosheid: hoofdpersoon zoekt betekenis, maar vindt vooral vervreemding en lijden (vgl. Camus)
- Antiheld: ondergrondse man is zwak, rancuneus en overbewust. In tegenstelling tot klassieke helden belichaamt hij de moderne mens; verscheurd, zoekend, inconsequent (algemeen existentialistisch thema)
- De natte sneeuw staat voor grijze troosteloosheid, het falen van venieuwing.
- Het verhaal werkt ook met het concept van de onbetrouwbare verteller. Bv. in de scene dat hij zichzelf uitnodigt voor het diner met een paar oude schoolgenoten. Je ziet hem in zijn hoofd steeds bozer worden van de beledigingen die hij denkt te krijgen, maar indirect uit wat hij erover zegt, lijkt het maar de vraag of dat ook werkelijk gebeurt.
- Het hele concept van subjectiviteit en deze vertelstijl lijken ook al een eerste opmaat naar het post-modernisme.
- Andere interessante scene: hoe hij "beledigd" wordt door een hoge militair die hem in een café aan de kant zet en hij jarenlang broedt op een plan om wraak te nemen door tegen hem aan te stoten
- Of dat hij - zelfdestructief - Liza van zich vervreemdt door haar te schofferen, terwijl hij juist genegenheid en toenadering wil.

[John Jansen · Rating 5 out of 5]

De schrijver laat een van zijn personages zijn dialogen boekerig of boekig noemen, alsof ze niet levensecht zijn. Een echt Dostojevski grapje, mijns inziens, want dat is precies waarom deze literatuur zo geweldig leest.