Do wsi Kay przybywa młody pastor, Erich von Reuss. Szybko okazuje się, że nowa parafia nie jest jedynie cichą osadą pod lasem, lecz skrywa własne, mroczne tajemnice. Gdy na jaw wychodzi morderstwo, a plebanię zaczyna nawiedzać piękna nieznajoma, Erich postanawia rozwiązać zagadkę niezwykłych wydarzeń. Wspierany przez masona oraz ekscentryczną hrabinę, wkrótce stanie przed koniecznością wyboru pomiędzy miłością i własną duszą. Oparta o polski i germański folklor powieść grozy, przeniesie Was w XIX-wieczne okolice Zielonej Góry, by przypomnieć, co dzieje się z tymi, którzy zapominają o czyhających w ciemnościach niebezpieczeństwach.
To chyba moja pierwsza top książka 2025 roku 🥹 Cudowny klimat, przyjemni bohaterowie, wartka akcja sprawiła, że książę czytało się błyskawicznie. Styl w jakim została napisana (niektóre metafory skradły moje serce), format pamiętnika dodał takiej nuty prywatności i sprawił, że czuliśmy się bardziej zżyci z głównym bohaterem.
Książka trafiła do mnie w 100% ale może dlatego, że ja uwielbiam taki klimat tajemnicy, folkloru i legend. Pierwsze 5/5 🌟 w tym roku 😇
Fabuła odpowiada opisom wielu innych książek: chłopak przenosi się do nowej miejscowości i odkrywa, że mają tam miejsce niecodzienne zjawiska, a zarazem ma predyspozycje lub wiedzę, żeby je zrozumieć i rozwiązać.
To co wyróżnia neogotycką historię, to niesamowity styl- piękny, wyrafinowany i zgrabnie balansujący na granicy patetyzmu, jednocześnie unikający popadnięcia w przerysowanie czy edgy vibe, fantastycznie zarysowany klimat grozy, gwarantujący głęboką immersję i ostatnie, ale nie mniej ważne- rzetelny research ludowo-obyczajowy dodający wydarzeniom autentyczności i solidnie osadzający je w rzeczywistości, do której nie należą.
To właśnie oferuje fabuła, a czego z kolei w niej nie uświadczysz? Dłużyzn, zbędnych opisów, niedokończonych wątków, niepotrzebnych bohaterów - całość działa jak dobrze naoliwiona strzelba Czechowa, która wypala dokładnie wtedy, kiedy powinna.
Autorka wykorzystuje formę epistolarną, a konkretnie dziennik, przez co narracja jest bardzo subiektywna, ale jako czytelnik miałam dostęp do myśli bohatera, a autorka dużą swobodę w obrazowaniu jego charakteru.
Bardzo bałam się zakończenia, do tej pory wszystko szło gładko i spójnie, nie raz widziałam jak książka traciła na absurdalnym rozwiązaniu akcji albo wydarzeniu, które nie było w stanie udźwignąć wcześniej zbudowanego napięcia, a w Upierzu atmosfera była gęsta.
I co zrobiła autorka?
Rozwiązała to po mistrzowsku emocjonalną sceną, która miała konsekwencje dla wszystkich zainteresowanych i nosiła piętno nieodwracalności- nie skłamię jeśli powiem, że łzy zakłuły mnie pod powiekami.
Polecam i to bardzo, to pozycja, którą można postawić na półce między Draculą, Carmillą i Portretem Doriana Grey’a niczego im nie ujmując!
Ciekawa pozycja – przede wszystkim ze względu na ukazanie świata, w którym wyznania, wierzenia i zwyczaje mieszają się ze sobą, a wszystko to w cieniu bolesnych historycznych wydarzeń. Potrzebowałam trochę czasu, żeby wciągnąć się w lekturę, a tak w pełni nastąpiło to przy pamiętniku Heloizy. Jest to moja ulubiona część powieści, wyłania się z niej ciekawy obraz osoby dziewczyny i czasów, w których żyła. Kontynuacja jej historii najbardziej mnie ciekawiła, a jej zakończenie było satysfakcjonujące i intrygujące. Na plus wspomnieć muszę też o klimatycznych opisach, które sprawnie budowały nastrój książki. Spodobał mi się też wątek romantyczny, jego bohaterów połączyły ciekawe okoliczności, a ich relacja rozwijała się subtelnie i naturalnie.
Tym, co przeszkadzało mi w całkowitym wciągnięciu się w lekturę, jest postać głównego bohatera – nie udało mi się zrozumieć w pełni jego charakteru czy dowiedzieć się, co go ukształtowało – miałam wrażenie, że został po prostu wrzucony w fabułę i działał tak a nie inaczej, bo tego ona wymagała. Zabrakło mi głębszego konfliktu, zwłaszcza w kontekście początku jego relacji z Heloizą, bo trudno było mi zrozumieć podstawy jego fascynacji. Sama Heloiza w aktualnej osi fabuły też mogłaby być na mój gust pogłębiona i ciut bardziej niejednoznaczna. Na koniec jeszcze – powieść prosi się o korektę, ortografy i literówki zdarzą się prawie w każdej, ale już żyjące własnym życiem przecinki systematycznie wybijały mnie z rytmu.
XIX wiek, mała wieś, nowy pastor i wampir, którego trzeba pokonać. To tyle.
Książka napisana w formie dziennika i utrzymana w staropolskim języku. Pozwalało to wczuć się mocniej w historię, ale myślę, że w papierze nie dałabym rady, dlatego polecam audiobooka.
Nienawidzę wampirów. Serio, jak widzę jakąś książkę, film, serial, cokolwiek o wampirach to unikam jak mogę (chyba że łączy się to jakoś z nawiedzonym domem, to wtedy muszę się zastanowić). Tutaj nawiedzonego domu nie było, ale sięgnęłam po nią z polecenia, bo podobno dobra. I faktycznie tak było. Nie było tu przesytu wampiryzmem, latania po wiosce i zabijania wszystkich. Wampirzyca działa jakby w tle (np. było widać zabite zwierzęta, a jej nie było obok).
Najważniejszy był klimat. Klimat. Klimat. Klimat. Klimat starej wsi, lasu w nocy i strachu o ludzi i zwierzęta. Polskie i germańskie wierzenia, smutna historia dziewczyny przemienionej w upierza, spooky klimat. Fabuła była prosta, ale działała. Bo to nie książka dla szukających akcji, a dla tych ceniących sobie niepokojącą atmosferę i lekką historię. I spokój, bo wbrew pozorom czuć w niej jakąś dziwną lekkość i spokój.
Pojawił się wątek romantyczny, ale nie z typu przeszkadzających. Ładnie się wkomponował w całość. Bo ogólnie romansów też nie lubię, a mimo to nie miałam ochoty wyłączenia audiobooka.
Jedyne co mi się nie podobało, to pastor, który zbyt szybko zaakceptował istnienie zjawisk nadnaturalnych, mimo że w nie nie wierzył.
Nie rozumiem, dlaczego ta książka ma tak mało opinii? Na Goodreads i LC jest ich mniej niż 30(!). A tak się składa, że to idealna pozycja na spokojny, ciemny listopad, kiedy nic specjalnego się nie dzieje, a wszyscy czekają na grudzień i święta.
Mroczna powieść gotycka, pełna niesamowitego klimatu rodem z XIX wieku. Podziwiam warsztat autorki, która wykonała kawał dobrej roboty, bo powieść czyta się jak dobry horror wampiryczny. Historia przedstawiona z perspektywy kilku postaci nadaje jeszcze więcej głębi bohaterom.
Upierz jest bardzo fajny! Początkowo musiałam się mocno przekonać bo pierwsze rozdziały były dość monotonne. Jednak im dalej tym lepiej. Jeśli chcecie poznać polskie wampiry i sposoby na ich zabijanie, to jest to powieść dla was. Dłuższa recenzja niebawem na Portalu Immersja
W formie pamiętników, które są pisane dla szerszej publiczności. Stylizacja na dawne lata. Miałam poczucie, że książka jest w jakiś sposób dziecinna, postacie groteskowe - być może kwestia lektora. Na żadnym etapie nie byłam zainteresowana fabułą.
Świetny klimat, ciekawi bohaterowie Jednak mam poczucie, że przez czytanie jej w dość chaotycznym etapie mojego życia, nie byłam w stanie się w nią w pełni wkręcić