ไซโคพาธที่รัก

by Riu Kushiki, 櫛木理宇, คุชิกิ ริอุ

คุณจะติดกับดักของเขาหรือไม่?

ฮาอิมูระโด่งดังทั่วญี่ปุ่นในฐานะฆาตกรต่อเนื่อง
ไซโคพาธผู้มีสองด้านสุดขั้ว— เจ้าของร้านขนมปัง ชายหนุ่มแสนอบอุ่นเป็นที่รักยิ่งของทุกคน และฆาตกรวิปริต ที่ใช้จิตวิทยาและไอคิวกว่า 130 ในการ 'เล่น' กับเหยื่อ ซึ่งล้วนถูกทารุณอย่างโหดเหี้ยมและโดนถอดเล็บเพื่อสนองความเป็นเพอร์เฟ็กชั่นนิสต์ของเขา

ฮาอิมูระที่อยู่เรือนจำรอโทษประหาร ได้ส่งจดหมายถึงมาซายะ
นักศึกษาหนุ่มสิ้นหวังที่คุ้นเคยกันมาแต่เด็ก ให้ช่วยพิสูจน์ว่าคดีที่ 9 ไม่ใช่ฝีมือของตน...
การสนทนาอันลึกซึ้งระหว่างไซโคพาธกับนักศึกษาธรรมดาจะพาคุณดำดิ่งสู่จิตใจของฆาตกรอัจฉริยะ ลุ้นระทึกตั้งแต่ต้นจนจบ

นิยายที่สร้างปรากฏการณ์ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ทำเงินกว่า 1,100 ล้านเยน!

Genres: Fiction, Suspense, Crime, Thriller

264 pages, Paperback

First published October 19, 2017

About the author

See also：櫛木 理宇(Japanese)、櫛木理宇(Chinese)

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เชี่ยสนุก เคยคิดว่าอิ่มตัวกับสืบสวน อ่านไรก็ไม่ค่อยหนุกเท่าไรแล้ว ไม่เหมือนช่วงปีแรกๆ แต่เล่มนี้ทำให้สนุกและน่าติดตามมาก การสืบคดีแบบสอบปากคำพยานรอบๆ หรือผู้เกี่ยวข้องที่เคยคิดว่าไม่หวือหวา จืดๆ กลับทำได้ดี เพราะมันสะท้อนถึงสภาพแวดล้อม สังคม ที่มีผลต่อสภาพจิตใจของผู้ต้องหาได้เป็นอย่างดี

แม้ตัวละครหลักอย่างมาซายะจะน่ารำคาญ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรื่องดรอปลงแต่อย่างใด กลับเป็นส่วนที่ส่งเสริมให้การดำเนินเรื่องดูสมเหตุสมผลมากขึ้น ประมาณว่า ถ้าไม่ใช่มาซายะละก็ เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้หรอก เรียกได้ว่าเรื่องทำได้สมบูรณ์แบบมากๆ จนทำให้การอ่านตอนจบมันอิมแพ็กต์จริงๆ จนแบบ ไอ้ชิบหาย เข้าใจได้เลย แล้วตัวอย่างเคสที่เขายกมา ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าแมสเสจที่นักเขียนต้องการบอกมันยิ่ง เออจริง บนปกเขียนประมาณว่า โรคสูญเสียตัวตนนำไปสู่ความตาย ซึ่งตอนแรกๆ อ่านก็แบบ อะไรวะ เกี่ยวไรกับปก แต่ยิ่งอ่านไปยิ่งแบบ เออ เพราะการสูญเสียตัวตนมันนำไปสู่การชักนำได้ง่ายๆ จริงๆ และมันก็ย้อนไปสู่อดีตว่า "ตัวตน" คืออะไร ประกอบสร้างจากครอบครัวยังไง ในเรื่องเราจะเห็นตัวละครที่มีครอบครัวบิดเบี้ยวเต็มไปหมด

ในส่วนของการบรรยายเหยื่อแต่ละรายเราว่าก็โหดจริง ถึงจะพูดว่า "บรรยาย" แต่จริงๆ สิ่งที่ใกล้เคียงกว่าคือ "คำอธิบายสั้นๆ" ที่ไม่ต้องเขียนอะไรเยอะ เพราะตามตัวอักษรสร้างความรุนแรงได้อยู่แล้ว แม้จะไม่ได้อยากนึกภาพตามแต่แค่อ่านคำอธิบายกระชับๆ อันนี้ก็รับรู้ได้ว่าสภาพของเหยื่อโดนทารุณขนาดไหน โดยรวมแล้วเป็นเล่มที่สนุกและวางไม่ลงจริงๆ ส่วนตัวเราค่อนข้างชอบเลยทีเดียว

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

ฮาอิมูระ ช่างทำขนมปังที่ป๊อบสุดในเมืองถูกจับข้อหาเป็นฆาตกรต่อเนื่อง

ชาวบ้านไม่มีใครเชื่อว่าชายผู้เป็นมิตรคนนี้จะฆ่าเด็กไปแล้วหลายสิบราย

ทางการหาหลักฐานและส่งฟ้องได้เพียงเก้าคดี และศาลมีคำพิพากษาให้ต้องโทษประหาร

ขณะที่รอวันตายอยู่ในคุก ฮาอิมูระก็เขียนหมายถึงมาซายะ เด็กที่เคยเป็นลูกค้าประจำของเขา ซึ่งโตมาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ประสบความล้มเหลวในชีวิต เรียนก็ไม่เก่ง เข้าสังคมไม่ได้ งานก็ไม่มี

ฮาอิมูระบอกมาซายะว่าเขายอมรับข้อกล่าวหาทั้งแปดคดี แต่ไม่ได้เป็นฆาตกรฆ่ารายที่เก้า โดยอ้างถึงลักษณะของเหยื่อ วิธีก่อคดีที่ไม่ตรงกับรูปแบบของเขา และอยากให้มาซายะช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในคดีนี้ให้

ทำไมฆาตกรเลือดเย็นถึงยืนยันให้เด็กนักศึกษาช่วย

ยิ่งมาซายะสืบมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้รู้ความลับของคนรอบข้างมากขึ้นเท่านั้น

การสืบคดีครั้งนี้ทำให้มาซายะก้าวจากโลกใบเล็กที่เขาซ่อนตัวอยู่ออกมาสู่สังคมและเป็นที่ยอมรับของเพื่อนวัยเดียวกัน

เป็นอีกหนึ่งเล่มที่เราอ่านรวดเดียวจบ เราอยากรู้ว่าคนที่เป็นไซโคพาธจะเล่นกับจิตใจของมนุษย์ยังไง

ถึงแม้จะมีแผ่นอะคริลิกหนาในคุกกั้นกลาง แต่คนที่มาเยี่ยมก็ยังสามารถโดนทำร้ายได้ ไม่ใช่ร่างกาย แต่สิ่งที่โดนทำลายมันลึกลงไปถึงแก่นของวิญญาณ

ไซโคพาธนี่มันเลือดเย็นจริงๆ

Goodreads ให้ 3.5 เราให้ 4.5

[Clairdenoon · Rating 3 out of 5]

"เทคนิคเวลาพูดโกหก ต้องพูดความจริง90%ส่วนอีก10%ที่เหลือค่อยพูดโกหก"

#ไซโคพาธที่รัก
#Riu Kushiki:เขียน
#เสาวนีย์ นวรัตน์จำรูญ:แปล

-คาเคอิ มาซายะ-นศ.ปี3 คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกรดF ผู้ไม่พอใจในตัวเอง และสังคมรอบตัว และมักจะโหยหาคิดถึงอดีตที่เคยรุ่งเรืองสมัยเด็กๆ
-ฮาอิมูระ ยามาโตะ-นักโทษประหารในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ที่เขียนจดหมายหาคาเคอิ มาซายะ
และหลังจากได้รับจดหมาย✉ คาเคอิ มาซายะก็ตัดสินใจเดินทางมาเยี่ยมเขาที่ทัณฑสถาน ทั้งคู่ได้พบกันและพูดคุยกันแบบจำกัดเวลาโดยมีฉากอะคริลิกใสกั้น คาเคอิจึงได้รู้ว่า เขาเคยรู้จักฮาอิมูระมาก่อน...
.
ความรู้สึก:
ตอนอ่านจบคือร้อง...อ้าวๆ ไอ้เวรนี่!! ไม่จบเว้ย!! 😆
สนุกเลยนะ หลอกไปหลอกมา หลอกแล้ว หลอกอยู่ และยังหลอกต่อไป จะจบก็ยังมีเหยื่อรายใหม่มาเรื่อยๆ
ฆาตกรคือใช้จิตวิทยาสายดาร์กเก่ง เข้าครอบงำด้วยการทำเหมือนจริงใจ เข้าอกเข้าใจเป็นพวกเดียวกัน"ตอนนี้ ถ้าบีบมือนายได้ก็ดีนะ"
ชักจูงใจแบบไม่ได้ร้องขอให้ทำ แสดงออกว่าปล่อยให้เลือกตัดสินใจด้วยตัวเอง "นายอยากทำอะไรก็ทำนะ ตัดสินใจได้เลย นายมีสิทธิ์เลือกอยู่แล้ว" แต่จริงๆคือหลอกล่อให้เดินไปตามเกมที่เขาพอใจ ด้วยการ โกหกสร้างเรื่องทำให้เข้าใจไปอีกอย่าง...แล้วนั่งมองดูแบบไม่สะทกสะท้าน โหดสับแบบไร้สามัญสำนึกและเลือดเย็นมาก
มีอาการฉี่รดที่นอน ทารุณสัตว์ วางเพลิง (เป็นสัญญาณที่พบเจอในวัยเด็กของฆาตกรต่อเนื่อง) ฆ่าแม่ตัวเอง และกินเถ้ากระดูกแม่ และคือคดีที่9ที่อ้างว่าไม่ได้ฆ่า ฆาตกรก็มันนั่นแหละะะ!!!
ชอบตอนหลอกเรื่องพ่อนะ แบบว้าวเลย แล้วมาพลิกแล้วพลิกอีกตอนใกล้จบ
โดยรวมคือสนุกดี ชวนให้อ่านแบบไม่หลับ อยากรู้อยากเห็นไปจนจบ^^

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของ ‘ฮาอิมูระ’ นักโทษไซโคพาธที่จำคุกในเรือนจำเพื่อรอวันประหาร ได้ส่งจดหมายหา ‘มาซายะ’ อดีตเด็กชายที่คุ้นเคยกันมาก่อน แต่บัดนี้โตเป็นนักศึกษาหนุ่มที่สิ้นหวังกับชีวิต ฮาอิมูระขอร้องให้มาซายะช่วยตามสืบคดีหนึ่งที่เขาอ้างว่าเขาไม่ได้เป็นคนลงมือ มาซายะจึงทำตามคำขอ และยิ่งค้นหาความจริงก็ยิ่งพบกับอะไรบางอย่างที่เหนือความคาดหมายของเขา

ชอบผลงานคุณคุชิกิ ริอุ มาตั้งแต่ซีรีส์ชุด ‘เสพติดฆาตกรรม’ แล้ว เลยลองหยิบผลงานอื่นของคุณนักเขียนมาลองอ่านบ้างค่ะ

เราชอบเทคนิคการเล่าเรื่องนะ เริ่มแรกเหมือนไม่มีอะไร พล็อตเรื่องในภาพรวมจะมีแค่มาซายะตามสืบคดีเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ฮาอิมูระแล้วไปเจอความลับบางอย่างเข้า จังหวะเดินเรื่องไม่ช้าไม่เร็วเท่าไหร่ ค่อยเป็นไปค่อย คือค้นหาความจริงด้วยการไปตามสัมภาษณ์บุคคลต่างๆ ในอดีต คนนู้นบ้าง คนนี้บ้าง เก็บเกี่ยวข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนของฮาอิมูระไปเรื่อยๆ เราก็จะเริ่มเห็นชีวิตของฮาอิมูระคนนี้ตั้งแต่เด็กไปจนถึงปัจจุบันและเริ่มรู้ความลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับชายคนนี้ รวมถึงเริ่มเห็นเค้าลางความพิรุธของคดี แต่ในระหว่างที่เนื้อเรื่องดำเนินไป ไม่รู้ตัวเลยว่าผู้เขียนดึงคนอ่านอย่างเราให้ดำดิ่งไปกับอะไรบางอย่างในชีวิตของชายคนนี้ได้อย่างแนบเนียน เหมือนผู้เขียนเอาใจคนอ่านไปเล่นเลยค่ะ 5555 พอถึงตอนท้ายที่เฉลยทุกอย่างรู้สึกหน้��ชาตัวชาขนลุกเลย เป็นการหักมุมที่เลือดเย็นมากกกก จบแบบไม่จบของจริง บ้าบอเถอะ 5555

เป็นหนังสือที่ร้ายกาจค่ะ ร้ายกว่าซีรีส์เสพต��ดฆาตกรรมอีกมั้ง 5555 ซีรีส์ชุดนั้นตรงไปตรงมา ยิ่งสืบยิ่งเห็นความจริงที่มีเพียงหนึ่งเดียว แต่เล่มนี้ที่ร้ายกว่าคือยิ่งสืบยิ่งเห็นอะไรก็ไม่รู้ ความจริงมีกี่อย่างนะ ความจริงคืออะไรนะ 5555 กว่าจะรู้ตัวว่าถูกหลอกก็หลวมตัวเข้าไปทั้งใจแล้วอะ ไปติดกับดักตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจ็บใจชะมัด 5555

เป็นเล่มที่น่าชื่นชมมาก ประเด็นไซโคพาธที่จั่วหัวมาตั้งแต่ชื่อเรื่องทำให้น่าขนลุกได้ขนาดนี้เลยรึ 🫠

[Justreadalot · Rating 5 out of 5]

Movie: Lesson in Murder (2022)

[tamxreads · Rating 4 out of 5]

สนุก!!!! แต่เนื้อหาเครียดชิบหาย ฆตกที่เป็นไซโคพาธคือน่ากลัวจัดๆอะ เพราะปั่นหัวครอื่นไปทั่วเก่งมาห

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

ให้3.5 เป็นนิยายสืบสวนที่ตัวละครหลักไม่ใช่นักสืบ แต่เป็นนักศึกษา ชื่อ มาซายะ ซึ่งได้ไปเยี่ยมฆาตกร ฮาอิมูระ (ที่อดีตเป็นเจ้าของร้านขนมปังสมัยเด็ก ซึ่งตอนนี้รอโทษประหารชีวิต) เพราะจดหมายที่เขาเขียนมาหาให้ช่วยสืบคดีที่9ที่เขาบอกว่าไม่ได้ทำ

เนื้อเรื่องจะเป็นจากมุมมองของมาซายะทั้งหมด จากแรกเริ่มที่ได้จดหมาย จนไปคุยกับฆาตกรในเรือนจำ ก็จะค่อยๆเผยเรื่องราวครอบครัวของเขาและฆาตกร ทั้งเรื่องการเรียน การเข้าสังคม เพื่อน พ่อแม่ ย่า

เน้นพูดคุยกับพยานและบุคคลในอดีตที่รู้จักฆาตกรและเหยื่อ คนที่ชอบแนวมีฉากไล่ล่า แอ็คชั่นไรแบบนี้ อาจจะเบื่อ เพราะเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่หวือหวามาก แต่เราจะค่อยๆรู้สึกเปลี่ยนแปลงไปตามตัวละครเลย อ่านละก็รู้สึกกดดันไปกับความคิดของมาซายะ ส่วนวิธีการฆาตกรรมต่างๆก็บรรยายได้โหดร้ายเลยล่ะ

ชอบตอนจบนะ ไม่คิดว่าจะมาแนวนี้ แปลกดี สะท้อนอะไรได้หลายอย่าง ทำให้ได้ขบคิดต่อ

[panuchread · Rating 3 out of 5]

วันนึงลืมหยิบหนังสือติดกระเป๋าไปทำงานและต้องนั่งบีนานมาก ไม่มีไรทำเลยกดแซมเปิลนิยายใน meb อ่านเล่นๆ จิ้มเล่มนี้มาเพราะเห็นคนรีวิวในทวิตว่าสนุก ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ปรากฏว่าสนุกเฉย สนุกจริง

คิดว่าเป็นนิยายที่หลอกเราแบบไม่หลอก แกล้งให้เราหัวหมุนและคิดเยอะไปงั้นๆ หยิบเอาความรู้สึกที่คอนิยายสืบสวนส่วนใหญ่เป็นกันมาเล่น (และทำได้ดีด้วย) คือการชอบคาดเดา ชอบวิเคราะห์ ชอบคิดถึงจุดที่คาดไม่ถึง ระแวดระวังว่านักเขียนจะหลอกอะไร มองหาสิ่งที่บียอนด์ไปกว่าข้อมูลที่อ่านอยู่ เพราะนิยายสืบสวนส่วนใหญ่มันจะทวิสต์สิบตลบให้คนอ่านตามไม่ทัน หักมุมชนิดแบบที่ไม่คาดคิดมาก่อน แต่เล่มนี้มันซิมเปิลแลนดิ้งมากเหมือนจะบอกว่าคิดเยอะไปทำไม เชื่อสิ่งที่เห็นและข้อเท็จจริงนั่นแหละถูกแล้ว

ชอบที่พอเปิดอ่านหน้าแรกแล้วทุกอย่างมันหลั่งไหลมาเรื่อยๆ เป็นการเขียนแบบไร้รอยต่อสุดๆ ทำให้เราอยากรู้ความคืบหน้า ความเป็นไป และการตัดสินใจของตัวละคร ทำไมมันคิดแบบนี้ ทำไมมันพูดแบบนั้น อินั่นมันเป็นหยัง ดำเนินเรื่องโดยนักศึกษาหนุ่มที่มีปมเรื่องครอบครัว ขาดความมั่นใจในตัวเอง ดูเก็บกดและต่อต้านสังคม แต่วันนึงกลับต้องไปพัวพันกับฆาตกรต่อเนื่องที่ในอดีตเคยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน

การเล่าเรื่องของเล่มนี้ทำให้เรารู้สึกว่าฆาตกรมันโรคจิตและโหดสัสยิ่งกว่าเล่มที่บรรยายการกระทำของฆาตกรละเอียดยิบซะอีก เป็นการเล่าแค่ข้อเท็จจริงแบบสรุปมาแล้ว เหมือนอ่านสกู๊ปข่าว เหมือนอ่านรายงานสรุปคดี เป็นประโยคบอกเล่าที่ใช้น้ำเสียงโมโนโทน ไม่ได้พรีเซนต์ความสะใจหรือความรู้สึกนึกคิดน่าสะอิดสะเอียนของฆาตกรเลย แต่เราสัมผัสได้จากข้อมูลแค่นั้นแหละว่าสิ่งที่เหยื่อต้องเจอมันน่ากลัวแค่ไหน

มีสอดแทรกข้อมูลของพวกฆาตกรต่อเนื่องที่มีชีวิตอยู่จริงด้วย สมัยก่อนตั้งฉายาเบียวๆ สืบประวัติกันฉ่ำ ประหนึ่งเป็นฮีโร่ มันยิ่งตอกย้ำเลยว่าการไม่ให้แสงบุคคลเหล่านี้คือวิธีที่ถูกต้องที่สุด

[chapterly · Rating 3 out of 5]

Lesson in Murder เป็นนิยายที่เชปเตอร์อ่านแล้วรู้สึกเหมือนถูกจับจูงเข้าไปในความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยบางอย่างที่อธิบายไม่ได้—มันไม่ใช่ความโหดที่ซัดใส่หน้า แต่มันคือความเย็นของจิตใจมนุษย์ที่ค่อย ๆ คลานเข้ามาแบบไม่มีเสียง จนเรารู้ตัวอีกที ขนลุกไปทั้งแขน

เรื่องเริ่มง่ายมาก แต่แรงแบบบ้า ๆ คือ “ฆาตกรต่อเนื่องเขียนจดหมายมาหาเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง แล้วบอกว่า คดีสุดท้ายฉันไม่ได้ทำ”
ฟังดูเหมือนทริกง่าย ๆ ของนิยายสืบสวน แต่พออ่านจริง เชปเตอร์เข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนเรียกเล่มนี้ว่าเป็นงานที่ ชอบหลอกแบบไม่หลอก เพราะมันเหมือนผู้เขียนรู้ว่าเราจะคิดอะไรบ้าง แล้วก็หันมาทำหน้านิ่งบอกว่า:
“คิดเยอะทำไม เชื่อสิ่งที่เห็นสิ”

แต่แปลกนะ—แม้ตัวเนื้อเรื่องจะดูเรียบ ไม่หักมุมโหด ๆ แบบสิบชั้น แต่กลับทำให้เชปเตอร์รู้สึก เครียด มากกว่าเล่มที่ทวิสต์แรง ๆ เสียอีก เพราะทุกครั้งที่มาซายะ (ตัวเอกเด็กหนุ่ม) ไปสอบถามคนรอบคดี ทุกคำตอบมันเหมือนก้อนดินที่เริ่มเผยให้เห็นว่า “ความจริง” ไม่ได้เป็นเส้นตรงอย่างที่คิด และทุกคน—ไม่ว่าจะเหยื่อ ครอบครัว หรือแม้แต่ฆาตกรเอง—ต่างมี “รอยแตก” จากบ้านที่บิดเบี้ยวในแบบของตัวเอง

เล่มนี้ทำดีมากตรงที่มันไม่ต้องเขียนบรรยายศพแบบยาว ๆ ไม่ต้องโชว์ซีนสยองเลือดสาด มันใช้แค่ “ข้อเท็จจริง” แบบภาษานิ่ง ๆ แต่กลับทำให้เชปเตอร์รู้สึกหนักกว่าเล่มที่โชว์ความโหดแบบชัดเจน เพราะความโหดของเล่มนี้มันอยู่ในความเป็นจริงที่ว่า—
คนเราไม่ได้กลายเป็นฆาตกรเพราะจิตผิดปกติอย่างเดียว แต่เพราะสังคมและครอบครัวกดเขาให้หายใจไม่ออกตั้งแต่เด็ก
และเล่มนี้คือการค่อย ๆ แกะย้อนกลับไปว่า “ตัวตน” ของคนหนึ่งถูกทำลายไปได้ยังไง

สิ่งที่เชปเตอร์ชอบมากอีกอย่างคือความสัมพันธ์ระหว่างมาซายะกับฆาตกร ฮาอิมูระ
มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเหยื่อ—ผู้ร้าย
ไม่ใช่แบบนักสืบ—ผู้ต้องหา
มันเป็นความสัมพันธ์ประหลาด ๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดเหมือนมีเชือกมัดอยู่รอบคอ

ระหว่างอ่าน เชปเตอร์ถามตัวเองตลอดว่า—
“ทำไมมาซายะถึงยอมให้ฆาตกรมาปั่นหัว?”
แต่พอเรื่องค่อย ๆ คลี่ออก เราก็เจอคำตอบที่เจ็บกว่า…
เพราะบางครั้ง ความว่างเปล่าในใจเรา มันพร้อมให้ใครก็ได้มาเติมเต็ม—even คนที่ไม่ควรเข้าใกล้ที่สุดในโลก

หนังสือทั้งเล่มจึงไม่ได้พาเราไปแค่ตามหาความจริงของคดีสุดท้าย แต่พาไปดูว่า ก���รชักใย การควบคุมจิตใจ และการทำลายความเป็นตัวตนของคนหนึ่งคน มันเกิดขึ้นได้ง่ายแค่ไหน
และในตอนจบที่เหมือนจะคลายปม แต่กลับ “ปั่น” เราอีกรอบแบบเลือดเย็น เชปเตอร์แทบอุทาน—
“อ้าว สรุปกูโดนหลอกตั้งแต่หน้าแรกใช่มั้ย!?”

มันปั่นจนรู้สึกเหมือนตัวเราเองเป็นมาซายะ—ทั้งลังเล ทั้งไม่มั่นใจ ทั้งถูกจูง ทั้งอยากรู้ความจริง ทั้งกลัวว่าความจริงจะทิ่มแทงเรา

เล่มนี้เลยเป็นนิยายสืบสวนที่ไม่ได้วิ่งด้วยความโหด แต่วิ่งด้วย ความจิตวิทยาของความเหงา ความเจ็บปมครอบครัว และความสูญเสียตัวตน

และเชปเตอร์อยากบอกว่า…
มันสนุกแบบโคตรน่าติดตาม เข้มจนแทบไม่กระพริบตา และปั่นประสาทในแบบที่เงียบแต่ทิ้งรอยช้ำในหัวใจ

อ่านจบแล้วคือปิดเล่ม นั่งนิ่ง และคิดตามอีกพักใหญ่
นี่แหละ—เสน่ห์ของงานเขียนที่ “ทิ่มแบบไม่ต้องใช้มีด”

[Bighead_Monster · Rating 3 out of 5]

จิตวิทยาการปั่นประสาทของฆาตกรอย่าง ไซโคพาธที่รัก ที่รักของใคร? เรื่องของชายหนุ่มผู้โดนทาบทามจากฆาตกรต่อเนื่องให้ช่วยหาหลักฐานในคดีที่มันอ้างว่าไม่ได้ทำ การสืบหาความจริงย้อนความจับประเด็นจากคดีสะเทือนขวัญในอดีตจนปัจจุบัน ดีเทลเยอะดราม่าแยะ อ่านง่ายน่าตามติดจบปลายเปิดสุดละเหี่ยใจ
.
ฮาอิมูระ ผู้เปิดร้านเบเกอรีถูกจับข้อหาฆาตกรรมหลายศพโดนขนานนามว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่อง คนในหมู่บ้านแทบไม่อยากเชื่อว่าชายผู้อ่อนโยนเป็นมิตรจะทารุณฆ่าเด็กไปแล้วหลายราย หลักฐานทั้งหมดบ่งชี้ว่าเขาก่อคดีได้แค่9คดีและศาลพิพากษาให้ได้รับโทษประหาร ขณะอยู่ในคุกเขาเขียนจดหมายถึงคนคนหนึ่ง

ฮาอิมูระเขียนจดหมายถึงมาซายะ หนุ่มนักศึกษาคนหนึ่งที่ในตอนเด็กเคยอยู่ในหมู่บ้านเคยเป็นลูกค้าร้านเบเกอรี ในจดหมายฮาอิมูระยอมรับว่าก่อคดีทั้งหมดแต่คดีที่9ไม่ได้ทำและอยากให้มาซายะช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เด็กหนุ่มไปพบฆาตกรในคุกเพื่อพูดคุย และอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงโดนฆาตกรเลือกให้ช่วย

ดำเนินเรื่องผ่านมุมมองมาซายะ ผู้มีปมเรื่องครอบครัว โตมาเก็บกดไม่เอาสังคมไม่มั่นใจในตนแต่ต้องมาพันพัวกับฆาตกรที่เคยอยู่หมู่บ้านเดียวกันมา เขาค่อย ๆ สืบเบาะแสจากคดีในอดีต สอบถามบุคคลที่เกี่ยวข้องหลายต่อหลายคน จนเริ่มค้นพบเบื้องหลังและความเชื่อมโยงของตนและของทุกคนเกี่ยวกับฆาตกรรายนี้

เป็นการไต่ระดับความน่าสะพรึงที่ยิ่งรู้ ยิ่งไม่อยากรู้แต่ก็ต้องรู้ เป็นการต่อประเด็นให้คนอ่านคิดตามว่ามาซายะเองอยากรู้ความจริงหรือแท้จริงก็อยากช่วยฆาตกรอย่างฮาอิมูระกันแน่ ซึ่งแต่ละคดีที่เหยื่อโดนกระทำโหดเหี้ยมแต่เล่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เน้นความสะใจ แต่ก็น่าขยาดเอาเรื่อง อ่านแล้วนิ่งงันขบคิดตามไป

เนื้อหาในเล่มยกประเด็นไซโคพาธมาเล่นอย่างหนัก ชูโรงจิตวิทยาของฆาตกรมาเป็นจุดหลัก(มีพูดถึงเคสฆาตกรจริงๆชื่อดังหลายต่อหลายชื่อด้วย) ว่าการที่คนเราเป็นฆาตกรต่อเนื่องนั้นเป็นเพราะจิตใจผิดปกติ เกิดจากสภาพแวดล้อมที่เป็นปัญหา จากครอบครัวหรือส่งต่อจากพันธุกรรม ให้คนอ่านได้วิเคราะห์กันไป

ภาพรวมอ่านสนุกแบบขรึมนิ่งคิดตามหนัก ๆ เหตุใดฆาตกรต่อเนื่องถึงต้องการให้มาซายะช่วย ยิ่งสืบเท่าไหร่ก็ยิ่งได้รู้ความลับของฆาตกรคนนี้ ไปจนคนรอบตัวรวมถึงมาซายะเองด้วย ความปั่นประสาทปั่นยันบทจบ จบแล้วยังปั่นต่อ ทำกันได้ลง คนอ่านคือรู้สึกเหมือนเป็นตัวเอกเองเลย ปั่นสมความไซโคพาธ เลือดเย็นแท้


วรรคที่ชอบ

- มนุษย์ทุกคนก็เป็นแบบนี้ ไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ทั้งหมด จะต้องหวัง'ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ตรงนี้'อยู่ตลอดเวลา

[QHuong(BookSpy) · Rating 3 out of 5]

Mình kì vọng nhiều hơn vào cuốn sách này. Đọc tầm 50% mình khá hồi hộp muốn biết sự chuyển biến trong tâm lý của cậu nam chính Masaya khi dần phát hiện bí mật về tên giết người kia và những gì xoay quanh hắn. Câu chuyện luôn đưa đẩy câu hỏi tới người đọc rằng có nên tin tên giết người đã không thực hiện vụ giết người cuối cùng, và liệu hắn có nói đúng sự thật. Theo một cách nào đấy thì có thể hắn đã nói sự thật, dựa vào cái kết, hoặc hắn tin rằng hắn có nói sự thật - tuy nhiên người đọc vẫn không thể thực sự biết nên tin vào đâu, với một kẻ giết người máu lạnh như vậy.
Nhưng truyện không đi theo hướng mà mình kì vọng. Nhân vật người mẹ của cậu Masaya được miêu tả rất mờ nhạt, nhờ bí mật mà cậu Masaya phát hiện thì đáng ra nên nổi bật hơn nhưng vẫn mờ nhạt như vậy - và sau đó những gì bà tiết lộ khiến truyện giảm bớt đi ấn tượng ban đầu.
Phần cuối, khi Masaya lật tẩy sự thật về vụ giết người cuối cùng, rốt cuộc vẫn là để đưa về một kết luận từ ban đầu không có gì mới. Masaya trong cả truyện hoài nghi về bản tính và thân thế của mình, rốt cuộc thì chỉ là do bị ảnh hưởng mà thôi.
Cuốn này theo mình không mang tính trinh thám lắm (cả truyện Masaya chỉ có đi hỏi hết người này người nọ về tên giết người và nạn nhân của hắn), mà thực chất là một hành trình tâm lý của một cậu chàng đangloay hoay tìm ra con người thật của mình.
Truyện có kết mở, ẩn dụ dẫn dắt cho một hậu quả khôn lường về sau.

[Tharm_magotz · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าที่คิดมีหักมุมฉึบฉับทำให้เรื่องสนุกขึ้นแบบไม่ได้ฝืน องค์ประกอบหลายอย่างที่ปูไว้ในเรื่องก็นำมาประกอบกันได้ลงตัว แถมนำเสนอออกมาแบบจิต ๆ ให้คนอ่านได้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของคนผ่านการชักจูงของอีกคนได้ รวมถึงได้เห็นทั้งมุมเหยื่อแบบมุมมองบุคคลที่หนึ่ง แถมข้อคิดด้านจิตใจและตัวตนที่เป็นเรื่องที่เราอาจจะเคยเจอ ลองอ่านครับไม่แย่เลย

เรื่องนำเสนอการพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครและคาแรคเตอร์ที่ได้รับอิทธิพลมาจาก “ฆาตกร” ได้แบบจิต ๆ ในเรื่องไม่ได้มีบรรยายไว้แบบเจาะจง (ผ่านมุมมองตัวเอก) แต่ทำให้เรารู้ผ่านการกระทำต่าง ๆ ร่วมกันกับตัวเอกที่มีปมบางอย่างอยู่ในใจอยู่แล้วเลยเป็นเหมือน ช่องโหว่ ที่สามารถเข้าไปเติมเต็มได้เพื่อบงการ

เป็นนิยายที่ถามคำถามอันหนักหน่วงว่า "คนเราจะรักษาตัวตนไว้ได้ยังไง…เมื่อเราอยู่ใกล้ปีศาจที่เข้าใจเรามากที่สุด"

***อันนี้เสริมส่วนตัว: ในเรื่องมีกล่าวถึงฆาตกรในประวัติศาสตร์หลายคนเลย แต่เรารู้สึกว่าตัวเรื่องทำออกมาแบบเหมือนฮาอิมูระเป็นเท็ด บันดี้เลย แต่เปลี่ยนจากเหยื่อที่เป็นผู้หญิงเป็นเด็ก ๆ ที่รักความสะอาดแทน (Pedophilia แบบโจ่งแจ้งมาก)

[bacon tong · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกกกก แบบ โหหหห

เป็นนิยายสืบสวนที่เปิดอ่านแล้วอยากอ่านต่อเรื่อย ๆ เนื้อเรื่องมันเข้มข้นขึ้นชนิดที่ไต่ระดับเลยอะ ต้องเรียกว่าหนังสือเล่มนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ความจริง เพราะเรื่องมันเปิดด้วยการที่ฆาตกรบอกว่าในคดีสุดท้ายมันไม่ได้ฆ่า มันกระตุ้นว่าอ้าว ละเรื่อวงจริง ๆ เป็นยังไง เพราะระหว่างที่อ่านเราก็ได้เห็นมุมวัยเด็กของฆาตกรที่น่าสงสาร มันทำให้เราเห็นใจเขา

เรื่องรี้ไม่ได้ดำเนินแค่การหาความจริงเกี่ยวกับคำพูดว่าฆ่าไม่ฆ่า แต่เป็นการดำเนินเรื่องให้เราเห็นเลยว่าการชักใย การควบคุมจิตใจเป็นยังไง ไม่ว่าจะจากคำโกหก จากการปั่นหัว เป็นเรื่องที่อ่านแล้วได้คิด ได้วิเคราะห์ตัวละครตามไปด้วย สนุกอะ ชอบมาก

[Yukimi · Rating 4 out of 5]

あらすじ
連続殺人鬼、榛村大和の獄中からの手紙を受け取った、Fラン大学生の筧井雅也。榛村は筧井が幼い頃に通ったパン屋の元店主。榛村は9��の殺人で死刑が宣告されているが、最後の事件は自分の犯行ではないから、調べてほしいと言う。筧井は事件について調べ始めるが…

筧井は小さい頃は秀才と言われていたけれど、進学校の高校に入ると秀才ではないと分かり、結局Fラン大学でプライドだけ無駄に高くみじめな毎日を送っている。しかし、そんなプライドまでもがはいむらに気付かぬうちに刷り込まれたものだったとは…人の良ささに漬け込み、巧みに操る天才。しかし、はいむらの期待を裏切って、かけいの母がかけいに真実を話せたところに、この物語の救いがあったと思う。そして、自分がはいむらに踊らされていただけだと気づいたかけいが、最後にはその呪縛から離れられたところにも大きな希望が見えてよかった。はいむらみたいなサイコが周りにいなく��も、知らず知らずのうちに社会や周りの大人や偉い人にコントロールされることはあると思う。けれど、そこから逃れられる希望の光を提示してくれたことで、後味よく読めた。

[BaiLing · Rating 1 out of 5]

在進高中後便結束小時了了的偽天才人生的筧井，過著無所事事的渾沌三流大學生活。榛村大和是殺害24名少女的連續殺人犯，被捕前一直在筧井鄉下老家開設麵包店。

一日，筧井收到榛村大和來信，基於好奇心前往探監。夾雜兒時回憶的接觸，讓筧井答應榛村的要求—替榛村唯一不認罪的受害者，23歲女性，找出真正的兇手。

榛村的過往當然是主軸，但作者更努力的是要把主角筧井和殺人魔牽連在一起。藉由與多位關係人的訪談，筧井發現母親和自己的身世竟然與榛村有關。宛若被下蠱般，眼見榛村的邪惡悄悄地就要移植到筧井的身上……。

好在魔咒宛如烏雲散去，重新啟動的生活再次歸位。然而作者埋了伏筆：只要惡人還在，蠱惑為惡的力量就永遠存在。

說不上情節該再如何緊湊，或，設計應如何更巧妙。這類小說讓人著迷的那種「掉進去」的感覺，始終沒有出現。

於是看完了。就，舒了一口氣地看完了。

不知為何這書是只能借兩週，且不能續借的「熱門書籍」？還，拍成電影喲！

[Kamons · Rating 4 out of 5]

ตอนที่อ่านตัวเอกเป็นไซโคพาธเล่มก่อนจบก็คิดว่าตัวฉันเองคงจะหยุดอะไรที่เป็นไซโคพาธนี่ก่อนเพราะรู้สึกว่าไม่ใช่แนว แต่บังเอิญว่าคิวที่จองหนังสือไว้ (มานาน) ถึงเสียที แล้วเล่มนี้ไม่หนามากราวๆ 300 หน้าก็เออ เอาว่ะ อ่าน

ปรากฏว่าก็ชอบกว่าเล่มก่อน เพราะอย่างแรก ตัวดำเนินเรื่องไม่ใช่ตัวไซโคพาธเอง เรื่องจะดำเนินผ่านการสืบเสาะ สอบถามของอีกตัวละครอีกตัวหนึ่ง

และสอง ตัวไซโคพาธคนนี้เป็นคนฉลาดจ้ะ

เราจะไม่ได้รู้จักมุมมองตัวไซโคพาธเอง แต่ก็โดนปั่นประสาท จนถึงตอนจบ อุ้ย.. สนุกดี

[Yumiko Hansen · Rating 5 out of 5]

“Lesson in Murder” is a mystery-thriller narrative that does not only offer a portrait of a serial killer, but also explores the impact family secrets can have the subject and the fundamental importance of being loved for the subject – and the subjective ravage the lack of love can cause.

Riu Kushiki is my favourite Japanese psychological thriller writer.

[อินทิรา เหมะธุลิน · Rating 4 out of 5]

อ่านเรื่องนี้จบแล้ว ให้ความรู้สึกที่ไม่ได้หวือหวา เราจะได้สืบลึก รู้ประวัติกันถึงปู่ย่าตายายกันเลยทีเดียว เนื้อหาไม่รุนแรงเลย เหมาะกับเด็ก 15 ก็น่าจะอ่านได้นะคะ
ด้วยความทีช่วงสืบสวน ออกจะเหนื่อยหน่อย ทน ๆ อ่านไปเถอะค่ะ เราจะได้รู้ชุดความคิดของฆาตกรคนนี้อยู่ไม่น้อย


ถ้าใครชอบบรรยากาศโทนเรื่องแบบนี้ คำสารภาพ ของมินะโตะ คะนะเอะ จะตอบโจทย์เลยค่ะ ความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ

[Kishibe · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ แต่พูดได้ไม่เต็มปากว่าสนุก(หัวเราะ)
ดำเนินเรื่องผ่านบทสนทนาเป็นส่วนใหญ่ (เลยทำให้เราไม่ค่อยชอบมั้งนะ)
แต่การเป็นผู้บงการความคิด การเป็นไซโคพาธ
หรือการสืบสวนสอบสวนที่ไม่ค่อยเป็นมืออาชีพเท่าไหร่(ก็ตามสภาพตัวละครแหละนะ)
ความจริงคืออะไรกันแน่ เราชื่อสิ่งที่เห็นหรือสิ่งที่คนอื่นบอกเล่าได้มากแค่ไหน
คำว่าปั่นประสาทมันต้องแบบนี้ คิดตามจนเหนื่อย(หัวเราะ)
เล่มนี้ให้ 4.5 ดาว

[Tee's Tree · Rating 4 out of 5]

ไม่สปอย
18+ แบบจริงๆตามที่ปกบอก โหด เราผู้หญิงอ่านโดนtriggerไปหลายตอน หดหู่ จิตตก โรคจิตชห. ใครมีลูกน่าจะโดนtriggerหนักกว่าเรา แต่สาเหตุที่อ่านจนจบเพราะอยากรู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง ความน่าติดตามคือดีค่อยๆเล่า มีจุดหักมุมหลายอย่าง ตอนจบทำเอาอึ้งไปเลย

[BowEiyaEita · Rating 3 out of 5]

นักโทษที่ก่อคดีไปหลายศพถูกจับ แต่เขากลับบอกว่ามีคดีนึงเขาไม่ได้ทำ จะจริงหรือเปล่า ตัวเอกได้รับจดหมายให้ไปเยี่ยมและค้นหาความจริง หนังสือเล่าแค่การกระทำที่เคยเกิดขึ้น ไม่น่ากลัว คดีรุนแรงแต่ไม่มีบรรยายเยอะ เหมือนต้องสืบประวัติปูมหลัง พฤติกรรมคนร้ายไปเรื่อยๆ ออกแนวจิตวิทยาหน่อยๆ มีหลอกล่อทางจิตใจ

[Percy Yue · Rating 3 out of 5]

一部眼高手低之作。想講如何操縱煽惑人心，唯獨最後未能征伏主角，但為何主角最後能清醒逃離掌控則欠缺信理解釋。有些枝印也寫得支離破碎，浪費了這個題材故事。

「說到的時候啊，最好有九成講真的，訣竅就是，剩下的一成再說謊就好。」「只有重要的地方說謊。」令人想起鬼國的黑手黨！

[Vanessa · Rating 3 out of 5]

読者もまた榛村に取り込まれていくような、何が事実なのか分からなくなるような展開が面白かった。シリアルキラーの生い立ち、子供が育つ環境の重要性についても考えさせられる作品。

[la · Rating 3 out of 5]

感觉亚洲好多青少年都难以逃脱大和的魔爪......

[Txga · Rating 4 out of 5]

นึกไม่ถึงว่าตอนจบจะเป็นแบบนี้ สนุกมาก สะท้อนถึงปมปัญหาสังคม สภาพแวดล้อม ความรุนแรงในครอบครัวได้ดี ตัวละครมีเสน่ห์ อ่านแล้วคล้อยตาม ตอนจบคือสร้างสรรค์มาก นี่เเหละคือความไซโคพาธที่แท้จริง 55555

[Krittaporn Kerdsuk · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก เปโดเตมเรื่อง เขียนดีมากจริง ๆๆ อ่านละขยะแขยงการกระทำของตัวละครตาม ตอนจบโคตรผิดคาด คือโดนหลอกของแท้ 😭😭😭 ฮาอิมูระสารชั่วมาก คนเขียนโคตรเก่ง

[Amita Mpch · Rating 4 out of 5]

เป็นไซโคพาธที่อีโก้จัดมาก manupulate คนอื่นเก่งสุดๆ เดือนเรื่องเอื่อยบ้าง เร็วบ้าง บางฉากบรรยายสยองมาก ต้อง trigger warnings บรรยากาศชวนไม่น่าไว้ใจตลอดเล่ม ช่วงเฉลยปมว้าวมาก