สวนสนุกมรณะ

by Edogawa Rampo, 江戸川 乱歩, เอโดะงาวะ รัมโป

สวนสนุก… ดินแดนแห่งความฝันงดงามมหัศจรรย์เสมือนอยู่ในเทพนิยาย

เต็มไปด้วยสิ่งแปลกตานานาชนิด
เพื่อปรุงแต่งจินตนาการให้โลดแล่น
หลงระเริงเพ้อฝัน จนถึงขั้นระทึกขวัญเสียวไส้
ผู้คนสนุกสุดเหวี่ยงในสวนสนุกแห่งนั้น

โดยไม่ทันเห็นเงามรณะที่คืบคลานเข้ามา จนกระทั่งมีคนถูกสังหารอย่างลึกลับ
เป็นการเปิดฉากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสุดวิปริต กระชากชีวิตพวกเขาให้จมสู่ทะเลเลือด!

184 pages, Paperback

Published February 24, 2025

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Ohm Samkoses · Rating 3 out of 5]

สวนสนุกมรณะ - เอโดกาวะ รันโป
Genre: Horror, Suspense
Tag: Whodunit แบบใส่เข้ามาขำๆ, Freak Show, Inspiration of Junji Ito, งานคลาสสิกร่วมสมัย

เนื้อเรื่อง:

เรื่องของจิโระเอมง บุตรชายของครอบครัวที่มั่งคั่งที่มีรสนิยมประหลาด บิดเบี้ยว
จิโระเอมงสร้างสวนสนุกขนาดใหญ่ ซึ่งกาลเวลาผ่านไปกลับกลายมาเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าเพื่อนเสเพลที่วันๆเอาแต่เสพสุข หลงไหล เมามาย อยู่ในสวนสนุก จนวันหนึ่งสมาชิกคนหนึ่งของพวกเค้าถูกพบนอนตายอยู่ใจกลางเขาวงกตโดยมีมีดเสียบอยู่กลางหลัง

สวนสนุกแห่งนี้ทางเข้าถูกปิด ฆาตกรจึงเป็นได้แค่สมาชิกในกลุ่มเท่านั้น

Review:
- รันโปเป็นนักเขียนเรื่องสยองขวัญ สืบสวนสอบสวน ที่มาก่อนกาล งานของรันโปได้อิทธิพลมาจากงานฝั่งตะวันตกค่อนข้างเยอะ โดยเฉพาะนักเขียนในดวงใจของเขา Edgar Allan Poe บิดาวรรณกรรมสืบสวนสอบสวน

- งานของรันโปมีกลิ่นอายที่โดดเด่นมาก ค่อนข้างนอกกรอบของยุคสมัย อยากเช่นเล่มนี้ถูกตีพิมพ์ครั้งแรก 1926 ในขณะที่วรรณกรรมช่วงนั้นยังเป็น folklore อารมณ์ผีผู้หญิงชุดขาวอยู่เลย ถ้าผู้อ่านเกิดช่วงผลงานแกคงว้าวววว ไม่ก็อิหยังวะไปเลย

- หนึ่งในนักวาด Horror Manga ในตำนานอย่าง Junji Ito ก็เป็นหนึ่งในนักเขียนที่ได้แรงบรรดาลใจจากงานแก โดยเฉพาะเล่มนี้นี่อ่านแล้วลายเส้น Junji Ito ลอยมาเลย, ความ weird, grotesque จนบางครั้งเข้าขั้น silly นี่กลิ่นอายเดียวกันเป๊ะๆเลย

- เล่มนี้เป็นเรื่องสั้นที่อ่านง่าย แปลดี สั้น กระชับ อ่านจบได้ใน one-sit

- ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะมีฆาตกรและมีตำรวจมาดำเนินเรื่องแนวสืบหาฆาตกรแต่ไม่แนะนำให้คาดหวังเพราะเหมือนแค่เอามาใส่ให้มีเฉยๆ มีการหยอด hints ไว้แต่ตอนจบก็เหมือนรวบรัดโดยตัวฆาตกรก็ไม่เกินคาดเดาและวิธีการฆ่าคือ ห๊ะ.. แบบนี้ก็ได้เหรอ.. เข้าขั้นเพ้อเจ้อเลย 55

- กลับกันจุดเด่นของเรื่องคือ setting ที่ทั้งบิดเบี้ยวและประหลาด (twisted, freak) เหมือนอยู่ในนรก จิตทั้งสถานที่ จิตทั้งคนที้เกลือกกลั้วในนั้น อธิบายยากมาก แต่ถ้าคนอ่านงานของ Junji Ito จะเข้าใจเป็นอย่างดีเลย

- แต่ละบทจะพาไปดูเครื่องเล่นแต่ละจุดตั้งแต่เขาวงกต, อควอเรี่ยม, ม้าหมุน, วาฬขนาดยักษ์, บอลลูนเหาะ ซึ่งมีธีมที่แตกต่างกันคนละขั้ว และเชื่อเถอะ ถึงชื่อเครื่องเล่นจะธรรมดาๆ แต่พอมาอยู่ในเล่มนี้มันมีแต่ความบิดเบี้ยว วิปริตจนต้องอุทานว่า "คิดได้ไงวะเนี่ย"
- กราฟจะเริ่มไต่ขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากศพแรก และเข้าสู่ pure chaos ในองค์สุดท้าย

3/5 อ่านง่าย อ่านเพลิน แปปเดียวจบ สนุกกับความบิดเบี้ยวของ setting และตัวละครแบบไม่รู้สึกเลยว่ามันเป็นงานเขียนยุคเก่า ถ้ายิ่งอ่านด้วยบริบทของยุคสมัยที่งานนี้ออกตีพิมพ์ยิ่งทึ่งกับความคิดสร้างสรรค์ที่มาก่อนกาลของผู้เขียน

[Boonyaprune official · Rating 4 out of 5]

หากเปรียบหนังสือเล่มนี้กับเครื่องเล่น คงจะต้องเป็นรถไฟเหาะ ตายรัวๆ โรคจิต วิปริต เดาตัวร้ายง่าย แต่สนุก และจบลงด้วยพลุไฟมหึมาปิดท้าย สำนวนกระชับ อ่านง่าย อ่านจบไว

[Reader · Rating 1 out of 5]

คำแรกที่โผล่มาในหัวหลังอ่านจบคือ “ไร้สาระ”
นี่อาจจะคาดหวังมากไปเองตั้งแต่แรก จริงๆเรื่องนี้ซื้อมาอ่านเพราะ
ชื่อผู้แต่ง เอโดงาวะ รัมโป ความได้รับรางวัลเอยใดของเขา ความมีชื่อเสียง และคำโปรยด้านหลังหนังสือมันดูโอเวอร์ พออ่านเข้าจริงแม่งเพน เหตุจูงใจของฆาตกรมันไม่มีอยู่จริง ก็แค่โรคจิตวิปริตคนนึงที่เผอิญรวยก็เลยสร้างสวนสนุกขึ้นมาเพื่อฆ่าคน ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนกับคนรัก
อ่านครึ่งเล่มแรกรู้สึกว่าเออมันคงเกริ่นๆเลยยังไม่สนุก แต่ครึ่งหลังคงจะสนุกละ สรุปก็ไม่สนุกทั้งครึ่งแรงครึ่งหลังอะ เป็นเรื่องที่จำนวนหน้าไม่ถึง200ด้วยซ้ำ แต่ดันใส่ตัวละครเข้ามาเยอะมากกกกก คืออาจจะเป็นตัวหลักและค่อยๆตายไปทีละคนก็จริง แต่ความสมเหตุสมผลมันต่ำ ไหนจะมีตัวที่โดนมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัยละ และก็มีเรื่องให้หลุดข้อกล่าวหา
หลุดปุ๊ปไม่ถูกพูดถึงอีกเลย ตัดจบด้วยการตายแบบไม่รู้สภาพศพด้วยซ้ำ
เหมือนจู่ๆก็ผลักให้ไปเป็นตัวประกอบเพราะจะเน้นการไล่ล่าฆาตกรตัวจริง และถามว่าไล่แล้วจับได้มั้ย ไม่ค่ะ ตายห่ากันหมดอยู่ดี ฆาตกรตัวจริงส่วนตัวนี่รู้สึกว่าเป็นปลายเปิดว่าเขาตายหรือไม่ตาย แต่คิดว่าตายหมด
เสียดายเงินเสียดายเวลาชีวิตสุดๆอะพี่ชาย การบรรยายไม่ได้ดี เชิงอรรถรสก็ดันเอาไปใส่รวมๆกันไว้ท้ายเล่ม คนอ่านขยันเปิดมากมั้ง ทั้งที่ใส่ไว้ล่างหน้าเหมือนเล่มอื่นๆโดยปกติก็ได้ อยากแหวก อยากแปลก สรุปตุบ
ใครจะอ่านก็อ่าน แต่ถ้าเลือกได้ นี่จะไม่อ่าน รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้

[Jane · Rating 3 out of 5]

ถ้าจะให้สรุปสั้น ๆ คือ
นี่เป็นงานที่ “หลุดโลก” มาก
หลุดจนบางทีต้องหยุดอ่านแล้วถามตัวเองว่า นี่เราอ่านอะไรอยู่เนี่ย 55555555555

เล่มนี้เป็นนิยายสยองขวัญแบบคลาสสิกของเอโดงาวะ รัมโป ที่เน้น “บรรยากาศ จินตนาการและความวิปลาสของมนุษย์” มากกว่าเหตุผลหรือโครงสร้างแบบนิยายสืบสวนสมัยใหม่

ถ้าใครชอบงานสาย Junji Ito / เอโดงาวะ รัมโป / งานสยองเชิงศิลป์ บอกเลยว่าควรลอง แต่ถ้าคาดหวังความสมเหตุสมผลหรือโครงเรื่องแน่น ๆ อาจจะต้องเตรียมใจไว้หน่อย

สำหรับเรา…
อ่านจบภายใน 1 ชม. 30 นาที เพราะมัน “ไม่หนา” และ “อ่านลื่น”
แต่ไม่ได้ลื่นไหลไป เพราะเนื้อหาสนุกตื่นเต้น
ลื่นไหล เพราะหลุดโลกจนเหมือนกำลังดูภาพฝันประหลาด ๆ วิปริตงง ๆ ที่ต่อกันไปเรื่อย ๆ

สิ่งที่รู้สึกชัดมากระหว่างอ่าน…
นี่ไม่ใช่นิยายสืบสวน
ไม่ใช่นิยายไขคดี
ไม่ใช่นิยายที่เน้นเหตุและผล
แต่มันคือ นิยายบรรยากาศ เน้นภาพ!
เป็น “สวนสนุกแห่งความวิปลาส” ที่โยนคนอ่านเข้าไป แล้วปล่อยให้ความแปลก ความบิดเบี้ยว ความไม่ปกติไหลใส่สมองเรื่อย ๆ

ตัวละครแทบไม่มีมิติในเชิงจิตวิทยาแบบที่เราคุ้นเคยเลยสักคน
ไม่มีใครปกติ
ไม่มีใครมีเหตุผล
และแทบไม่มีใคร “เป็นมนุษย์ปกติ”
ทุกตัวละครเหมือนถูกสร้างมาเพื่อเป็นองค์ประกอบของภาพฝันสยองมากกว่าเป็นคน

ถ้าถามว่าเนื้อเรื่องสมเหตุสมผลไหม… ไม่เลย!
แรงจูงใจของการฆาตกรรมก็แทบไม่มี
เหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นเพียงเพราะ “มันควรจะเกิด”
และถ้าอ่านด้วยตรรกะปกติ จะรู้สึกว่า “อะไรของมันวะ” อยู่ตลอดเวลา 5555555555

แต่ถ้าอ่านแบบปล่อยใจ…
ให้เรามองเป็นงานศิลปะเชิงสยอง
เป็นภาพฝันประหลาดที่ไม่ต้องการคำอธิบาย
จะเริ่มเข้าใจว่าทำไมผลงานชิ้นนี้ถึงทรงอิทธิพลในยุคหนึ่ง

จุดที่ชอบมาก
• บรรยากาศ… ทำได้ดีมาก!
สวนสนุกที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นพื้นที่น่าขนลุก สยองไปหมด
การบรรยายภาพ สถานที่ แสง เงา เครื่องเล่น คนงาน
มันชวนให้นึกถึงภาพวาดหรือฉากในฝันร้ายมากกว่านิยาย

• ความกล้าในการเขียน
ต้องยอมรับว่าอ.รัมโปกล้ามากในยุคนั้น
ทั้งการเล่าเรื่อง ความพิศดารและการพาคนอ่านออกจากกรอบศีลธรรมแบบเดิม ๆ
ถ้ามองในเชิงประวัติศาสตร์วรรณกรรม นี่คือรากฐานของงานสยองแนวจิตวิทยาญี่ปุ่นหลายเรื่องในยุคหลัง

• การแปล
แปลได้ดีมากกกกกกก ลื่นไหล อ่านไม่สะดุด ภาษาสวยสุด ๆ
ช่วยพยุงงานต้นฉบับที่ค่อนข้างหลุดโลกให้ยังอ่านจบได้
ถ้าไม่ได้คุณวิยะดาเป็นคนแปล คงมีสิทธิ์วางเล่มนี้ไว้กลางทางแน่นอน


สิ่งที่ไม่ชอบ (และต้องพูดตรง ๆ)

– โครงเรื่องหลวมมาก
– ตัวละครแทบไม่มีมิติ แบนราบเป็นหนังหน้ากลองไปเลย
– ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครไม่ชวนเชื่อให้เชื่ออะไรทั้งนั้น
– ปมต่าง ๆ ไม่ได้ถูก “แก้” แต่เหมือนถูก “ปล่อยทิ้ง” ทั้งหมด
– ถ้าคาดหวังความสมเหตุสมผลแบบนิยายสืบสวน จะผิดหวังแน่นอน
เน้น! ผิด-หวัง-แน่-นอน!!!

หลายฉากรู้สึกเหมือน “ใส่มาเพื่อให้หลอน” มากกว่าเล่าเพื่ออะไรบางอย่าง
อ่านแล้วอารมณ์แบบ
อืม… ก็ได้แหละมั้ง มากกว่าจะรู้สึกว้าวอะ 555555




สรุป
นี่ไม่ใช่นิยายที่อ่านแล้วจะรู้สึก “สนุก”
แต่เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกว่า “ได้เห็นอะไรแปลก ๆ ดี“

ถ้าชอบงานสาย Junji Ito / horror เชิงจิตวิทยา / งานที่เน้นภาพมากกว่าเหตุผล
เล่มนี้น่าลองมาก

แต่ถ้าหวังจะอ่านเอาเรื่อง เอาพล็อต เอาการสืบสวน
ขอแนะนำให้ผ่านไปก่อนจ้า

สำหรับเราให้ 3/5 คะแนน
ไม่ใช่เพราะงานแย่
แต่เพราะเนื้อหา “เฉพาะทางมาก” และไม่ได้เข้าทางเราเท่าไร
อ่านจบแล้วไม่ได้ว้าว (ออกแนวรู้สึกว่างเปล่ามากกว่าด้วยซ้ำ 555)
แต่ก็ไม่เสียดายที่อ่าน
และยอมรับว่างานแบบนี้ ถ้าไม่ใช่คนอย่างอ.รัมโป ก็คงไม่มีใครเขียนออกมาได้แบบนี้จริง ๆ

[Chick Chic · Rating 5 out of 5]

ให้ 4.5 ดาวเลย ⭐️⭐️⭐️⭐️💫

สนุกนะสำหรับเรา มองว่าไม่ได้สืบสวนจ๋าๆจนอ่านแล้วต้องคิดตามซับซ้อนมาก ให้ฟีลระทึกขวัญด้วยหน่อยๆ เรื่องนี้เหมาะอ่านคั่นชิลล์ๆ

มีการดำเนินเรื่องไปที่ค่อยๆมีคนตายไปทีละคน อาจจะพอจับทางได้ว่าใครเป็นคนร้าย แต่ชอบมันอ่านเพลินดี แล้วก็สถานที่ทั้งเรื่องอยู่ในสวนสนุกมีความแปลกใหม่ พวกเครื่องเล่นต่างๆ ครีเอทนะสำหรับยุคนั้นที่แต่งเรื่องนี้

เสียดายอย่างเดียวเรื่องสั้นไปหน่อย ถ้ายาวกว่านี้คงสามารถใส่ปมของแต่ละตัวละครได้มากขึ้น ให้แต่ละคนมีมิติมากกว่านี้ รวมถึงอธิบายวิธีการฆ่าแต่ละคน และใส่ลูกเล่นตอนโดนฆ่าได้มากกว่านี้

[peppie · Rating 2 out of 5]

It was too short. If Ranpo wrote it longer and in more detail, I might love this book more. However, it could make a great movie. There were a lot of horror scenes and to visualize them would make audiences/readers felt these weird moments better.

If you’re looking for a detective story, this one is not for you. The police in the book is kind of useless.

[Fai C. - · Rating 2 out of 5]

This is insane!!!!

มันคือนิยายที่ขายความสยอง ไม่เน้นพล็อต ไม่มีตรรกะใดๆทั้งนั้น ความที่มันไม่มีที่มาที่ไป เริ่มทื่อๆ จบทื่อๆ แรงจูงใจไม่สมจริง มันทำให้คนอ่านรู้สึกว่า อิหยังวะ ขายความบ้าแบบวิปลาศ absurd หาแก่นสารไม่ได้เลย

ถ้าใครชอบอ่านเรื่องสั้น Vibe แบบการ์ตูนผีเล่มละ 5 บาทสมัยก่อน ก็จัดไป

[Fye · Rating 5 out of 5]

ตอนแรกก็งงว่า ทำไมชื่อไทย สวนสนุกมรณะ แต่ชื่อญี่ปุ่นเป็น 地獄風景 ทั้งที่สวนสนุกดูเข้ากว่ามาก แต่พออ่านจนจบ ต้อง 地獄風景 เท่านั้นจริงๆ กด 5 ดาวเท่านั้น ยกให้เป็นนิยายรัมโปที่เริ่ดที่สุดที่แปลออกมาในปี 2025

[S U E A W O R L D D อ่านกับเสือ · Rating 4 out of 5]

🎠เล่มเล็กจิ๋วริวจิ๊ดลิ๊ด แบบเล็กม้ากเปิดมาตกใจ ห๊ะ❗เล่มแค่นี้จริงอ่ะ😳 และใช่ฮะโดนปกตกอีกแล้ว คอนเซ็ปสวนสนุกสุดแสนจะหรรษา

🎡จิโระเอมงลูกเศรษฐีผู้แสนขี้เหงาขี้เบื่อบรรจงสร้างสวนสนุกขึ้นมาอย่างใหญ่โต อุปกรณ์เครื่องเลนครบครัน ชิงช้าสวรรค์ ม้าหมุน เขาวงกต อควาเรี่ยม คือมีหมด แล้วชักชวนบรรดาเพื่อนๆสุดเพี้ยนมาจับกลุ่มกันอยู่ในสวนสนุก และแล้วก็มีการฆตกเกิดขึ้น สวนสนุกแห่งนี้เป็นแบบปิด แสดงว่าฆาตกรต้องเป็นใครสักคนในสวนสนุกนี้ ระหว่างที่กำลังสืบสวนก็ยังคงมีคนค่อยๆทยอยตายเพิ่มเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดของเรื่องสวนสนุกจัดงานคาร์นิวัลสุดอลังการขึ้น เชิญแขกมาร่วมจอยเป็นร้อย ก็กลายเป็นมหกรรมเลือดสาด😱

🎆เรื่องนี้มันถูกเขียนเมื่อนานมากๆแล้ว เพราะงั้นการที่เขียนสร้างฉากสวนสนุกใหญ่โตอลังการขึ้นมาขนาดนี้ได้มันน่าจะไฮโซมากจริงๆ แถมตอนท้ายงานคาร์นิวัลนั่นเรียกได้วิ่งใหญ่เกรียงไกรสุดๆ🤣 เล่มนี้อาจจะไม่ได้สืบสวนจัดๆ แต่ออกจะแสดงให้เห็นถึงความดำมืดบิดเบี้ยวบ้าคลั่งของจิตใจมนุษย์ซะมากกว่า ดำเนินเรื่องไว รวบรัดใช้เวลาในการอ่านไม่นานเลย ลองแวะมาเที่ยวสวนสนุกจิโระเอมงกันได้นะฮะ😁