Εν αρχή ην ο έρως

by Ευαγγελία Τσακίρογλου

Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από συναισθήματα. Όλη η ζωή μας κινείται μέσω αυτών. Υπάρχει όμως και ένα, το οποίο άλλες φορές μας ανυψώνει, άλλες φορές μας γκρεμίζει και άλλες μας κρατάει σε μια ισσοροπία διαφορετική από τα συνηθισμένα. "Εν αρχή ήν ο έρως" και ό,τι τον ορίζει ή τον καθορίζει, από την απόλυτη ευτυχ΄ία ή την μέγιστη απογοήτευση, ένα είναι σίγουρο. Αξίζει να τον ζήσει κανείς!

80 pages, Paperback

First published February 9, 2024

Reviews

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Η Ευαγγελία Τσακίρογλου, έπειτα από δύο μυθιστορήματα, μας χαρίζει για πρώτη φορά ένα ποιητικό έργο, μια συλλογή 68 ποιημάτων. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος της, Εν αρχή ην ο έρως, πρόκειται για μια συλλογή που περιέχει όλες τις πτυχές του έρωτα –φόβος, δειλία, μοναξιά, πόνος, ανάμνηση, χωρισμός, εγωισμός, δύναμη, θάρρος, ρομαντισμός, εκδήλωση-έκφραση του έρωτα και της αγάπης, υπέρβαση–, αλλά με το νόημα-μήνυμα πως η αγάπη είναι του κόσμου όλο το νόημα, ο σκοπός της ζωής (σελ. 52, Του κόσμου όλο το νόημα), να κυριαρχεί. Εξάλλου, αυτό φαίνεται ήδη από την επιλογή του τίτλου της συλλογής, ο οποίος δεν είναι καθόλου τυχαίος, αλλά πολύ εύστοχος και αντιπροσωπευτικός τόσο του περιεχομένου του βιβλίου όσο και της κοσμοθεωρίας της συγγραφέως-ποιήτριας. Έτσι δικαιολογείται ο πόνος εξαιτίας της έλλειψης, της απουσίας του έρωτα: λείπει ο λόγος και ο σκοπός, το νόημα της ζωής… Αντιθέτως, όταν ο έρωτας γεμίζει τις μέρες, επέρχεται η πληρότητα και η ευτυχία… Αυτό το δίπολο (παρουσία-απουσία του έρωτα) θα μπορούσαμε να πούμε πως κυριαρχεί σε όλη τη συλλογή και μάλιστα με ασταμάτητη εναλλαγή, δημιουργώντας στον αναγνώστη συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Τα ποιήματα είναι απλά, κατανοητά και ικανά να κάνουν τους αναγνώστες τους να ταυτιστούν μαζί τους, γιατί τα συναισθήματα που μοιράζονται είναι ίδια για όλους και μπορούν να τα νιώσουν. Γι’ αυτό και η ποίηση δύναται να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση και αξίζει κανείς να γίνει κοινωνός της, όπως και αυτής της συλλογής.

~Κάθομαι προσεκτικά στην άκρη ενός ονείρου και κάνω φούσκες με σαπουνόνερο.

~Μουντός καιρός, μα στην καρδιά κρατάω ένα κομμάτι ήλιο.

~[…] Ή υπάρχουν λόγια καρφωμένα στη σιωπή και θα το μετανιώσουμε κι οι δυο;

~Έχει γεμίσει άσπρες πεταλούδες το δωμάτιο μόνο στη θύμησή σου…

~Πιο πολύ σ’ αγαπάω γιατί δε χρειάζεται να εξηγώ τίποτα…

[Βασίλης Λαχανιώτης · Rating 5 out of 5]

Πρώτη μου φορά συναντώ βιβλίο που να θυμίζει σταυροδρόμι… Η διάταξη των ποιημάτων στις σελίδες από τη νέα συλλογή της Ευαγγελία Τσακίρογλου είναι τέτοια, που συχνά κάνει τον αναγνώστη να αναρωτιέται αν η συγγραφέας τα έχει βάλει να αντιμάχονται. Μια μάχη μεταξύ της άδοξης αγάπης του παρελθόντος και της άδολης αγάπης, της αδιευκρίνιστης, που αντιμάχεται παράλληλα τον ίδιο της τον εαυτό, στο παρόν.
Η συγγραφέας ξεδιπλώνει τις σκέψεις της, την απογοήτευσή της, τα όνειρά της και τους φόβους της, ισορροπώντας θαρραλέα επάνω στη διαχωριστική γραμμή, αυτού που κάποτε ήτανε και εκείνου, που εύχεται ολόψυχα να είναι.

Οι λέξεις έχουν την ικανότητα να ξορκίζουν. Η ίδια μοιάζει να το ξέρει πολύ καλά, και γράφει:

“Πόσες χαρές παρασυρθήκανε απ’ την ασχήμια του χειμώνα”
“Αναρωτιέμαι μόνο, πώς ζωή να λέγεται
Ό,τι μακριά μου έχει φύγει…”

Το σταυροδρόμι στο οποίο στέκεται η ποιήτρια δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό ως προς την πορεία, τις προθέσεις και την κατάληξη του κάθε δρόμου, γι’ αυτό και η επιλογή είναι δύσκολη. Καμιά φορά, ξεφεύγοντας βιαστικά από μια παγίδα, το βάζεις στα πόδια με το βλέμμα στραμμένο πίσω. Καμιά φορά, η επόμενη παγίδα μπορεί να είναι μπροστά. Καμιά φορά, η προηγούμενή σου εμπειρία, μπορεί να φέρει μονάχα την ευτυχία. Η ίδια ευελπιστεί να το ξεδιαλύνει σύντομα:

“Στείλε μου ένα σημάδι
Κάτι που να καταλάβω
Έχω ελπίδα να κάνω όνειρα;
Πόση ακόμα μοναξιά με περιμένει;”

Ευαγγελία, εύχομαι, από καρδιάς, το βιβλίο σου να ταξιδέψει μακριά και να φτάσει σε πολλά χέρια αναγνωστών γιατί πραγματικά, το αξίζει.