حوض سلطان، پایان کار مغان

by رضا جولایی

191 pages, Paperback

Published January 1, 2023

Reviews

[Saman]

حوض سلطان، پایان کار مغان جدیدترین اثری است که توسط رضا جولایی نوشته شده. جولایی در این اثر به سیاق سایر آثارش به دل تاریخ زده و این بار دوران قاجار و اواخر جنگ جهانی اول زمانه ایست که جولایی قصه خودش رو در اون بستر خلق کرده. هم چون سایر آثار جولایی نویسنده با شخصیت های واقعی و تخیلی، داستانی در دل تاریخ به وجود آورده و مخاطب رو وارد ماجراهای اغلب ساختگی و ساخته و پرداخته ذهن نویسنده می‌کند. راوی این داستان میرزا علی اکبر خان عکاس باشی است که به کاخ افتخارالسلطنه دعوت میشه و قرار شده یک هفته آنجا بماند. افراد زیاد دیگری هم از بزرگان و سایرین به کاخ دعوت شدند. علی اکبر خان ، هر چه در این یک هفته رو دیده برای مخاطب تعریف می‌کنه. او دیالوگ کمی داره و بیشتر شاهد و ناظر حرف‌ها و اقدامات دیگران است. او نقش منفعلی از حیث کلید زدن ماجرایی داره اما در اتفاقاتی که دیگران رقم می‌زنند به عنوان ناظر حضور پررنگی داره و این پررنگی منجر به این میشه که ما با سفر یک هفته ای او در این قصر همراه بشیم. اتفاقات مختلفی می‌افته و داستان از ریتم مناسبی برخورداره. آنچه که برای من به چشم اومد و ازش لذت بردم طنزی بود که جولایی در این کار خودش به کار برده بود. دیالوگ های شخصیت ها در این داستان پینگ پنگی بود و شخصیت ها در جواب دادن به همدیگر کاملا حاضر جواب بودند و به اصطلاح جواب‌ها در آستین آماده بود. در خلال این دیالوگ ها هم نقدی به تاریخ و سیاسیون اون زمان می‌بینیم که در سایر آثار جولایی هم مشهود بود. علی رغم ریتم و طنز دلنشین اثر، اما گاهی عدم انسجام در داستان به چشم می‌خورد.مثلا ماجرای الیاس میتونست بیشتر پرداخته بشه اما ظاهرا جولایی در این اثرش فقط خواسته مثل راوی عکاس خودش، یک تصویر به مخاطب خودش ارائه بده و دنبال چرایی ها و سرانجام‌ها نباشه. علی اکبر خان با یک من وارد این کاخ شد و با صد من خارج شد. جولایی سعی کرده بود از اصطلاحات همون زمان استفاده کنه و این طور نبود که لحن امروزی برای داستان قدیمی خودش انتخاب کنه که انتخاب به جایی هم بود. اما دو کلمه پروپاگاندا و لاته ماکیاتو که استفاده شده بود رو دقیق مطمئن نیستم اون زمان کاربرد داشته یا نه. در مورد تاریخچه لاته ماکیاتو سرچ کردم اواخر قرن بیستم زمانی بود که یکی دو جا نوشته بود که این نوشیدنی مرسوم شده، اگر صحت داشته باشه نمی‌تونه به داستان کتاب بخوره.در مورد پروپاگاندا هم قبل تر از زمان داستان کتاب در دنیا مرسوم بوده اما اینکه در ایران چه قدر مورد استفاده میشده در اون زمان،برام محل تردیده..

به طور کلی می‌تونم بگم این اثر هم‌چنان با آثار مطرح و قوی جولایی فاصله داره و جناب جولایی هم چنان از دوران اوج خودش فاصله داره اما از دو اثر نه چندان جذاب اخیر خودش یعنی «جاودانگان» و «برآمدن آفتاب زمستانی» اثر بهتر و قابل قبول تری بود.میشه بارقه های امید رو در این مساله دید که نویسنده در آثار بعدی خودش به سمت آثار قوی خودش در حال حرکت باشه.

[Ahoora]

حرفی نیست.
جولایی با دو کتاب آخرش همه را ناامید کرده است.

[Mahtab]

از قلم رضا جولایی خوشم میاد. از اینکه توی تاریخ و زمان سفر کنم... توی این کتاب با یه عده از بزرگان مملکتی قاجار همراه میشیم روسها برای جنگ جهانی به ایران حمله کردن و فلان الدوله ها یک هفته مهمان یکی از دختران شاه شدن هر کدوم ماجرای خاص خودشون رو دارن و میخوان از این ثروت بی حد و حدود یه نفعی ببرن

روایت شیرین و جذابی بود برام اما مثل کتاب‌های قدیمیش نبود.

[Mahtab Aramesh]

این کتاب به زیبایی سوقصد به ذات همایونی یا شکوفه های عناب نیست قطعا چون موضوعی که انتخاب کرده اونقدر قوی نیست . درباره یک هفته ضیافت شاهزاده خانوم قجری متمولی هست که بزرگان مملکتو دعوت کرده ولی کسی قصد این مهمونی رو نمیدونه .
تو این کتاب با شخصیت های داستان تا حدودی آشنا میشید و کمی هم درباره اوضاع مملکت تو اون سال ها میخونید .
بنظرم این کتاب بیشتر توصیف از مجلس و اشخاص بود تا تاریخ اما خب حول محور فساد و چپاول و قدرت تو اون روزگار میچرخه.
طنز داستان بنظرم خوب و به جا بود ،شخصیت پردازی ها تقریبا خوب بود فقط داستان اون کشش لازم رو نداشت.

نظرات مردم تو ریویو ها خیلی خوب نیست ولی واقعا کتاب در اون حد بد نیست.

[Ronak AhmadyAhangar]

روایتی عجیب، پر طنز، و سریع، از دوره‌ی خداحافظی با ایل قاجار. بسیار خوش‌خوان و سرگرم کننده (چند فحش پرمایه و آبدار جدید هم یاد گرفتم، دستشون درد نکنه 🤣)
سبک این کتاب با کتاب های قبلی جولایی کمی متفاوته، و این تفاوت از نظر من به هیچ عنوان نشانه‌ی افت کیفیت قلم نویسنده نیست، اتفاقا حس میکنم رمان‌های خودش رو در سبک‌های گسترده‌تری قراره بنویسه و از الان برای خوندن کتاب‌های بعدیش هیجان دارم.

[Ali]

نویسنده محترم جناب آقای رضا جولایی
صفحه گوودریدز شما و لیست کتاب‌هایتان توسط مجموعه‌ای از حساب‌های جعلی متعلق به آقای مهدی یزدانی‌خرم مورد حمله قرار گرفته است.
تمامی ۳۲ حساب کاربری فهرست‌شده در زیر متعلق به آقای مهدی یزدانی‌خرم هستند. ایشان این حساب‌ها را در طول زمان و به‌تدریج ایجاد و استفاده کرده‌اند تا با ثبت امتیازات بسیار پایین و نوشتن ریویوهای بسیار منفی به کتابها آسیب بزنند.
این حساب‌ها تنها برای ثبت امتیازهای پایین استفاده نمی‌شوند. پس از انتشار بسیاری از این ریویوها، آنها توسط حساب‌های جعلی دیگری که متعلق به همین فرد هستند لایک شده‌اند. این کار باعث می‌شود ریویوهای منفی در گوودریدز بیشتر دیده شوند و تأثیر بیشتری بر رتبه‌بندی کتاب داشته باشند.
این موضوع محدود به کتاب‌های شما نیست. همین الگوی فعالیت در مورد کتاب‌های جدید نشر چشمه، ثالث و نیماژ که در دو سال گذشته منتشر شده اند نیز تکرار شده است. مجموعه این رفتارها نشان می‌دهد که با یک فعالیت گسترده و سازمان‌یافته برای تأثیرگذاری بر رتبه‌بندی کتاب‌ها و نظرات در شبکه گوودریدز روبه‌رو هستیم.
لطفاً مستقلا ۳۲ حساب کاربری فهرست‌شده در زیر را یک به یک بررسی کنید و فعالیت آنها را در گوودریدز با دقت بررسی فرمایید. تصاویر و شواهد مربوط به این حساب‌ها و الگوی فعالیت آنها نیز موجود است.
با احترام
1. Afroogh
2. Ahoora
3. Armin.Zarif
4. Babak Khalaj
5. Behrang
6. Farid
7. Heiran
8. Hooman.Mir
9. Karim.R
10. Khosro
11. Maryam.Shahi
12. Maziyar Fakoori
13. Neda
14. Negin
15. Nooshin.Sabeghi
16. Parvaneh
17. Piran Razavi
18. Pooneh
19. Roodabeh Sarmadi
20. Roshan
21. Saadi
22. Saed
23. Sara
24. Sareh
25. Sasan Nahavandi
26. Sasan.Sarmasti
27. Sima
28. Sohrab
29. Vandad
30. Vida Tehranian
31. Zarvan Zahraee
32. Zeytoon

[Parvaneh]

یک داستان کوتاه قدیمی که تبدیل به رمان شده است.
ترفندها لو میرود و خبری از تنش‌های همیشه جولایی نیست.

[Shafigheh]

پرواز آزاد تخیل در داستان سرایی و فضاسازی، بر اساس تنها چند المان و شخصیت مستند تاریخی، برای من جذاب و آموزنده بود. نیز طنزی که نویسنده از مراوده ی عزیزالسلطان (ملیجک ناصرالدین شاه) و ملکم خان درآورده، بسیار موفق از آب درآمده. جدای آن، به بسیاری از شخصیت ها اونجوری که باید و شاید پرداخته نشده، و همچنین رمان، بر خلاف اونچه نویسنده ش در مصاحبه هاش میگه، در نهایت به سمت اخلاق آموزی سوق پیدا می‌کنه.

[Golriz Nafisi]

یکی از شلخته ترین داستان هایی بود که از جولایی خوندم و ناراحتم چون خیلی پتانسیل داشت. فضا و شخصیت هایی که دور هم بودند مناسب بود برای یک داستان معمایی اسرار آمیز با ریشه های تاریخی اساطیری تمیز ولی یک ترکیب درهم برهمی بود که معلوم نشد برای چی کی کشته شد. آخرش چرا اونطوری شد . کلیت داستان من را یاد یکی از داستان های آگاتا کریستی به اسم "و سپس هیچ کس نبود" داشت می انداخت که در نهایت همون هم درست در نیومده بود.
انگار هر وقت می خواهد از داستان های بقیه کپی (الهام بگیره) کنه یادش می رود که خودش چه قصه گوی خوبی هست