Na omzwervingen woont Hans Hagen weer op zijn geboortegrond aan de rand van het Gooi, bij 's-Graveland. Als jongetje speelde hij op de landgoederen en schoot hij met een zelfgemaakte boog spijkers in bomen. Nu wandelt hij dagelijks door het decor van zijn jeugd, dat regelmatig terugkomt in zijn gedichten en de buitenplaats Trompenburgh, die alleen te bereiken was als er ijs lag; het Corversbos, waar hij bijna in de ogen van een vos verdronk.
In deze wandelgids stippelt Hagen een bijzondere route uit over de landgoederen Hilverbeek en Gooilust - waar de zakdoekjesboom elk jaar adembenemend bloeit. Onderweg toont hij zich een aanstekelijk hij haalt poëtische jeugdherinneringen op, strooit met anekdotes over de kleurrijke bewoners van de buitenplaatsen en legt de rijke geschiedenis van de omgeving bloot. De zakdoekjesboom laat zien hoe je thuis kunt komen in een landschap, en hoe het juiste boek op het juiste moment je leven kan bepalen.
Net iets te veel een wandelgids, hoewel doorspekt met oprechte jeugdherinneringen, eenvoudige gedichten en een boeiend historisch laagje over vroegere buitenplaatsen van rijke en soms excentrieke Amsterdammers in 's Graveland. Hans Hagen schrijft speels en aanstekelijk en de anekdotes over de omgeving waar hij is opgegroeid en nu opnieuw woont. Hij is er nog steeds vol van en dat lijkt me wel terecht. Maar terwijl ik andere delen uit deze wandelreeks nog wel eens zou willen herlezen omdat er iets bleef kleven qua diepgang of sfeer, zou ik deze liever gewoon mee op zak nemen om via Hagens zakdoekjesboom-wandeling dat geliefde Gooise landschap van hem te verkennen. En ja, dat is ergens ook een verdienste.
Hans Hagen heeft de opdracht om een wandeling literair te beschrijven wel erg letterlijk opgevat en het verhaal bevat veel aanduidingen hoe te navigeren. Dit leidt nogal af van het lopende verhaal. Hoewel er erg leuke passages in staan, bijvoorbeeld over het moeizame huwelijk van twee landgoedbezitters, die elkaar tot na hun dood nog dwars zitten (!), vond ik dit deeltje uit de serie toch wat minder vloeiend lezen dan veel voorgaande.
Dit is het derde boekje in de “Terloops” reeks van de Uitgeverij van Oorschot, verhalen over wandelingen. Het boekje is vol mooie zinnen en woorden. Ik heb enkele zinnen en woorden luidop gezegd zodat ik ze beter kon proeven. Ik las dit boekje tijdens een treinreis en genoot van de zinnen en enkele gedichten. Vooral de beschrijvingen van de natuur of anekdotes over geschrapte zinnen deden me pauzeren en nadenken over het dagelijkse, het herkenbare. Een tussendoortje. Je voelt de nostalgie van de oude schrijver, hij blikt terug maar is bewust van de toekomst, de titel -de zakdoekjesboom- verwijst naar het tijdelijke en het terugkerende, zoals de kersenbloesem in Japan.
De Zakdoekjesboom had een van de leukste wandelingen in de Terloops-reeks kunnen zijn. Een historisch verhaal, enkele buitenplaatsen, mooie mijmeringen, maar toch, het feit dat het opgedeeld was in korte verhaaltjes, en bij vlagen met eigen jeugdherinneringen leek te vergeten wat voor boekje het eigenlijk was, maakte het voor mij toch minder goed dan ik had gehoopt. De eerste helft krijgt 4 sterren, de tweede helft 3, samen 3,5, maar ik maak er toch 3 van.
(Luister)boek uit de Terloops serie Mooie verhalen, soms ook ontroerend, maar jammer dat Hagen er ook werkelijk te wandelen routes in heeft verwerkt. Het haalde me uit het verhaal. Bovendien heb je aan de routebeschrijving niet veel wanneer je er niet in de buurt woont.