Requiem para uma máquina de escrever

by Jonas Mekas

Este texto é a descrição de um duelo com a escrita. A partir de uma máquina de escrever, Mekas descreve o processo de escrita, a luta entre ideias opostas e como, no momento da criação, se seduzem mutuamente criando uma sábia unidade.
Como na sua obra cinematográfica, também pela escrita ele explora a noção de tempo e como se imprime e exprime na vida quotidiana.

102 pages, Paperback

First published January 1, 2022

About the author

Jonas Mekas is a Lithuanian-American filmmaker, poet and artist who has often been called "the godfather of American avant-garde cinema." His work has been exhibited in museums and festivals world-wide.

In 1944, Mekas left Lithuania because of war. En route, his train was stopped in Germany and he and his brother, Adolfas Mekas (1925–2011), were imprisoned in a labor camp in Elmshorn, a suburb of Hamburg, for eight months. The brothers escaped and were detained near the Danish border where they hid on a farm for two months until the end of the war. After the war, Mekas lived in displaced person camps in Wiesbaden and Kassel. From 1946 to 1948, he studied philosophy at the University of Mainz and at the end of 1949, he emigrated with his brother to the U.S., settling in Williamsburg, Brooklyn, New York. Two weeks after his arrival, he borrowed the money to buy his first Bolex 16mm camera and began to record moments of his life. He discovered avant-garde film at venues such as Amos Vogel’s pioneering Cinema 16, and he began curating avant-garde film screenings at Gallery East on Avenue A and Houston Street, and a Film Forum series at Carl Fisher Auditorium on 57th Street.

In 1954, together with his brother Adolfas Mekas, he founded Film Culture, and in 1958, began writing his “Movie Journal” column for The Village Voice. In 1962, he co-founded Film-Makers' Cooperative and the Filmmakers' Cinematheque in 1964, which eventually grew into Anthology Film Archives, one of the world’s largest and most important repositories of avant-garde film. He was part of the New American Cinema, with, in particular, fellow film-maker Lionel Rogosin. He was a close collaborator with artists such as Andy Warhol, Nico, Allen Ginsberg, Yoko Ono, John Lennon, Salvador Dalí, and fellow Lithuanian George Maciunas.

In 1964, Mekas was arrested on obscenity charges for showing Flaming Creatures (1963) and Jean Genet’s Un Chant d’Amour (1950). He launched a campaign against the censorship board, and for the next few years continued to exhibit films at the Film-makers’ Cinemathèque, the Jewish Museum, and the Gallery of Modern Art. From 1964 to 1967, he organized the New American Cinema Expositions, which toured Europe and South America and in 1966 joined 80 Wooster Fluxhouse Coop.

In 1970, Anthology Film Archives opened on 425 Lafayette Street as a film museum, screening space, and a library, with Mekas as its director. Mekas, along with Stan Brakhage, Ken Kelman, Peter Kubelka, James Broughton, and P. Adams Sitney, began the ambitious Essential Cinema project at Anthology Film Archives to establish a canon of important cinematic works.

As a film-maker, Mekas' own output ranges from his early narrative film (Guns of the Trees, 1961) to “diary films” such as Walden (1969); Lost, Lost, Lost (1975); Reminiscences of a Journey to Lithuania (1972), Zefiro Torna (1992), and As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty, which have been screened extensively at festivals and museums around the world.

Mekas expanded the scope of his practice with his later works of multi-monitor installations, sound immersion pieces and "frozen-film" prints. Together they offer a new experience of his classic films and a novel presentation of his more recent video work. His work has been exhibited at the 51st Venice Biennial, PS1 Contemporary Art Center, the Ludwig Museum, the Serpentine Gallery, and the Jonas Mekas Visual Arts Center.

In the year 2007, Mekas released one film every day on his website, a project he entitled "The 365 Day Project."[2] Since the 1970s, he has taught film courses at the New School for Social Research, MIT, Cooper Union, and New York University.

Mekas is also a well-known Lithuanian language poet and has published his poems and prose in Lithuanian, French, German, and English. He has published many of his journals and diaries including "I Had Nowhere to Go: Diaries, 1944–1954," and "Letters from Nowhere,

Reviews

[Seher Andaç · Rating 3 out of 5]

Yazar Jonas Mekas, Olympia De Luxe marka daktilosu ile bir roman yazmak için cebelleşirken, rüyasında da diviti hokkaya batırıp yazıyor. Litvanyalı ve yaş aldıkça artık sanırım biraz sinirli:)
“Bütün gece rüyamda diviti hokkaya batırdım ve yazdım da yazdım- bütün gece yazdım. … Gecenin mutlak sessizliğinde, geç vakitte. … zira on beşimdeydim ve Litvanya’da köyümdeydim ve mutlak bir sessizlik hakimdi ve o sessizlikte divitimi, romanımı yazarken kalemimin çıkardığı tatlı sesi duyabiliyordum.”
…
Jonas Mekas kimdir diye bakınca bir sinemacı olduğunu öğrendim. Filmlerinden insanda hasret duygusu uyandıran kısa parçalar paylaşılmış. İzledim ve rüyasında görüp yaşadığı hasreti hissettim…

[Metin Dirim · Rating 4 out of 5]

Bak bak, birden aklıma ne geldi. Ama sanırım bu kendime duyulan bir öfkeydi, başkalarına değil. Hatırladım ki, on beş on altı yaşlarındayken amcama ilahiyat okuyup rahip olmak istediğimi söylemiştim. O da, ciddi misin, demişti. Ve birden onu memnun etmek için öyle söylediğimi anladım, çünkü amcam bir Protestan rahipti. Bir yaz günü yeşillikler arasında yürüdüğümüz o sahne, o konuşma pek çok kez hafızamda yeniden canlandı, her seferinde de ona bunu dediğim için kendime kızdım çünkü söylediğimde katiyen ciddi değildim. Doğru değildi. Ve o konuşmayı ne zaman hatırlasam, ciddi olmadığım bir şey söylediğim için kendime öfkelenirim. Altmış sene önceydi bu. Ama hâlâ pişmanlık duyarım. Çok garip değil mi? Bir yaz günü yeşillikler arasında yürürken amcanla sadece bir dakika süren ufacık bir konuşma yapıyorsun, bir şeyler söylüyorsun ve bu hafızanda tekrar tekrar canlanıyor, altmış yıl boyunca, pek çok şey, doğumlar, ölümler, felaketler, savaşlar uzun zaman önce unutulmuş olsa bile. Çok garip değil mi? Belli başlı şeyler… Küçük şeyler… ah, gerçekten önemi olan belli başlı şeyler… Oldukları sırada çok küçük, çok önemsiz görünürler… Fakat BÜYÜK şeyler zamanla küçülürken bu ufak şeyler büyüdükçe büyür… canlı kalırlar… ah, ne kadar gerçektirler. Bunları yazıya döktüğüm şu an bile ne kadar sahici…

Manuel Bir Daktiloya Ağıt - Jonas Mekas ( Requiem for a Manuel Typewriter )

[Marcelo Pereira · Rating 3 out of 5]

“Não há vinho que ajude. É uma noite rasa rasa. E eu sei porquê: esteve a chover todo o dia. E sempre que está a chover, 100% de humidade, o meu cérebro torna-se abafado, pára tudo, até fico deprimido, são as únicas alturas em que fico deprimido... Isto é, não costumo ficar deprimido com o que normalmente deprime as pessoas, O que significa que existe algo muito errado em mim. Talvez seja uma espécie de inutilidade, impraticável, não sei o que lhe chamar, optimismo, confiança na vida. O que, como todos sabem, nunca funciona. Como não compreender porque é que as pessoas ficam zangadas?”

[ege · Rating 4 out of 5]

3. okuyuşum.

[Tubi(Sera McFly) · Rating 4 out of 5]

Jonas Mekas’ın bilinç akışıyla yazdığı Manuel Daktiloya Bir Ağıt yazı yazmanın güzelliği, daha doğrusu roman yazamamanın, daktilosuna bağlılığının, “hiçbir şeyin”, bazen de yaşama anlam verme çabasının 50 sayfalık anlatısı. Sevdiğim bir sanatçıyla sohbet eder gibiydi okumak.

[If · Rating 5 out of 5]

goat

[Deniz Kayvar · Rating 3 out of 5]

güzel bi kitaptı bilinç akışı tekniğiyle yazılmış sanırım o yüzden ilginçti okunur

[Daisy · Rating 3 out of 5]

A very odd little book, I know I will at some point in my future think about it again because, as I said, it’s very odd. “Real? What the hell is real?” I feel like this quotation from Requiem for a Manual Typewriter sums it up decently. Not a mind trip but more of a self conscious meta-meditation.