Tο δραματικό οδοιπορικό μιας εβραϊκής οικογένειας στις ζοφερές στιγμές του εικοστού αιώνα. Το χρονικό μιας κοινωνίας που συντρίβεται και αναφύεται μέσα από τα ερείπιά της. Η θυελλώδης ιστορία του μικρού Ιωσήφ, όπως την καταγράφει ένα νυχτερινό παραμύθι: Θεσσαλονίκη, 1917. Οι φλόγες ζώνουν την εβραϊκή συνοικία. Η Μπενούτα με τα παιδιά της βρίσκονται στο σπίτι. Ένας Τσιγγάνος, ο Αγγελής, τους διασώζει την τελευταία στιγμή. Τους μεταφέρει στον καταυλισμό του, μακριά απ΄ τον όλεθρο. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστρέφεται. Ένα πολύτιμο κόσμημα σώζεται. Ένα κειμήλιο που συνδέει ανθρώπους και γεγονότα. Εβραίους και Τσιγγάνους. Δυο λαούς με διαφορετική κοσμοαντίληψη αλλά με πεπρωμένο κοινό.
Πόλεμος, ναζιστική θηριωδία, Άουσβιτς. Οι σκληρές σελίδες του Ολοκαυτώματος. Η οδύσσεια ενός βραχιολιού.
Η Βεατρίκη (Μπέττυ) Σαΐας-Μαγρίζου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ζει στη Λάρισα. Είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Στην Πολυξένη (1996), Ο Νέστορας που Τόρη τον φώναζε αυτή (1997), Mοιραία ταύτιση (2002), Το βραχιόλι της φωτιάς (2006), και το Βίκτωρ ο ταξιδευτής του ουρανού (2014).τα θεατρικά έργα Η προίκα (2000), Το κοινό ταμείο (2001) και Η τελευταία βελονιά (2007), το οποίο πήρε κρατικό βραβείο, το θεατρικό αναλόγιο Λε χάιμ - Στη ζωή (2000). Συμμετέχει με κείμενά της στο βιβλίο Νέοι στη δίνη της Κατοχής, έκδοση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (2008). Κείμενά της διδάσκονται στο Τμήμα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Πάδοβα. Έγραψε το σενάριο στην ταινία «Αβραάμ», που προβλήθηκε στην Ημέρα Μνήμης στη Θεσσαλονίκη το 2006.
Θεωρώντας πως είναι υποχρέωσή μας η ενασχόλησή μας με τα κοινά, έχει ενεργή συμμετοχή, ξεκινώντας από μικρή στη νεολαία Θεσσαλονίκης και αργότερα στη Λάρισα ως πρόεδρος της ΑVIV, ως πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης και σήμερα ως γενική γραμματέας. Είναι επίσης πρόεδρος της επιτροπής Δημοσίων Σχέσεων του ΚΙΣ.
Είμαι απ'αυτους που πρωτα ειδα τη σειρα και μετα διαβασα το βιβλίο. Αν θελετε τη συμβουλή μου μεινετε στη σειρά. Διαφερει απο το βιβλιο αλλα δεν χανετε δραστικα κατι. Το βιβλιο θα ελεγα πως ειναι ξερη καταγραφή γεγονοτων. Δεν ψυχογραφει τους ηρωες που σε τετοιου ειδους πονηματα ειναι απαραίτητο κατα τη γνωμη μου. Βεβαια, οφειλω να ομολογησω πως εχω διαβασει πολλα πολλα ΠΟΛΛΑ βιβλια με παρομοιο θεμα και παντα θα βρω εστω κατι , ενα γεγονος που θα με αφησει ενεά. Αν εχετε να προτεινετε αλλα τοιαύτης θεματολογίας με χαρα να σχολιασετε 😘
Ξεκάθαρα η συγγραφέας εξιστορεί το δραματικό οδοιπορικό της οικογένειας του πατέρα της με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα. Συνδέει πολύ έξυπνα τη ζωή και μοίρα δύο διαφορετικών ομάδων, Εβραίων και Τσιγγάνων προσδίδοντας ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την κουλτούρα τους, τα ήθη και έθιμα τους. Συγκινεί, προβληματίζει, αφυπνίζει. Η πρόθεση της δηλώνεται ρητά στο τέλος του βιβλίου: "...να γράφει για αλήθειες μήπως και ο κόσμος γίνει καλύτερος".
Καλό μυθιστόρημα, τρυφερό και συγκινητικό. Η συγγραφέας γράφει για τη ζωή της οικογένειάς της από τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του 1917 έως το Ολοκαύτωμα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Τα μέλη της οικογένειας, τα παιδιά που απέκτησαν, τα όνειρά τους για το μέλλον, η πλούσια και άνετη ζωή αλλά και η στροφή στη φτώχεια λόγω πτώχευσης. Και μετά ο Χίτλερ και η Τελική Λύση, εκκαθάριση όλων των εβραίων. Ποιοι γλύτωσαν, πώς, ποιοι δεν τα κατάφεραν. Στο σημείο όπου συγκεντρώθηκαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης και πήγαν με τρένο στο Νταχάου, όπου κάποιοι εξολοθρεύτηκαν και κάποιοι αγωνίζονταν να επιβιώσουν, η συγκίνηση φτάνει στο αποκορύφωμα, αφού η συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ προσεκτικά τις λέξεις και αποφεύγει τον φθηνό εντυπωσιασμό. Ουσιαστική μαρτυρία για ουσιαστικές απώλειες. Λίγο άκυρος ο τίτλος του βιβλίου, αφού δεν διαδραματίζει και κανέναν πρωτεύοντα ρόλο το βραχιόλι στην πλοκή της ιστορίας. Απλά ανοίγει το μυθιστόρημα, οπότε και η οικογένεια Σαΐας γλυτώνει από τη φωτιά χάρη στους τσιγγάνους, στη ματρόνα των οποίων η Μπενούτα χάρισε το αγαπημένο της βραχιόλι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, και το κλείνει όταν ο εγγονός της επιστρέφει στον καταυλισμό κατά παράκληση της γυναίκας που ειχε δεχτεί το βραχιόλι για να του το γυρίσει πίσω και να κλείσει ο κύκλος. Καλό μυθιστόρημα και αξιοπρεπές. Όπως η συγγραφέας γράφει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου "ένιωσε την ανάγκη να γράφει για αλήθειες, μήπως και ο κόσμος γίνει καλύτερος".
Αμφιταλαντευομαι τι να γράψω ως εντύπωση για αυτό το βιβλίο. Ας πω το εξης: κομμάτια κομμάτια ήταν πολύ ενδιαφέρον, ζωντανό, λογοτεχνικό, όμως αυτά δεν συνδέονταν με το υπόλοιπο που ήταν πιο ξερό, διεκπεραιωτικο και αρκετά συγκεχυμενο. Η συγγραφέας έπιασε ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, αυτό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης που θα είναι πληγή για αυτούς και για εμάς ως έθνος, ειδωμενο από τη ματιά του θύματος. Μου άρεσε η περιγραφή των ηθών και συνηθειών των Εβραίων και μου ζωντάνεψε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Θα ήθελα μεγαλύτερη ανάπτυξη χαρακτήρων και μεγαλύτερη ομοιογένεια στη χρονική αλληλουχία.
Δεν είναι δίκαιο να βάλω αστεράκια στην πραγματική, τραγική ιστορία μιας οικογένειας και μιας κοινότητας. Η γραφή όμως δεν με ενθουσίασε. Δεν είναι ένα ιδιαίτερα λογοτεχνικό κείμενο, περισσότερο μια καταγραφή γεγονότων, αρκετά ξερή, που πηγαινοέρχεται μεταξύ χρονολογιών και καταστάσεων, και διηγείται πληροφορίες για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας χωρίς όμως ποτέ να αναλύσει την ψυχή τους ή να κάνει τον αναγνώστη να τους δει σαν χαρακτήρες ενός, υποτίθεται, μυθιστορήματος.
Γενικά δεν είναι πολύ ξεκάθαρο πώς ήθελε να πει η συγγραφέας την ιστορία: μυθιστορηματικά, ή ιστορικά.
Αν θέλει κάποιος μια δραματική ιστορία με αφηγηματική συνοχή, μπορεί να δει τη σειρά, με την επίγνωση φυσικά ότι εκεί υπάρχουν πολλά δραματοποιημένα στοιχεία μυθοπλασίας τα οποία δεν αντιστοιχούν στην αφήγηση του βιβλίου. Αν θέλει κάποιος μια αρκετά ειλικρινή ματιά στα γεγονότα της εποχής και στο τι έζησαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης και του κόσμου, χωρίς να ενδιαφέρεται για μυθοπλαστική δραματουργία, μπορεί να κοιτάξει το βιβλίο.
Μια υπέροχη σειρά, ένα ακόμη πιο όμορφο βιβλίο. Ο όγκος αυτού του βιβλίου δεν είναι οι σελίδες του αλλά το περιεχόμενό του το οποίο, μέσα απο την απλότητα των λέξεων και των περιγραφών της συγγραφέως, μας βυθίζει σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας. Πόνος, δράμα, απόγνωση μα και ελπίδα και ένα μεγάλο γιατί που θα μας συντροφεύει πάντα σε κάθε ανάγνωσμα αυτού του τραγικού γεγονότος. Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτο; Μπράβο στην συγγραφέα για τον απλό και ουσιώδη λόγο της. Απόλαυσα κάθε λέξη, αν και πόνεσα για κάθε χαρακτήρα, κάθε στιγμή, κάθε πνοή...Η ιστορία δεν αλλάζει, όμως το βιβλίο σου αφήνει μια γλυκιά γεύση στα χείλη! Διαβάστε το!
Επιτέλους κι ένα μυθιστόρημα όπως πρέπει να είναι....μικρό, λιτό και περιεκτικό! Λέει αυτά που είναι να ειπωθούν χωρίς πολλά πολλά φρου φρου και φιοριτούρες!! Τα θερμά μου συγχαρητήρια στην συγγραφέα!!!
Ένα βιβλίο καλό μόνο για όποιον θέλει να εισαχθεί -κατά κάποιον τρόπο- στο θέμα του Ολοκαυτώματος με έναν ελαφρύ τρόπο. Αν γνωρίζει κανείς έστω και τα βασικά, το βιβλίο δεν προσφέρει κάτι νέο. Προσπάθησα πολύ για να μην το αφήσω στη μέση.
Στα - : Η εξαιρετικά προβλέψιμη πλοκή, ο στερεοτυπικός τρόπος παρουσίασης των τσιγγάνων, η ευκολία στη γραφή με κλισέ λέξεις/προτάσεις και κάποιοι αναχρονισμοί.
Στα + : Ο -μη εξωραϊστικός- τρόπος που παρουσιάζεται η αντίδραση του χριστιανικού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης απέναντι στους διωγμούς των Εβραίων.