Μια επιστημονική επανάσταση χωρίς «βόμβες» στα θεμέλια του παλιού καθεστώτος και χωρίς «Στρατηγό» να συντονίζει τους «βομβιστές», μάλλον δεν γίνεται. Και η κβαντική επανάσταση τα είχε όλα. Τον Αλβέρτο Αϊνστάιν πρώτα απ’ όλα ―τον μεγαλύτερο βομβιστή του 20ού αιώνα― και τον επίσης μεγάλο βομβιστή Νιλς Μπορ, ο οποίος όμως έγινε ταυτόχρονα ο Στρατηγός της! Ο μέντορας της δεύτερης γενιάς επαναστατών ―Χάιζενμπεργκ, Πάουλι και Ντιράκ― χάρις στους οποίους η επανάσταση είχε ένα θριαμβευτικό φινάλε. Κατέληξε στην πιο επιτυχημένη επιστημονική θεωρία όλων των εποχών· την κβαντομηχανική. Είναι όμως πράγματι τόσο αλλόκοτη αυτή η θεωρία ώστε κανείς να μην την καταλαβαίνει, όπως λέγεται; Κι αν ναι, πώς συμβαίνει τότε και η κβαντομηχανική όχι μόνο εξήγησε τον κόσμο μας ―από τα βάθη του μικρόκοσμου έως τις εσχατιές του σύμπαντος― αλλά είναι και η κινητήρια δύναμη της αλλαγής του μέσω μιας συνεχιζόμενης τεχνολογικής επανάστασης χωρίς προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία; Κι αν όντως η κβαντομηχανική είναι τόσο επιτυχημένη, γιατί ο Αϊνστάιν στάθηκε τόσο κριτικά απέναντί της ώστε η διαμάχη του με τον Μπορ να βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας της; Και ήταν πράγματι τόσο σημαντική αυτή η διαμάχη ώστε τα παρατσούκλια που δώσαμε στους πρωταγωνιστές της ―ο Βομβιστής κι ο Στρατηγός― να φιγουράρουν και στον τίτλο του βιβλίου; Και οι υπόλοιποι επαναστάτες τι ρόλο έπαιξαν και ποια ήταν τα χαρακτηριστικά της ζωής και της προσωπικότητάς τους που αξίζει να γνωρίζουμε; Γιατί ο Ντιράκ ―αυτό το λαϊκό παιδί από το Μπρίστολ― ήταν τόσο λιγομίλητος ώστε να έχει οριστεί ως μονάδα ομιλητικότητας το Ντιράκ, όπου ένα Ντιράκ ίσον μία λέξη την ώρα; Και στον αιώνα μας οι μεγάλες προκλήσεις ποιες είναι; Θα αντέξει η κβαντομηχανική τη σύγκρουσή της με τη γενική θεωρία της σχετικότητας ή μια νέα επιστημονική επανάσταση θα είναι ξανά αναγκαία; Μήπως ο Αϊνστάιν δεν είπε ακόμα την τελευταία του λέξη και η αναμέτρησή του με τον Μπορ και την κβαντομηχανική θα συνεχιστεί και στον 21ο αιώνα; Αν ερωτήματα όπως τα παραπάνω κινούν το ενδιαφέρον σας, τότε τούτο το βιβλίο θα έχει κάτι να σας πει.
Ο Στέφανος Τραχανάς γεννήθηκε στην Ιεράπετρα της Κρήτης. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Harvard, στον τομέα της φυσικής. Το 1983 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, σε προπτυχιακό και σε μεταπτυχιακό επίπεδο (όπως, λ.χ., στο θερινό σχολείο φυσικής). Από το 1985 είναι διευθυντής των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, που ανήκουν διοικητικά στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ). Είναι συγγραφέας βιβλίων που θεωρούνται, σήμερα, κλασικά και διδάσκονται σε αρκετά πανεπιστημιακά τμήματα: "Κβαντομηχανική Ι, ΙΙ & ΙΙΙ", "Σχετικιστική κβαντομηχανική", "Προβλήματα κβαντομηχανικής", "Ακριβώς επιλύσιμα κβαντομηχανικά δυναμικά", "Συνήθεις διαφορικές εξισώσεις", "Μερικές διαφορικές εξισώσεις", "Mathematica και εφαρμογές", καθώς και ενός κεφαλαίου με τίτλο "Η βιολογική καταλληλότητα των φυσικών νόμων: τύχη ή αναγκαιότητα;" στο βιβλίο "Η Φυσική σήμερα", τ. ΙΙ του Ε. Ν. Οικονόμου (εκδόσεις ΠΕΚ).
Ο διακεκριμένος Δάσκαλος αλλά και Επιστήμων Στέφανος Τραχανάς κατορθώνει να μας μαγέψει με μια "Ιστορία Ιδεών" όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος το βιβλίο του. 125 χρόνια μετά την ανακάλυψη του κβάντου και ειδικότερα του φωτεινού κβάντου από τον Μαξιμιλιανό Πλάνκ,100 χρόνια από την ανακάλυψη της Μηχανικής των Μητρών από τον "πιτσιρικά" Βέρνερ Χαϊζεμπεργκ και 50 χρόνια από την πρώτη επιτυχή ενοποίηση των Δυνάμεων της Φύσης η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (Ναι ακόμα είναι Επανάσταση υπό εγκαθίδρυση) είναι εδώ ατενίζοντας τον 21ο αιώνα και την Πρόκληση της ενοποίησης των ΔΥΝΑΜΕΩΝ της ΦΥΣΗΣ και εν τέλει μια πλήρη κατανόηση της και απάντηση στα αιώνια ερωτήματα του Ανθρώπου για τον ίδιο και το Σύμπαν. Ο Σοφός Δάσκαλος Τραχανάς με μαεστρία μας καθοδηγεί στα δυο ταξίδια, που μπορεί εν τέλει να είναι δυο δρόμοι του ίδιο ταξιδιού, και τα οποία οι Πρόγονοι των Ελλήνων με θάρρος και διορατικότητα που εκπλήσσει είχαν ξεκινήσει: Ταξίδι πρώτο, με σκοπό την αναζήτηση του α-τόμου Ταξίδι Δεύτερο με προορισμό τα πέρατα του Κόσμου. Θα μπορούσαν τα δυο ταξίδια να είναι και και τίτλοι δύο διηγημάτων, όπως κι ο συγγραφέας λέει: "Αναζητώντας το Άτομο" και "Αναζητώντας τα όρια του κόσμου" αντίστοιχα. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι ο Τραχανάς με ένα καλογραμμένο κι επιστημονικά τεκμηριωμένο βιβλίο σου δίνει την Χαρά και την Συγκίνηση σαν να διαβάζεις Λογοτεχνία στα καλύτερά της. Δεν μπορεί να μην μαγευτείς όταν αντιλαμβάνεσαι ότι κουβαλάς μέσα στα άτομα του C (άνθρακα) του σώματός σου πυρήνες He(Ηλίου) που δημιουργήθηκαν στα πρώτα 3 λεπτά της Μεγάλης 'Εκρηξης ή ότι το χρυσό δαχτυλίδι που φοράς δημιουργήθηκε στο Κοσμογονικό Καμίνι των Απαρχών του Σύμπαντος(Ο χρυσός ως γνωστόν δεν παράγεται στον Πλανήτη). Δεν μπορεί να μην συγκινηθείς όταν αντιληφθείς ότι λούζεσαι στην μικροκυματική ακτινοβολία των απαρχών του σύμπαντος που την ακούς και την βλέπεις ως "παράσιτο" όταν συντονίζεις τον ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σου δέκτη. Ως γιατρός συγκινήθηκα περισσότερο για τις συνέπειες της Κβαντομηχανικής στα Βιολογικά Συστήματα. Ένα βιβλίο που κλείνει την Τριλογία ΚΥΚΛΟΣ και ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ παρόλο που περίμενε να εκδοθεί από το 2022(ίσως και για επετειακούς λόγους). Θεωρώ ότι κάθε πολίτης, ασχέτως επαγγέλματος θα πρέπει να δει το "Τρομακτικό προσωπο" της Επιστήμης, που έγινε το εργαλείο να γίνει ο Σύγχρονος Άνθρωπος Νέος Προμηθέας που ανάβει Φωτιές στα δικά του Πυρηνικά Καμίνια, αντίγραφα των Κοσμογονικών, αλλά και να ονειρεύεται τον Ανθρωπογενή Κβαντικό Κόσμο που θα φτιάξει.
Ο Βομβιστής και ο Στρατηγός – Το απειροελάχιστο που έμαθε να εκρήγνυται 🌟🌟🌟🌟⭐ (4,5/5)
Υπάρχει μια κατηγορία βιβλίων που δεν διαβάζεται· εγκαθίσταται — σαν λογισμικό στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Το βιβλίο του Στέφανου Τραχανά είναι ένα τέτοιο είδος, όπου η φυσική δεν έρχεται για να εξεταστεί, αλλά για να φωτίσει τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις της ανθρώπινης περιέργειας. Όχι σαν διαφωτιστικό μανιφέστο, αλλά σαν ένα ψίθυρο του σύμπαντος προς το αυτί του ανθρώπου, λίγο πριν αυτός πατήσει το κουμπί.
Μέσα από την ιστορία του «βομβιστή» και του «στρατηγού», ο συγγραφέας μας ταξιδεύει στα εσωτερικά τοπία της επιστήμης: εκεί που το νετρόνιο γίνεται καταλύτης, η κρίσιμη μάζα σύνορο ηθικής, και το σφάλμα μέτρησης οριακή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και τον όλεθρο.
Η αφήγηση ξεχωρίζει γιατί δεν αγωνίζεται να εντυπωσιάσει. Η γλώσσα του Τραχανά είναι λιτή, ανθρώπινη, και ακριβής — σαν εξίσωση που έλυσε επιτέλους τον εαυτό της. Κάθε επιστημονική έννοια δεν φορτώνεται με άχρηστη ορολογία· αντίθετα, ελαφραίνει καθώς διαβάζεις, σαν να έχεις μπει σε ασανσέρ σκέψης που σε κατεβάζει αργά στα θεμέλια του κόσμου.
Κι όμως, όσο κατανοητή κι αν γίνεται η φυσική, τόσο πιο δυσεπίλυτος μοιάζει ο άνθρωπος. Ο μεγαλύτερος πυρήνας είναι αυτός που δεν διασπάται: το ηθικό ερώτημα. Εκεί που η επιστήμη δίνει εξηγήσεις, ο Τραχανάς σπέρνει ερωτήματα. Κι αυτό ακριβώς κάνει το βιβλίο πολύτιμο: δεν φοβάται να υπονοήσει ότι ο επιστήμονας, ακόμα κι αν κατακτήσει τα μυστικά της ύλης, ίσως μείνει για πάντα άμαθος στα μυστικά της ευθύνης.
Το μισό αστεράκι που λείπει; Όχι γιατί κάτι του λείπει. Αλλά γιατί κάποιες αλήθειες είναι τόσο πυκνές, που δεν χωρούν σε 280 σελίδες. Και δεν πειράζει. Γιατί ίσως τελικά ο σκοπός δεν είναι να τα καταλάβουμε όλα — αλλά να καταλάβουμε εγκαίρως τι κάνουμε με όσα ήδη ξέρουμε.