พั่นกวน ผู้ชำระวิญญาณ เล่ม 3

判官 #3

by Mu Su Li, มู่ซูหลี่, 木苏里

เหวินสือ “พั่นกวน” ผู้ชำระวิญญาณสายวิชาหุ่นเชิด
เขาเป็นคนอายุพันปีที่ไม่มีวันตาย ตื่นขึ้นมาจากประตูไร้ลักษณ์
เพื่อตามหาชิ้นส่วนร่างวิญญาณของตัวเอง

ในการกลับมาครั้งที่ 12 เขาพบว่าสายสืบทอดของตัวเองได้ขาดลง
และได้พบกับ เซี่ยเวิ่น บุคคลลึกลับสายตระกูลผู้ชำระวิญญาณ
ซึ่งถูกลบชื่อออกจากรายชื่อผู้ชำระวิญญาณ

เหวินสือทั้งรู้สึกคุ้นเคย และสงสัยว่าเซี่ยเวิ่นอาจมีความเกี่ยวข้องอะไรบางอย่าง
กับร่างวิญญาณที่หายไปของตน จึงเริ่มทำการค้นหา
และนำไปสู่การร่วมมือกันในภารกิจปลดปล่อยวิญญาณผู้อาสัญ
พร้อมกับความจริงบางอย่างที่ค่อยๆเปิดเผยออกมา

460 pages, Paperback

Published March 1, 2025

About the author

Associated Names:
* Mu Su Li (English)
* 木苏里 (Simplified Chinese) / 木蘇里 (Traditional Chinese)
* มู่ซูหลี่ (Thai)

Reviews

[Yeon]

Tôi là nạn nhân của kịch truyền thanh!!!

Vì nghe giọng CV của Trần Bất Đáo trên KTT quá hợp gu, lại thêm kha khá rv tung hô bộ này nên dù đã có lịch sử drop 2 bộ nổi tiếng khác của MTL thì tôi vẫn quyết định cho tác giả này thêm một cơ hội. Và thực tế chứng minh gu tôi đúng là ổn định trường tồn qua năm tháng, tôi có thể đi từ thích sang ghét, chứ không bao giờ có chuyện ngược lại😀

Khi con người chết đi, nếu may mắn sống một cuộc đời bình an suôn sẻ, họ sẽ có thể ra đi thanh thản. Tuy nhiên tỉ lệ này ít ỏi đến đáng thương, bởi đa phần chúng ta đều sẽ lưu luyến, đau buồn, không nỡ, hoặc thậm chí là căm thù, oán hận vì những điều còn dang dở, những cảm xúc mãnh liệt này sẽ tạo thành một chiếc lồng, giam hãm người đã khuất trong ảo cảnh của họ, khiến họ không thể siêu thoát. Phán quan là những người đi vào lồng, tìm ra nguyên nhân và thanh tẩy những đoạn trần duyên này, giúp người đã khuất có thể yên nghỉ.

Vốn là một plot truyện rất tiềm năng, nhưng cảm xúc của mình khi đọc xong bộ này có thể tổng kết trong hai chữ "không tới". Cái gì cũng không tới, từ nhân vật, tình cảm, tình huống lẫn văn phong. Đúng nghĩa chưa căng đã đứt dây đàn. Cố tình tạo bầu không khí kinh dị khi vào lồng, nhưng chưa tới đã vội vàng chèn thêm vài câu thoại hài hước vô, nửa nạc nửa mỡ dở dở ương ương từ đầu đến cuối. Mình chẳng thấy sợ mà càng chẳng nhếch nổi miệng cười. Và cái cách giải lồng cũng vội vàng nốt, như thể tác giả viết tới đó thì bí ý tưởng, thậm chí còn chẳng đáng gọi là plot twist vì nó cứ chình ình ra đó, không cần đợi người đọc tinh mắt luôn. Cái lồng của phản diện thì khỏi nói, vớ vẩn nhạt toẹt, động cơ này so với phản diện của mấy bộ khác còn không đáng xách dép cơ, cho kiểu nhân vật này làm phản diện thì chẳng khác gì hạ thấp IQ của dàn chính diện khi ai cũng được miêu tả thông minh tài năng ngút trời mà bị thằng ngu như này dắt mũi cả ngàn năm.

Nhưng mấy thứ này chưa kinh hoàng bằng văn phong. Bởi vì một câu chuyện có plot đơn giản vẫn có thể được nâng tầm bởi bản dịch. Ấy vậy mà bản dịch bộ này chỉ có thể miêu tả bằng hai chữ "thảm hoạ". Mình không biết là do bản gốc hay do người dịch, nhưng bộ này dùng rất nhiều từ lạ (mà vốn dĩ có thể thay bằng những từ đại chúng hơn do nhân vật còn không phải người địa phương). Cảm giác như muốn khoe chữ mà áp vào ngữ cảnh nó kệch cỡm vô cùng bởi nó chỉ là câu trần thuật đơn giản. Và điều khó chịu nhất là bộ này chèn chửi tục siêu nhiều, từ chính đến phụ, cứ 5 câu là chửi tục một lần, đọc mà ong ong cả đầu. Nhiều khi chỉ là một tình huống nhỏ nhặt nhưng họ vẫn buột miệng chửi tục được, các bạn cứ tưởng tượng nếu không có thuần phong mỹ tục ở VN kiềm lại thì cách 5 câu họ không duma thì cũng dume đó, làm mình thấy mấy cô hàng tôm hàng cá còn lịch sự hơn dàn nhân vật được ăn học đàng hoàng này😃Trong truyện chỉ có hai nhân vật không chửi tục là Trần Bất Đáo và Bốc Ninh, chắc do vốn từ chửi còn ít, nhưng mà sống chung thêm chục năm nữa mình nghi cũng bị đồng hoá luôn.

Về nhân vật thì nói thẳng trừ công thụ (và dàn pet của công thụ) ra thì những người còn lại đúng là có cũng được không có cũng được. Bởi họ không được cái tích sự gì ngoài đứng múa múa mấy đường, la hét và làm nền để tôn vinh sự lợi hại của công thụ cả. Đã ăn hại còn được cái mắt cao hơn trời, lúc nào cũng diễn nét bố đây giỏi nhất, xong vào trận thì để công thụ gánh hết. Sao bảo phán quan phải là những người sạch sẽ nhất cơ mà? Thế hệ hậu bối phế đến mức lựa cái lứa năng lực thì có hạn, mồm miệng thì văng tục khắp nơi, ô uế cả danh xưng phán quan. Những người như này chỉ coi người đã khuất là công cụ leo rank chứ nào có lòng xót thương cho những dang dở của họ. Còn công thụ thì chương nào tác giả cũng phải chèn một đoạn ngày xưa cụ tổ cụ cố giỏi như nào, lợi hại ra sao, chắc sợ người đọc không tin công thụ giỏi thật (ai bảo xây dựng phản diện vớ vẩn quá chi). Nhưng cái này không ảo bằng việc NPC nhớ chuyện tiền kiếp ngàn năm, người ta nhớ 1-2 kiếp đã quá cha rồi, NPC này còn kiểu thích kiếp nào thì nhớ kiếp đó, chuyện 1000 năm trước mà ngỡ như hôm qua, chỉ đợi đến lúc công thụ cần là nhảy ra kể hết chân tướng thôi, đúng làm tròn trách nhiệm của một NPC rồi cút luôn🤣Còn những ai ko phải NPC thì dù tàn tạ rách nát chỉ còn 1 tia tàn hồn cũng cho sống lại hết, HE cả nhà cùng vui, cứ ra rả bán tiên mà sống dai hơn cả tiên thật nữa, tiên trên trời nên xuống xin bí kíp dàn chính diện trong này nhé.

Cuối cùng là về tình cảm của công thụ. Ờm, cái này thì tuỳ cảm nhận của mỗi người thôi. Nhưng với mình thì là nhạt, bởi 2/3 câu chuyện công chỉ xem thụ là đệ tử đúng nghĩa. Thụ còn là kiểu ít nói và kiềm nén tình cảm nữa, mà nếu đã nói thì 10 câu đã hết 8 câu móc họng công chứ không có tán tỉnh gì đâu. Công thì được xây dựng tính cách dịu dàng và cưng chiều thụ, mà mình đọc truyện chỉ thấy công kiểu ui xời không chấp nít ranh miệng còn hôi sữa🥲 Bởi công đối xử với 3 đồ đệ còn lại cũng y vậy á, chỉ là không ôm hôn họ thôi. Nói chung là nếu không có mấy màn hy sinh vì cứu em anh gánh hết mọi trần duyên, vì cứu anh em tình nguyện xé rách linh tướng thì hai người này còn không bê đê bằng mấy đôi mồm treo 2 chữ partner trong truyện shonen nữa. Mà đâu phải mình mình nghĩ vậy, đến thụ lúc đang thân mật còn nghi ngờ ko biết công thương hại hay thương mình thật còn gì🥲Nói chung đến đoạn kết rồi còn bắt nhân vật phải chất vấn tình cảm của nhau thì tác giả quá kém.

Trên đây chỉ là cảm nhận cá nhân của mình, bởi phải có lý do thì bộ này mới đứng top cao trong bxh của Tấn Giang và nổi như thế. Nhưng với mình thì đây là một câu chuyện đọc cho biết thôi chứ mình sẽ không đọc lại (và thậm chí còn giúp mình đưa tác giả vào list sẽ không bao giờ đọc nữa luôn). Một trải nghiệm tốn thời gian mà không xứng đáng gì cả.

[Pandan · Rating 4 out of 5]

กว่าจะจบคืออ่านแล้วเหนื่อยมากกกก บทจะเครียดก็โคตรตึงเลย คือผ่านมาพันปีก็ไม่อยากให้เขาพรากจากกันอีกแล้วไง ลุ้นตัวโก่งสุดๆ 5555 พอจบปุ๊บเหมือนหลุดพ้น เนื้อหาหลังจบกับตอนพิเศษเยอะจุใจ อยู่กับ found family ที่แสนน่ารักและอบอุ่นนี้ไปอีกยาวๆ (ตอนบ่วงของน้องหลานหลานกับคุณยายนี่คิดว่าน่าจะมาจากปสก.จริงของคุณมู่ซูหลี่เรื่องคุณย่า นับถือเลยเจอปัญหาหนักขนาดนี้ก็ยังเข็นงานคุณภาพออกมาจนจบ)

เสียดายที่ตัวร้ายโผล่มาปุบปับไปหน่อย แต่ก็ถือว่าใส่บทมาเพื่อปูไปยังปัญหาถัดไปได้ดี โดยรวมสามเล่มสนุกตลอด ช่วงแผ่วมีน้อย แก่นเรื่องและความหมายที่นำเสนอเกี่ยวกับเรื่องความตายและอารมณ์อาลัยอาวรณ์ดีกินใจมาก

[pn · Rating 5 out of 5]

(4.5/5)

[hương quỳnh · Rating 3 out of 5]

Cái mình chê nhất ở tập này là char dev quá yếu. Một nhân vật chính như Tạ Vấn mà cả quá khứ và con người anh ta đều quá hời hợt. Tác giả cho Tạ Vấn 1 cái tiền đề mình thấy vô cùng tiềm năng dễ phát triển, ấy thế mà sau 3 tập vẫn ko phát triển dc tí gì, cứ nhàn nhạt như thế, cảm giác rập khuôn sao đó, cứ nói anh là bán tiên nên thanh cao ko vướng bụi này kia, lập đi lập lại mãi. Còn quá khứ thời anh còn nhỏ kể mỗi tí xíu, cũng lại thanh cao, chi lan ngọc thụ. Mình ko thấy có j thú vị. Mình muốn nhìn thấy 1 con người đúng nghĩa, có mặt phải mặt trái, có hỉ có nộ, có chiều sâu tâm tư hành động chứ ko chỉ có mỗi ngoại hình dc miêu tả bằng mấy từ như "thanh cao", "tiên khách"

Thật sự là tập 1 mình rất thích, tập 2 cũng ok. Kiểu như truyện không phải kiểu quá đặc sắc, nhưng lại vừa vặn và đủ thu hút. Chem couple không quá cháy nhưng cái kiểu mập mờ như có như không cũng khá là kích thích. Mấy đoạn quá khứ hiện tại đan xen gợn nỗi hoài nhớ cũng khá là đậm đà, thật sự cảm nhận được cái tình trong đó. Tóm lại với mình thì tập 1 chắc là hay nhất, tập 2 cũng cũng, hơi gấp nhưng mà đủ hấp dẫn để hóng đoạn kết của đôi già, ý là có vẻ tiềm năng. Mình đã rất hóng char dev của anh già Tạ Vấn bùng nổ ở tập 3

Nhưng tập 3 lại nhạt nhòa quá, từ cả việc giải lồng đến tình cảm của nhân vật. Giải lồng thì thôi dẹp luôn miễn bàn vì chả phải kiểu chữa lành, xoa dịu những vương vấn của người đã khuất như tập 1. Mấy cái lồng trong tập 3 là lồng của phản diện vs lồng của chính Văn Thời. Cách giải ko có j ấn tượng, mình skip hẳn cái lồng của thằng phản diện vì mình chẳng care tí nào luôn. Lồng của Văn Thời lẽ ra phải được đầu tư thì cũng lại ko có bứt phá, cũng bây nhiêu cảnh tượng đó

Tình cảm thì... tác giả đã yêu bao giờ chưa vậy? Sao mình thấy viết rập khuôn, nhạt mà sến rện z trời. Tập 1 tập 2 ở cái đoạn còn nhớ nhớ quên quên thì ok, quá khứ đơn phương cũng ok, tới giai đoạn tình trong như đã mặt ngoài còn e thì cũng tàm tạm đi, nhưng mà khi đã chính thức yêu thì sao trớt quớt thực sự. Ko phải cứ có cảnh H là ngon, mà đôi bên thực sự phải có tình cảm, mình đọc thấy cứ trơ trơ, rất cứng nhắc rất thiếu tự nhiên. Họ hun nhau mà mình ko có 1 cảm xúc gì luôn á. Đọc tập 1 lúc Tạ Vấn nhắc tới ngày xưa từng nuôi 1 đứa bé thích ăn lẩu mà mình còn xúc động hơn á

Nói chung là mình ko nỡ chê quá nhiều, thực sự mình thấy đáng tiếc cho bộ này. Ý tưởng vs cả nhân vật đều rất tiềm năng, kiểu như chỉ cần tác giả viết tốt thì nó sẽ cực kỳ tuyệt vời á. Bản chất công việc phán quan nó đã mang ý nghĩa nhân văn trong đó, chỉ cần triển khai cho tốt, sáng tạo nên những cái lồng vs thông điệp hay, plot twist ổn thôi là ok rồi. Còn tình cảm thì bản thân 2 ng đó đã có 1 quá khứ là 1 cái tiền đề vô cùng hay ho r, chỉ cần phải làm sao cho cuộc chia ly trở nên day dứt hơn, hiện tại của họ nhiều sự kiện hơn

đúng kiểu mảnh đất màu mỡ nhưng trồng cây chăm ko tốt bị èo uột uổng phí chất dinh dưỡng

[Januars · Rating 5 out of 5]

โดยรวมของเรื่องนี้เล่ม 1-3 คือให้ 4.5 / 5 🫶🏻

พั่นกวน เป็นนิยายที่สะท้อนมุมมองของการยึดติดกับทางโลกออกมาได้แบบดีมากก พอได้รู้ว่าคุณมู่ซูหลี่เขียนนิยายเรื่องนี้ตอนเจอเรื่องราวหนักๆในชีวิตคือทำให้ยิ่งเข้าใจสารที่เค้าอยากสื่อมาถึงคนอ่านจริงๆ ทั้งให้กำลังใจ อบอุ่น และอ่อนโยนมากๆ💗

เคมีของพระนายคือเค้าจีบกันทีคนอ่านเขินไปสิ ฟินมาก5555 ฉากที่ทำน้ำตาซึมเลยก็มีปะปนอยู่ตลอดเรื่องแต่ก็ไ��่ได้ดิ่งดาวน์มากตามสไตล์ของนักเขียนที่เราชอบจุดนี้มาก ปมของตัวละครถูกอธิบายละเอียด ครบ ชัดเจน ไม่ติดใจสงสัยอะไร แต่แอบอยากให้เซี่ยเวิ่นกับเหวินสือมีโมเม้นหวานกรุบเพิ่มอีกนิดแต่โดยรวมก็คือชอบนิยายเรื่องนี้มากๆ อยากให้ทุกคนลองอ่านแล้วจะได้รับการปลอบโยนจากตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้เลยค่ะ 🥰

[Bunnyb · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เป็นเล่มจบ จะได้รู้ซักทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งเฉินปู๋เต้าและเหวินสือ
ตัวร้ายในเรื่องที่ไม่ได้เปิดเผยตัวตนชัดๆ เล่มนี้เปิดแบบจัดเต็ม
เป็นหัวหน้าตระกูลจางผู้ยิ่งใหญ่ แต่ตัวตนแรกที่เห็นก็ไม่ใช่ตัวจริงอีก
มีพลิกแล้วก็พลิกอีก ย้อนอดีตกลับไปถึงเมื่อพันปีก่อนเหมือนกัน
แต่ก็ยังเป็นคนตระกูลจางที่เห็นแก่ตัวมากๆ (มากแบบไม่ว่าใครจะพูดยังไงหรือเจออะไร ก็คงจะยังไม่เกิดสำนึกอยู่ดี)
แต่สรุปว่าชะตากรรมที่เลวร้ายของเฉินปู๋เต้าที่เกิดขึ้น เกิดจากความเห็นแก่ตัวของคนๆ นี้

พอเหวินสือรู้ความจริง แทบจะยอมแลกวิญญาณเพื่อเอาคืน (เกือบแล้วจริงๆ 😅)
เพราะมันไม่ยุติธรรมจริงๆ เฉินปู๋เต้าพยายามช่วยเหลือคนอื่นมาตลอด
ยอมเจ็บปวดทรมานมาตลอด แต่เจ้าคนแซ่จางนี่กลับทำให้บาปกรรมมหาศาลทั้งหลาย
มาลงกับเฉินปู๋เต้า รวมทั้งโดนทัณฑ์สวรรค์อีกต่างหาก

เล่มนี้ก็พลิกไปพลิกมาหลายรอบ บางทีก็แอบมึน เพราะมันจะสลับไปมาระหว่างสถานที่ในอดีต (เขาซงอวิ๋น) กับหนิงโจวในโลกปัจจุบัน แต่ที่เขาซงอวิ๋นก็เหมือนเหตุการณ์จริงอีก น่าจะเป็นการข้ามมิติด้วยค่ายกล
บางทีจินตนาการภาพตามไม่ถูก จะให้ตัวเอกอยู่ในชุดโบราณหรือชุดปัจจุบันดี 🤣🤣
(แต่มีตอนนึงที่นักเขียนบรรยายว่าตอนขึ้นเขาซงอวิ๋นตัวเอกผมสั้นแบบสมัยปัจจุบัน
พอเดินเข้าที่พักกลายเป็นผมยาวสไตล์โบราณ)

ไคลแม็กซ์ท้ายเรื่องคือหวินสือที่แทบรับไม่ได้แล้วกับการเสียเฉินปู๋เต้าไปสองรอบ
หาวิธีเอาเฉินปู๋เต้ากลับมา และจะทำให้ทัณฑ์สวรรค์ที่ตัวเฉินปู๋เต้าหายไปด้วย
วิธีที่เค้าใช้จะเกี่ยวกับประตูไร้ลักษณ์ที่เค้าเคยเดินออกมาแล้วก่อนหน้านี้ 12 รอบ
(ประตูไร้ลักษณ์นี่เกี่ยวข้องกับที่มาของซย่าเฉียวด้วย) แต่ท่ามกลางความซีเรียสของไคลแม็กซ์ก็มีความขำอีก
เพราะเหวินสือรู้ว่าวิธีที่เค้าใช้มันอันตรายมาก เสี่ยงโดยเฉินปู๋เต้าเอาคืน เค้าก็เลยเลือกอยู่ในร่างที่เฉินปู้เต้าเอาคืนไม่ได้ 😂

ท้ายเล่มมีตอนพิเศษสั้นๆ หลายตอนเหมือนกัน เกี่ยวกับสองพี่น้องตระกูลจางที่ต้องรับสืบทอดตระกูลต่อ
ท่ามกลางความตกต่ำที่เกิดจากบรรพบุรุษ, มีเรื่องน่ารักๆ ของเหวินสือกับเซี่ยเวิ่น, มีการรวมตัวกันของสมาชิกเขาซงอวิ๋น
(รวมศิษย์พี่อีกสองคนนอกจากปู่หนิงด้วย คนที่นี่น่ารักกันหมด) อ้อ..โจวซวี่ก็กลายมาเป็นครอบครัวของเขาซงอวิ๋นอีกคน
เด็กคนนี้ขี้โวยวาย แต่ตลกมาก

สรุป เรื่องนี้สนุกมาก พลิกไปพลิกมา มีหลายฉากที่บรรยายได้อลังการมาก มีทั้งความลึกลับ ความเศร้า
ความบู๊ ความโรแมนติก นักแปลก็แปลดีมากๆ ชอบฟอนท์ของสำนักพิมพ์โรสมากด้วย อ่านสบายตา ดูน่ารัก
บางสำนักพิมพ์เห็นฟอนท์แล้วอึดอัดแปลกๆ สรุปว่าเรื่องนี้ดีงาม ให้ 5 ดาวค่ะ 😍

[Mint · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวบยอดทั้งสามเล่ม - 4.5 stars

พั่นกวนเป็นผลงานที่เศร้าและกินใจที่สุดของมู่ซูหลี่ เส้นเรื่องที่ตัวละครหลักทั้งสองเคยผูกพันและรักกันมาก่อนแต่มีเหตุให้พลัดพรากและหลงลืมกันและกันไป เป็นสิ่งที่คุณมู่ซูหลี่เขียนได้เก่งที่สุดอยู่แล้ว แต่ในเรื่องนี้ยังขยายสิ่งนั้นออกไปสู่ตัวละครยิบย่อยในแต่ละคดีหรือ "บ่วง" ที่ได้เข้าไปเจออีกด้วย ซึ่งด้วยระบบเวทย์ที่สมบูรณ์และ relate ได้ง่าย จึงเกิดเป็นความสุขปนเศร้าที่ทำให้น้ำตาคลออยู่หลายครั้ง แต่ทุกอย่างก็คุ้มค่าในตอนจบ ทำให้รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างไม่มีอะไรติดค้างจริงๆ

ในเรื่องโรมานซ์ ตอนแรกก็กังวลนิดหน่อยว่าความสัมพันธ์อาจารย์-ศิษย์จะถูกเขียนออกมาอย่างไร โดยเฉพาะในกรณีนี้ที่นายเอกเจอพระเอกตอนยังเด็กมากๆ แต่เนื้อเรื่องพัฒนาความรู้สึกและความสัมพันธ์ของตัวละครได้ดีมาก ไม่ได้รู้สึกถึงการกรูมมิ่งหรือเปโดในช่วงที่นายเอกเด็กเลย ถ้าใครเคยอ่านฆ่าหมาป่ามา หรือแม้แต่ฮัสกี้ฯ และชาลาอนธการที่ฝ่ายหนึ่งเจออีกฝ่ายตั้งแต่ยังเด็ก เรื่องนี้ก็จะคล้ายๆ กันเลย

[Kiengku · Rating 4 out of 5]

|| Review รวม 1-3 ||
➝ Overall: ★★★★ /5✰

เป็นหนังสือที่ชอบเกือบทุกองค์ประกอบ ยกเว้น ความสัมพันธ์ของเหวินสือกับเซี่ยเวิ่น TT ทำไมต้องเป็นศิษย์อาจารย์ด้วย ยิ่งอ่านตอนที่เหวินสือถูกเก็บมาเลี้ยงแต่เล็กมาก ๆ ยิ่งกระอักกระอ่วน อยากทึ้งหัว ทำไมกัน!! 😭
แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นนิยายที่เขียนถึงการยึดติดหรือมีห่วงได้เป็นอย่างดี ตามภารกิจของเหล่าตัวเอกเลย การปลด 'บ่วง' หรือสิ่งที่ยึดติดเพื่อส่งวิญญาณเข้าสู่วัฏสงสาร ทุกคนล้วนมีห่วงไม่แม้ผู้ที่เก่งกาจดุจเทพเซียนอย่างเหวินสือและเซี่ยเหวิน เรื่องราวในบ่วงทุกบ่วงเรียกได้ว่าน่าสนใจและชวนให้เอาใจช่วยมาก ๆ อ่านไปอ่านมา สิ่งที่ยากที่สุดในเรื่องก็น่าจะเป็นการปล่อยวางนี่แหละ 😂

คุณมู่ซูหลี่เป็นคนที่วางตัวละครได้มีเสน่ห์มาก ทั้งตัวละครหลักและตัวประกอบ เป็นนิยายที่ชอบตัวละครในเรื่องมาก ๆ เลย

[เจ้าหมีขาว · Rating 3 out of 5]

ชอบพาร์ทเล่าถึงครอบครัวของตัวละครอื่นๆ มาก ถึงแม้จะมานิดเดียว แล้วก็เป็นเรื่องตัวละครประกอบ รู้สึกว่าพาร์ทครอบครัวทั้งหมดทุกพาร์ททำถึงและสื่อสารได้ดีที่สุด มันเล็กน้อยแต่อ่านแล้วรู้สึกว่านข.บรรยายพาร์ทของความเป็นครอบครัวได้ดีจัง สื่อสารออกมาได้ดี

[Grace · Rating 5 out of 5]

idk if this is the right one. everyone pretend this is pan guan