Ψυχομηνία,

by Ευάγγελος Τσατσαλής

Η φαινομενική ήττα του Εφιάλτη σηματοδοτεί την αρχή
μιας νέας εποχής και την αναγέννηση μιας αρχαίας
μάγισσας, που φέρει μια βαριά κληρονομιά και μια
ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Στο Έζαιθυρ οι μάγοι εκλείπουν
χάρη στην επίτευξη των στόχων της βασίλισσας Σίλερντ, ενώ
στην κορυφή του ζιγκουράτ της πόλης της ερήμου ένα αφυ-
πνιστικό κακό προσπαθεί μετά μανίας να αποκτήσει την πο-
λυπόθητη ελευθερία του σε βάρος των υπολοίπων. Έτσι, οι
αθάνατοι μαίνονται για κυριαρχία και οι θνητοί παλεύουν για
τη διατήρηση της ανθρωπιάς τους ή θρηνούν την απώλεια
αυτής, με τους Ρέανταν και Νάκραροτ να παλεύουν με τη θύ-
μηση των οικογενειών τους και την ανάγκη τους για εκδίκηση
και τους Γιούρακ και Κράφιν να τολμούν να ονειρεύονται ένα
πιο ελπιδοφόρο αύριο.
Αλλά όπως τα όνειρα είναι αναπόσπαστα κομμάτια αυτής
της μήνιδος των ψυχών, έτσι είναι και οι εφιάλτες.

Genres: Fantasy

509 pages, Paperback

Published March 1, 2025

About the author

Ο Ευάγγελος Τσατσαλής γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1997, και
μεγάλωσε σ’ ένα μικρό χωριό της Πιερίας. Είναι απόφοιτος του τμήματος Γεωλογίας
του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος μεταπτυχιακού
διπλώματος στην Παλαιοντολογία.
Τα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί πολλές φορές σε ανθολογίες και
περιοδικά με θέμα το φανταστικό (περιοδικό robotnik fantastica τεύχος 15 με το διήγημα "Η Ευτοπία του Αύριο" και μερικές συλλογικές ανθολογίες των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές), ενώ έχει διακριθεί στα βραβεία Larry Niven 2024 στην κατηγορία τρόμος με τη νουβελέτα "Γκαργκαντούα". Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων στο είδος της
δυστοπίας–επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «Το Μανιφέστο μίας Θεάς»
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Momentum, και οι πρώτοι δύο τόμοι της σειράς του
«Δεσμώτες της Στάχτης» στο είδος της επικής-σκοτεινής φαντασίας, με τίτλο
«Σκιαμάχος» και «Ψυχομηνία» κυκλοφορούν από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

Reviews

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Στο πρώτο βιβλίο της σειράς είχα εντυπωσιαστεί από τις ικανότητες του συγγραφέα αλλά και από τον αινιγματικό, σκοτεινό κόσμο που είχε δημιουργήσει πλέκοντας μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία. Είχα παραβλέψει κάποιες ιδιαιτερότητες στη διήγηση, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του και τη διαφαινόμενη βελτίωση σε όλους τους τομείς της αφηγηματικής δεινότητας που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έχουν το μικρόβιο της συγγραφής μέσα τους.

Τώρα, στο δεύτερο βιβλίο, με ικανοποίηση διαπίστωσα πως είχα δίκιο που χάρισα αυτήν την ψήφο εμπιστοσύνης στον Βαγγέλη Τσατσαλή. Παρουσιάζεται πιο ώριμος, εντυπωσιακός σε σημεία-σημεία, με ξεκάθαρη δυναμική στην έκφραση και μια σκοτεινή φαντασία που τσακίζει κόκαλα και εξάπτει τα συναισθήματα σε κάθε γνήσιο οπαδό του φανταστικού. Πάνω απ' όλα, όμως, θέλω να τονίσω πως η γραφή του είναι πανέμορφη και πλούσια, με βάθος στον τρόπο σκέψης, και ισορροπημένη σε όλους τους τομείς. Κι αυτό είναι κάτι που μου λείπει από τα σύγχρονα έργα φαντασίας.

Οι χαρακτήρες του είναι επίσης όλοι αξιομνημόνευτοι και αυθεντικοί. Ουδεμία στιγμή δεν κουράστηκα/μπερδεύτητα με τα πολλά povs και αυτό λέει πολλά για τη δεινότητα με την οποία τα χειρίστηκε ο συγγραφέας. Νάκραροτ, Λόρβα (υπέροχη), Γιούρακ & Κράφιν, Ρέανταν ήταν οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες και τα κεφάλαια που το ενδιαφέρον μου ανέβαινε κατακόρυφα (εντάξει, υπάρξαν κι άλλα σκηνικά με όλους τους χαρακτήρες που ήταν πολύ δυνατά και καλό να αποφύγω να τα αναφέρω για τυχόν σπόιλερς).

Ειδική μνεία θέλω να κάνω στις δυνατές ιδέες (πχ ο θρύλος του Δημιουργού και του Καταστροφέα, τα Σθαμιόις κτλ) αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνεται η μαγεία, πανίσχυρη και σοκαριστική όταν τη χρησιμοποιούν οι ήρωες. Γενικά, η σειρά Δεσμώτες της Στάχτης είναι ακριβώς το είδος φαντασίας που απολαμβάνω: σκοτεινή και βαθυστόχαστη, ένας κόσμος που σε σαγηνεύει και σε καλεί να τον εξερευνήσεις, και μια ιστορία ηρώων και αθάνατων πλασμάτων που δίνουν μια φρέσκια πνοή στους μύθους, πλαισιωμένη από μια όμορφη, ξεχωριστή γραφή.

Περιττό να πω πως αξίζει 100% τον χρόνο σας!

[Έρση Λάβαρη · Rating 4 out of 5]

Ακολουθώντας τα γεγονότα του επιλόγου του «Σκιαμάχου», η «Ψυχομηνία» έχει ως αφετηρία της την πτώση του Εφιάλτη, η οποία, καταπώς φαίνεται, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής για το Έζαιθυρ. Η Λόρβα, η αρχαία μάγισσα με την βαριά κληρονομιά, αναγεννάται από τους πάγους με σκοπό να εκπληρώσει την υπόσχεση που έχει πλέον μετατρέψει σε αυτοσκοπό. Ταυτόχρονα η βασίλισσα Σίλερντ, δυναμική αλλά ευάλωτη ως μοναδική γυναίκα που ηγεμονεύει μεταξύ αντρών, υποχρεώνεται ν’ αναζητήσει συμμάχους στα πρόσωπα επικίνδυνων ανθρώπων προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της, κυριότερος των οποίων είναι ο αφανισμών των μάγων του Έζαιθυρ, μεταξύ των οποίων και η Λόρβα, πια ο πιο επικίνδυνος εχθρός της. Η μάγισσα Σαρέσμιρα, την οποία η αυτοεξορία έχει οδηγήσει στην κορυφή του ζιγκουράτ στην μέση της ερήμου, έρχεται αντιμέτωπη με το αρχέγονο κακό, μια ανθρωποφάγα δύναμη ασύλληπτης ισχύος που θα κάνει τα πάντα για ν’ αποκτήσει την ελευθερία της. Ο Νάκραροτ, αδυνατώντας να διαχειριστεί το κενό που επέφερε μέσα του η πολυπόθητη εκδίκηση, έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του, ενώ ο Ρέανταν, ακολουθώντας τα ίχνη του, παλεύει να κλείσει τις πληγές του. Ο Γιούρακ και ο Κράφιν, τραυματισμένοι απ’ όσα πέρασαν αφότου άφησαν πίσω τους το Δάριον, μπαρκάρουν προς το άγνωστο σε μια απόπειρα να ξεφύγουν από τα γεγονότα που τους άλλαξαν τόσο βίαια και ανεπανόρθωτα, και να αφοσιωθούν ο ένας στον άλλον για ν' αναρρώσουν. Κι όλοι μαζί μεταξύ τους μάχονται για την επιβίωση, με μπούσουλα το δικό τους όραμα για ένα πιο βιώσιμο Έζαιθυρ.

Πρώτα πρώτα, αξίζει να σημειωθεί πως, ναι, τα POV αυτού του βιβλίου είναι όλα τα παραπάνω συν μερικά ακόμη· ο Βαγγέλης, ωστόσο, διαχειρίζεται το καθένα ξεχωριστά με τέτοια μαεστρία, ώστε αποφεύγεται εντελώς οποιαδήποτε σύγχυση ή κούραση από πλευράς του αναγνώστη. Αντιθέτως, τα παραθέτει κατά κάποιον τρόπο «αθροιστικά», συμπληρωματικά, με αποτέλεσμα να κορυφώνουν το ενδιαφέρον και στο τέλος να καλύπτουν τυχόν κενά που μπορεί να έχει ο αναγνώστης, με πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζει εκείνος αλλά όχι όλοι οι ήρωες της ιστορίας απαραίτητα. Κάτι που απαιτεί προσοχή, αγάπη για την ιστορία και δεξιοτεχνία, πράγματα που ο Βαγγέλης απέδειξε πως διαθέτει—και με το παραπάνω.

Είναι εμφανής, ακόμη, η εξέλιξη του Βαγγέλη ως συγγραφέα και ως ψυχογράφου συγκριτικά με το πρώτο βιβλίο. Η γραφή του έχει ωριμάσει, η φαντασία του συνεχίζει να καλπάζει (και τι ιδέες είναι αυτές που έχει!), και οι χαρακτήρες του εξελίσσονται, αποκτούν μεγαλύτερο βάθος και περισσότερες διαστάσεις. Ξεχώρισα την Σίλερντ, την οποία παραδόξως δεν είχα συμπαθήσει στο πρώτο βιβλίο, όμως τώρα την ένιωσα και σεβάστηκα τις επιλογές και το όραμά της, που προσανατολίζονταν στο καλό του βασιλείου της. Μου άρεσε και ο Κράφιν, που τον είδαμε και τον καταλάβαμε περισσότερο (Zoloft των 100 mg και Xanax των 50 mg για 'σένα my poor, sweet boy), και ο Νάκραροτ (Ladose των 20 mg δύο φορές την ημέρα και μακριά από σχοινιά, κορδόνια και αιχμηρά αντικείμενα i guess...), με τις κρίσεις χαρακτήρα του. Με εντυπωσίασε (και ίσως με φρίκαρε λιγάκι) το Σθαμιόις, και πραγματικά ανυπομονώ να δω πώς θα εξελιχθεί το δικό του (αρκετά ανατριχιαστικό...) κομμάτι της ιστορίας στο επόμενο βιβλίο.

Δύο πράγματα μονάχα μου αφαίρεσαν λίγη από την μαγεία αυτού του βιβλίου: το όλο ταξίδι του Γιούρακ και του Κράφιν, που χωρίς να ξέρω ακόμη το γιατί, μού φάνηκε εκ διαμέτρου παράταιρο με την ατμόσφαιρα της υπόλοιπης ιστορίας, εντύπωση που μου ενίσχυσε και η κατάληξή του· και η γυναίκα-ερπετό που συνάντησε, ας πούμε, ο Νάκραροτ προς το τέλος, της οποίας ο χαρακτήρας, αν και τον εξετάσαμε πολύ επιδερμικά εξαιτίας του χρόνου κατά τον οποίο εμφανίστηκε, μού φάνηκε πολύ στερεοτυπικός, μάλλον «αφάνταστος» για τα δεδομένα ενός μυαλού όπως του Βαγγέλη. Κι ετούτο, πάλι, δεν ξέρω ακριβώς γιατί μου φάνηκε τόσο παράταιρο. Περιμένω να εκπλαγώ θετικά στην συνέχεια.

Εν πολλοίς, ένα έχω να πω: πραγματικά ανυπομονώ για το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας!