« Βλέπετε, ο πίνακας του Μητροπολιτικού Μουσείου του 1660 είναι ανολοκλήρωτος. Η Χέντρικε ήταν ήδη άρρωστη. Πέθαινε. Φαντάζομαι ότι ο Ρέμπραντ δεν άντεχε να τον τελειώσει. Αισθάνεται κανείς την τραγωδία, την αίσθηση της θνητότητας. Είναι τα πράγματα που δεν μπορώ να παραβλέψω στη φωτογραφία του πίνακα. Η γνώμη μου είναι ότι ο χαμένος πίνακας πρέπει να τοποθετηθεί κοντά στο 1660 με αυτόν του Μητροπολιτικού Μουσείου και όχι στο 1658 με αυτόν του Βερολίνου ». […] Σταμάτησε να μιλάει. Με τα μάτια μισόκλειστα, ακολούθησε με το δείκτη του το περίγραμμα του προσώπου της Χέντρικε στη φωτογραφία που είχε μπροστά του. « Ναι, πιστεύω ότι ο πίνακας είναι του Ρέμπραντ ».
O ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΒΑΙΝΣΤΟΚ, EΝΑΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚOΣ έμπορος έργων τέχνης, ιδιοκτήτης μιας μικρής γκαλερί στη Βοστώνη, δέχεται μια μέρα από έναν μικρομεσάζοντα κάτι απίστευτο : ένα χαμένο, άγνωστο έργο του Ρέμπραντ, που απεικόνιζε μια γυναίκα της εποχής του 1660, όταν ο μεγάλος καλλιτέχνης ζωγράφιζε την τότε σύντροφό του, τη Χέντρικε Στόφελς, μετά το θάνατο της αγαπημένης του Σάσκια. Υπήρχε η εξαιρετική πιθανότητα να είναι αληθινό ; Παράλληλα, ο Έλτον Ρος, διευθυντής ενός μουσείου στη Βοστώνη, βρίσκεται μπρος σ’ ένα εκπληκτικό αρχαιοελληνικό αγγείο, αντίστοιχης ομορφιάς και τέχνης με τον κρατήρα του Εξηκία στο Μόναχο και τον κρατήρα του Ευφρονίου στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης· τού τον έχει προσκομίσει μυστικά ένας Αρμένης σκοτεινός έμπορος τέχνης. Οι δύο ιστορίες πλέκονται και αρχίζει μια σειρά φόνων και εξαφανίσεων. Ο Έιμος Χάτσερ, ο ντετέκτιβ-ιστορικός τέχνης, ήρωας του Όλιβερ Μπάνκς, εμφανίζεται ξανά μετά τη Μανία με τον Καραβάτζο, και μέσα από τις έρευνες της αστυνομίας, την ιστορία της τέχνης, σχολαστικούς ακαδημαϊκούς ερευνητές, ειδικευμένους κορνιζοποιούς στα τελάρα του 17ου αιώνα και περιπετειώδη ταξίδια στην Ευρώπη προσπαθεί να βρει τα νήματα που θα τον οδηγήσουν στη λύση του μυστηρίου. Η έκδοση συνοδεύεται από σημείωμα του μεταφραστή Ανδρέα Αποστολίδη.
Όντας φιλόμουσος, το πήρα από περιέργεια κρατώντας όμως χαμηλές τις προσδοκίες μου. Αφενός επειδή δεν διαβάζω συχνά αστυνομική λογοτεχνία και αφετέρου επειδή δεν γνώριζα τον συγγραφέα/ιστορικό τέχνης Oliver Banks. Προς έκπληξή μου όμως, τολμώ να πω λοιπόν πως ήταν από τα διασκεδαστικότερα βιβλία που διάβασα φέτος! Ο Banks, πέρα από την πληθώρα στοιχείων όσον αφορά την αγγειοπλαστική τέχνη, την χαρακτική και την Φλαμανδική ζωγραφική, πλέκει με εξαίσιο τρόπο την ιστορία του χωρίς να κάνει κενά, θυμίζοντας έργα διασημότερων συγγραφέων. Θεωρώ συνειδητά, πως πρόκειται για ένα βιβλίο που θα διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο έως το τέλος ακόμα και αν δεν έχει τις παραμικρές γνώσεις περί τέχνης! Και αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του. Διαβάζεις με λαχτάρα την μία σελίδα μετά την άλλη, με σκοπό να δεις που θα καταλήξει η υπόθεση αλλά κατά τη διάρκεια έχεις μάθει πράγματα που (πιθανόν) δεν θα μάθεις από το 80% των βιβλίων που κυκλοφορούν, εκτός βέβαια, αν έχεις σπουδάσει ιστορία της τέχνης. "Το τερπνόν μετά του ωφελίμου" δηλαδή με την κυριολεκτική του έννοια! Συνοψίζοντας, το προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε αναγνώστη και όσον αφορά εμένα προσωπικά, θεωρώ δεδομένο πως θα διαβάσω και το δεύτερο βιβλίο του ιδίου (Η μανία με τον Καραβάτζιο).
Okay, I admit it..... I borrowed required reading book from my son for a night! He needed to read it for an Art History class and the jacket and description were too attractive for a borderline book thief like me. Well, worth the risk of annoyance... I found a fast-paced, thriller set in the international art world with great characters, most especially, Amos Hatcher. The other generation found it a good read as well!!
3,5 αστεράκια για αυτό το πολύ συμπαθητικό βιβλίο που μου θύμισε διασταύρωση Rex Stout και καταλόγου πινακοθήκης. Έξυπνοι διάλογοι, γρήγορη δράση, λίγο καρικατούρες οι ήρωες αλλά συμπαθείς σε κάθε περίπτωση, πολλή τέχνη και κυρίως hints για χαμένους Ρέμπραντ.
Για βιβλιόφιλους που αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία και την τέχνη. Ιδανικός συνδυασμός, σε καλή αναλογία, με γρήγορη πλοκή, σε μια καλαίσθητη έκδοση. Προσωπικά, ήθελα λίγο παραπάνω suspense.
Αν και δεν αποτελεί το είδος του αστυνομικού που προτιμώ, αυτό με το μυστήριο παρά το καθαρόαιμο αστυνομικό που παρακολουθούμε όπως εδώ, πώς πιάστηκε τελικά ο δολοφόνος, ωστόσο το πλαίσιο της Τέχνης (σαν την κορνίζα του πίνακα του Ρέμπραντ) είναι αυτό που τελικά μου άρεσε. Έχει φυσικά τους χαρακτήρες της εποχής, πολύ στατικούς, αλλά αποζημιώνει με τις λεπτομέρειες κυρίως τον διάσημο αυτό ζωγράφο (που μου αρέσει επίσης) ανάμεσα στην αφήγηση για τον ζοφερό κόσμο της εμπορίας και παραχάραξης της Τέχνης. Προβλέψιμη πλοκή, αλλά να και κάτι που δεν περίμενα να συμβεί με ένα βιβλίο, όταν το πρωτοείχα διαβάσει, δεκαετίες πριν, ήταν το έναυσμα που με έλκυσε στα μυστήρια της Τέχνης για να εντρυφήσω και στην Ιστορία της Τέχνης!
Ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα γύρω από την τέχνη. Παρόλο που γνωρίζουμε σχεδόν από την αρχή ποιος είναι υπεύθυνος (και γιατί) για τους φόνους των εμπόρων τέχνης, έχει αρκετό ενδιαφέρον όπως εξελίσσεται το "κυνηγητό" του από τους αστυνομικούς, τον ντετέκτιβ τέχνης και την Σήλα. Χωρίς να κάνει κοιλιά, καταφέρνει να συνδυάσει αυτά τα δύο είδη. Μου άρεσε αρκετά! Αξίζει να αναφερθεί ότι στο επίμετρο του βιβλίου ( εκδ.Αγρα) ο μεταφραστής κ.Αποστολίδης δίνει πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με άλλα "εγκλήματα τέχνης".
Justice for Maude! 😁 engaging read, interesting plot. It was odd to have a character you knew get killed off like that, but a nice change to watch the principals work out what you already knew. Also strange to not have the third murder ever solved.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Συμπαθητικό αστυνομικό με κέντρο του δύο δολοφονίες που γίνονται για έναν πίνακα Ρέμπραντ.
Δεν θα έλεγα ότι ήταν κάτι συναρπαστικό και πιστεύω ότι για αυτό ευθύνεται και ο χρόνος που έχει περάσει από τη συγγραφή του μέχρι σήμερα και τα πολλά αστυνομικά που έχω διαβάσει..
I enjoyed this novel more than I expected. It's a thriller more than a mystery -- in that the reader knows "who dun it" throughout, and simply watches the protagonists arrive at their conclusion. The characters, however, would fit in perfectly in a mystery of the Dick Francis or Agatha Christie caliber, so it is an enjoyable read for someone who likes series mystery fiction. Interestingly, I think where this book exceeded my expectations was in its intellectual content. I adore novels with a "rediscovery or loss of great masterpiece" plot and have read many (think Headlong, La Tempestad, The Name of the Rose). This one wore its learning lightly, made no offensive errors, and didn't try too hard. On the other hand, the book has some drawbacks. It is, admittedly, surprising to have the primary focalizer killed off after you get to know him a bit; but it would have been more surprising if the book jacket hadn't mentioned it. The new protagonist who is introduced after that takes a while to get fleshed out. There are three murders, and no attempt is made to integrate the third one into the plot -- the investigators never even notice it happened. But overall it is a lot more readable than I find Dick Francis novels these days.