จากคน (เคย) รัก

สงครามนักเขียน Season 1 #1

by ติญญา

"เรามักซ่อนใครคนหนึ่งไว้ในนิยายเสมอ"

และนิยายของ 'ดอกหญ้า' ก็ซ่อน 'ใครคนนั้น' เอาไว้จริงๆ
'มัชชาร' ผู้ชายที่มีบุคลิกเหมือนแมว คนที่เธอเคยหลงรักสุดหัวใจสมัยวัยรุ่น
คนที่เป็นคนสำคัญของใจ คนที่เธอเคยฝากฝังชีวิตจิตใจให้
ก่อนที่ความรักของเธอกับเขาจะจบลงอย่างคลุมเครือ ไร้ซึ่งเหตุผลใดๆ

สิบปีต่อมา 'ดอกหญ้า' ดำรงชีวิตด้วยอาชีพ 'นักเขียนนิยาย'
และโชคชะตานำพาเธอให้พบกับ 'เชฟ M' ผ่านไลน์กลุ่มคอนโด
เป็นเรื่องน่าแปลกที่การพูดคุยกับเขา เตือนใจให้เธอนึกถึง 'มัชชาร'
คนสองคนมีอะไรเหมือนกันอย่างน่าแปลก

หรือว่าทั้งคู่จะเป็นคนคนเดียวกัน?

107 pages, ebook

First published July 30, 2021

Reviews

[Wanyiwa · Rating 3 out of 5]

เรื่องของอดีตคู่รักคู่หนึ่งที่เลิกรากันไปเพราะความเข้าใจผิดแบบงงๆว่าทำไมอยู่ดีๆความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงค่อยๆห่างหายจนกลายเป็นขาดสะบั้นกันไปทั้งๆที่เหมือนว่าต่างก็ยังรักกันอยู่ และเพราะต่างก็เป็นรักที่ตกค้างฝังลึกอยู่ในใจ ทั้งคู่ก็เลยยังไม่สามารถมูฟออนเรื่องหัวใจต่อไปได้ซักที จนเมื่อสิบปีผ่านไปและกามเทพก็เล่นตลกโดยการพาให้ทั้งคู่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแบบที่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่รู้ว่าอีกฝั่งคือใคร เพราะฝ่ายหญิงกลายเป็นคนตกงานจากงานผลิตนิตยสาร เลยมาหารายได้เป็นนักเขียนออนไลน์ในเว็บวัยรุ่นดอตคอมแถมยังติดอันดับนักเขียนที่ทำยอดขายได้สูงที่สุดคนหนึ่งของเว็บอีกด้วย ส่วนฝ่ายชายก็กลายเป็นเชฟตกงานที่ต้องมาทำอาหารกล่องขายในกรุ๊ปไลน์ของคอนโดแทน พอฝ่ายสาวเอาแต่เขียนนิยายและไม่ทำอาหาร ก็เลยต้องฝากท้องไว้กับเชฟที่ทำอาหารกล่องส่งในคอนโด (ที่บังเอิญว่าเป็นคอนโดเดียวกันพอดี) คุยกันไปจีบกันมาในไลน์แชตโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าต่างฝ่ายต่างก็คือคนนั้นที่อยู่ในหัวใจ รู้แค่ว่ารู้สึกดีกับอีกฝ่ายเป็นพิเศษโดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

มีความเสียดายพล็อตเรื่องนี้เบาๆเพราะอยากให้หน่วงได้กว่านี้ อาจเพราะเนื้อเรื่องบางส่วนถูกแบ่งออกไปเล่าถึงชีวิตส่วนตัวของแต่ละฝั่ง หรืออาจเพราะเราอ่านแล้วรู้สึกว่าการที่ต่างฝ่ายต่างก็ยอมให้ความสัมพันธ์ห่างออกไปเฉยๆแบบเข้าใจผิดโดยที่ไม่แม้แต่จะมีการพูดคุยหรือถกเถียงกันเลยนั้น ดูเหมือนไม่ใช่รักที่มีความลึกซึ้งมากพอหรือเปล่า ดังนั้นในช่วงเวลาที่ตัวละครแต่ละฝ่ายต่างก็มาคร่ำครวญว่าคิดถึงความรักครั้งนั้น มันก็เลยอดรู้สึกตงิดๆอยู่ในใจไม่ได้ว่าถ้ารักกันขนาดนั้น แล้วทำไมตอนนั้นถึงปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปเฉยๆแบบนั้น ดังนั้นแล้วในเชิงของความสัมพันธ์ระหว่างคู่พระนาง เราจึงไม่ได้รู้สึกอินไปกับตัวละครมากเท่าไหร่

ยิ่งไปกว่านั้น พระเอกยังเป็นตัวละครที่เราไม่ค่อยรู้สึกดีด้วยมากนัก จริงอยู่ที่ต่างฝ่ายต่างถือทิฐิและทิ้งห่างความสัมพันธ์กันไป แต่ตอนหลังพอได้รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร ทำไมผู้ชายถึงเอาแต่โทษผู้หญิงเพียงฝ่ายเดียวที่ไม่เชื่อใจ ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เชื่อใจนางเอกเหมือนกัน อันนี้ไม่แน่ใจว่านักเขียนตั้งใจเขียนให้คนอ่านรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า แต่ในตอนที่อ่านคือบอกเลยว่าแอบเคืองพระเอกนิดนึง

กลับกัน สิ่งที่เราชอบกลับเป็นบทสนทนาของตัวละคร ที่ดูเป็นธรรมชาติ มีชีวิตชีวา และอ่านสนุก นักเขียนดูจะเลือกบทเพลงมาใช้บรรยายอารมณ์มากไปหน่อยเมื่อเทียบกับความยาวของเนื้อเรื่อง แต่เราชอบเพลง one day when we were young ที่นักเขียนเลือกเอามาประกอบมากเพราะเห็นด้วยว่ามันเข้ากับบรรยากาศในตอนนั้นมากจริงๆ และที่ชอบมากอีกจุดคือตอนที่นักเขียนเฉลยถึงจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในอดีต ที่มีจุดที่นักเขียนขยี้ให้เกิดความจี๊ดในใจขึ้นมาได้ไม่เลว

ภาพรวมคืออ่านได้เพลินๆค่ะ เรื่องค่อนข้างสั้นและจบห้วนไปหน่อย (และแอบมีจุดผิดหลักๆที่ไม่น่าหลุดออกมาอย่างการเรียกนางเอกว่า "หญ้า" แทนที่จะเป็น "ญ่า" ตอนแชตกันโดยที่ยังไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ) แถมเรายังไม่ค่อยอินกับความสัมพันธ์ของคู่พระนางเท่าไหร่ด้วย แต่พล็อตย่อยๆที่บอกเล่าชีวิตของคู่พระนางก็ยังถือว่าอ่านได้สนุก ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่พูดถึงเรื่องอาหารการกิน ก็ยิ่งทำให้เราหิวตามได้ง่ายๆเลย

[พอลลี่ · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้นมากกกก ยังไม่จุใจเลยง่ะ (เอ๋า ก็นี่เรื่องสั้น ไม่รู้ล่ะ อยากอ่านยาวๆ)อ่านแป้บๆจบละ
เอาจริงๆ คนที่รักกัน แล้วไม่ค่อยคุยกันก็คงมีแหล่ะ แล้วเหตุฏารณ์มันก็พาไปขนาดนั้นอ่ะนะ เอาจริงๆชั้นไม่อภัยยัยพลอยบอกเลย😕มาทำให้เค้าเลิกกัน แล้วมาขอโทษตอนผ่านไปสิบปี ช้าไปปะยะหล่อน แล้วมาแจกการ์ด เพื่อ..... จะบอกว่าชั้นก็มีความสุขดีนะงี้ ไม่ชอบ😒
หักดาว ความหวานน้อยจุงเบย โธ่ เค้าเพิ่งจะมาเป็นแฟนกันแป้บๆเอง จบละ ยังไม่มีจับมือ เรท 10+ ยังไมีเลย แงๆๆๆๆๆ แต่ก็ยังเป็น fc writer เหมือนเดิม ถ้ายาวกว่านี้ หวานอีกหน่อยเอาไปล้านดวง😍😉❤️❤️❤️❤️❤️

[Patrawan Dear]

# ดอกหญ้า : จากคน (เคย) รัก / ติญญา

ดราม่าควีนกับพล็อตรักที่หวนคืนทำให้เราคาดหวังกับความเจ็บจี๊ด เลือดซิบ แต่เล่มนี้เบามากค่ะ อาจจะด้วยเป็นเรื่องสั้น หน้ากระดาษน้อย รายละเอียดจึงน้อยตาม และผู้เขียนเองก็ยังเน้นไปที่เรื่องราวรอบตัวมากกว่าจะขยี้ไปที่ใจ (คนอ่าน) แรง ๆ

อย่างไรก็ตาม นับว่ายังอ่านได้เพลินกับสำนวนภาษา และความใจดีของผู้เขียนค่ะ :)