In zwerfdagboek neemt een naamloze ik zijn intrek in een stenen gebouwtje aan een rivier in het bos. Hij maakt wandelingen, leest, maakt dagboeknotities over landschap, kunst en poëzie, begint met het schrijven van landschapsgedichten, en ontmoet zo nu en dan een ander personage (de dikke man, het meisje, de hond Patou, de fluitspeler). Alle personages verdwijnen na verloop van tijd weer uit het zicht. Dat geldt eveneens voor de ik, al is die nooit helemáál afwezig; geleidelijk vervaagt het onderscheid tussen de ik en het landschap. Wat blijft is het allesomvattende, onophoudelijk veranderende landschap dat door de beelden en teksten wordt opgeroepen.
In 'zwerfdagboek' van schrijver Han Leeferink en beeldend kunstenaar Puck Willaarts staat het landschap centraal. Niet een spectaculair landschap met hoge bergen en snel stromende rivieren, maar een eenvoudig bos, stil en verlaten. Han Leeferink beschouwt, beschrijft en beleeft het landschap met woorden en klanken, Puck Willaarts doet hetzelfde met lijnen, schetsen en foto’s. Het geheel is een boek geworden waar je doorheen gaat zoals bij een wandeling. Soms sta je even stil om de omgeving beter in je op te nemen, soms stap je door over een aangenaam bospad, dan weer laat je je verrassen door een nieuw inzicht of vergezicht. lees verder op: https://www.tzum.info/2025/02/recensi...