De oudste mens aller tijden is 122 geworden. En de eerste die 135 wordt, is al geboren. Wat betekent dat voor de kinderen van nu? Weten zij dat ze eeuweling worden? Beseft een 70-jarige dat hij nog maar net komt kijken? Op deze vragen en vele andere geeft Rudi Westendorp antwoord in Oud worden zonder het te zijn. Hij legt uit waarom we ouder en ouder worden en hoe we dat lange leven de baas kunnen blijven.
Oud worden zonder het te zijn is hét boek over hét onderwerp van de 21ste eeuw. Het belicht onze levensloop van alle kanten – van biologie en geneeskunde tot zorg en maatschappij.
Rudi Westendorp is arts, hoogleraar ouderengeneeskunde aan de Universiteit Leiden en oprichter en directeur van de Leyden Academy on Vitality and Ageing. Dit instituut biedt opleidingen aan, doet onderzoek en initieert ontwikkelingen die de kwaliteit van leven van ouderen verbeteren. Westendorp verschijnt zeer regelmatig in de media om zijn kennis uit te dragen
[A] quietly ambitious book … both fascinating and, ultimately, optimistic. P.S. Cottier, Canberra Times
An entertaining and revealing book about our delayed ageing and death, about astonishing future prospects and our failure to take simple measures to prevent diseases such as dementia. De Volkskrant
Westendorp stresses above all the positive aspects of the fact that we are living to an increasingly advanced age. He also explains with great clarity how we can gain control of our long lives. Trouw
A navigation system for the second life that lies ahead. De Morgen
One by one, Westendorp demolishes ingrained ideas about old age and ageing. He offers a brand new perspective on old age. Het Belang Van Limburg
This is not a glib book about searching for the elixir of youth in a jar or via surgical means, but a serious study, albeit in easy-to-read prose. There’s no prescription to prevent mental and physical impairment, but a wide-ranging survey that encompasses societal and economic as well as personal responsibilities to prolong productivity. Thuy On, The Age
[T]he message that we each hold the reins to success in life’s third trimester is a refreshing tonic in a world awash with quack rejuvenants. Paul Biegler, Sydney Morning Herald
Eminently reasonable. At a time when too much of what is written about the elderly is depressingly downbeat, dwelling only on decline and dementia, Westendorp’s book provides a valuable and cheering alternative. Daily Mail
La scrittura di Rudi Westendorp è ricca di dettagli e allo stesso tempo fluida.
Un libro interessante, che riesce ad ampliarti la mente e a farti scorgere la quotidianità - la normalità, la routine - sotto diversi punti di vista.
Una lettura che consiglio alle persone estremamente curiose e alla ricerca di saggezza! ✨
𝐏𝐞𝐫𝐜𝐡𝐞̀ 𝐡𝐨 𝐝𝐚𝐭𝐨 𝐭𝐫𝐞 𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞?
Sinceramente ho votato in base a ciò che mi diceva il cuore, quindi è più un voto soggettivo che altro.
Il libro è ben strutturato, intrigante e cattura subito la tua attenzione... Ma nonostante ciò mi sono ritrovata diverse volte a meditare se continuare o no la lettura. Perché dopo un po' diventa davvero pesante, a causa di tutte le informazioni che ci vengono fornite.
Lo considererei più un libro "didattico", estremamente professionale. E non un libro da leggere sotto le coperte, con una cioccolata calda e un'atmosfera rilassante. È un contenuto da leggere con attenzione, concentrazione. 🌸
Nogal wijdlopig maar wel interessant boek over de gevolgen van het steeds langer leven. Veroudering is onvermijdelijk want evolutionair is zorgen voor nageslacht belangrijker, zodat daarop selectie heeft plaatsgevonden. Net als dingen treden er in het lichaam defecten op die niet of niet geheel gerepareerd kunnen worden. Op den duur leidt dat tot kwetsbaarheid en kan een kleine aanleiding tot groter falen en uiteindelijk de dood leiden. Zowel maatschappelijk als individueel roept het langere leven vragen op. Hoe te blijven deelnemen aan de samenleving, welke zingeving vinden, vitaliteit behouden en uiteindelijk zorg verlenen en ontvangen. Conclusie is dat we deze consequenties nog onvoldoende doordacht hebben en dat we daarbij het medische perspectief los moeten laten ten gunste van het levensperspectief van de ouderen zelf.
Dutch book so dutch review: na het lezen van Lifespan van Sinclair wilde ik andere bronnen lezen om te kijken of het overeen komt. Dat blijkt zo te zijn. Alles wat genoemd wordt in Lifespan is ook te lezen in dit boek. Echter is Lifespan veel optimistischer (en recenter) waar dit boek juist berustender is 'ja je zal waarschijnlijk wel oud worden, sport en eet gezond en je komt een heel eind'. Lifespan is daarom wat mij betreft het betere boek.
Populair wetenschappelijk (inmiddels wat gedateerd) leesbaar boek. Het boek geeft op populair-wetenschappelijke wijze inzicht in het ouder worden, helaas zonder concrete handvaten. Ik mis de verhalen van 100+-ers hoe zij die leeftijd bereikt hebben ( 'gewoon doorgaan met ademhalen ' zou mijn vader zeggen). Het motto op een gezonde hoge leeftijd is de laatste zin: Loslaten, je moet alles loslaten. Tot die tijd: blijf bewegen, blijf doelen stellen en hou de regie in eigen hand.
.
This entire review has been hidden because of spoilers.
3,5 ster. Interessant boek gebaseerd op feiten, veel beter leesbaar dan ik had verwacht. Realistisch, maar daardoor enigszins deprimerend. Met name de eerste hoofdstukken waar dieper op de medische kant wordt ingegaan, zijn echt de moeite waard. Jammer dat er weinig tips worden gegeven, maar dat is niet zo zeer het doel van het boek.
Mooi boek. Zelf 65 plusser. Boek geeft goed inzicht in de ontwikkeling van het feit dat mensen steeds ouder worden. Hoe hier op de goede manier mee om te gaan en vooral doelen blijven stellen, blijven bewegen en de regie houden zolang het kan. Wat ik mis is: Ervaringen van mensen die op de leeftijd van " het rafelige eind" zijn aangekomen en de mogelijkheid van euthanasie en hoe dit is verlopen.
Een interessant boek over de ouder wordende mens. Invloeden van de maatschappij op ouder worden en van ouder worden op de maatschappij. Uiteindelijk blijkt dat met name vitaliteit, levenslust en een positieve denkwijze het verschil kan maken tijdens de laatste periode van een mensenleven.
Nogal wijdlopig en soms te specialistisch boek over het ouder wordende lichaam en wat je eventueel kunt ondernemen om het verval een beetje in toom te houden. Niet veel nieuws onder de (ondergaande) zon.
Nachdem der Mensch sich fortgepflanzt hat, wird sein Körper nicht mehr benötigt und könnte wie eine Verpackung entsorgt werden. Rudi Westendorp vertritt die nüchterne Ansicht, dass es sich beim Altern um das Versagen komplexer Systeme handelt, die wissenschaftlich kaum anders zu untersuchen sind als ein Flugzeugabsturz. Der niederländische Mediziner hat sich mit bevölkerungspolitischen Aspekten des Alterns befasst, mit der erblichen Disposition zur Langlebigkeit und mit der Zufriedenheit alter Menschen mit ihren Lebensumständen. Wer sich für die Bevölkerungsentwicklung interessiert, hat sicher von einigen angeführten Erkenntnissen bereits gelesen. Warum Frauen auch nach den Wechseljahren durch Unterstützung der jüngeren Generation das Überleben ihrer Art sichern, oder der Einfluss von Notzeiten auf die Lebenserwartung. Statistik und Epidemiologie liegen sicher nicht jedem Leser, doch Westendorp versteht seine Gedanken äußerst eingängig zu formulieren.
Unsere Lebenserwartung setzt sich aus genetischer Disposition, Umgebungseinflüssen und einem Zufallsfaktor zusammen. Geheimnisse für ein langes Leben oder Wundermittel konnte der Autor bisher nicht entdecken. Westendorp vermittelt in originellen Bildern, welchen sozialen Problemen sich eine Gesellschaft aufgrund steigender Lebenserwartung zukünftig stellen muss. Die Bürde einer alternden Bevölkerung bezeichnet er als „grauen Druck“, während der „grüne Druck“ in den ersten Lebensjahren geburtenstarker Jahrgänge entsteht. Die letzen Lebensjahre vor dem Tod, bis als Summe minimaler Schäden das „System“ schließlich versagt, nennt Westendorp das „Ausfransen des Lebenssaums“. Von Medizinern fordert er einen Perspektivwechsel von rein medizinisch-technischen Erklärungen für Krankheiten hin zur Erhaltung der Handlungsfähigkeit im Alter und zu gemeinsamen Entscheidungsprozessen von Arzt und Patient. Westendorps Buch verdeutlicht u. a. das Disability Paradox, die Situation betagter oder kranker Menschen, die sich trotz gesundheitlicher Einschränkungen als zufrieden bezeichnen, wie auch „Ageism“, das Vernachlässigen älterer Menschen in der medizinischen Forschung. Zukünftig werden Anpassungsprozesse zum Lebensende größere Aufmerksamkeit von Gesundheitspolitikern und Medizinern erfordern als die reine Organmedizin Patienten bisher zu bieten hatte.
Westendorps Blick ist charakteristisch für einen Niederländer. Mit der in unserem Nachbarland üblichen Selbstverständlichkeit ist er gewohnt, öffentlich über das Lebensende zu diskutieren. Das Abwälzen der Pflege betagter Menschen auf deren Kinder hält der Autor dagegen für typisch deutsch und für wenig zukunftsweisend. Sein teils deprimierendes, teils trockenes Thema kann er so lebendig und bildhaft vermitteln, wie er vermutlich auch seine Medizinstudenten für die Geriatrie begeistern konnte.
Westendorp en Van Bodegom hebben een duidelijke mening over hoe het moet en hoe het beter kan. Dat is prettig, die uitgesprokenheid, maar soms wat eentonig. Ik ben het overigens wel heel erg eens met wat ze schrijven en hun eindconclusie "Laat de omgeving het werk doen" (p219).
De duidelijke boodschap:"we stoppen met gebieden en verbieden om onze bewuste keuzes te beinvloeden. We richten ons in pkaats daarvan op het onbewuste gedrag (...) Veel mensen pleiten voor bewuster leven. Wij niet. Wij pleiten voor een beter onbewust leven. Niet proberen weloverwogen de goede keuzes te maken, maar je omgeving zo inrichten dat je onbewuste keuzs gezonder zijn." (p92).
"De overheid zou moeten nudgen.Maar zoiets is omstreden omdat het riekt naar ideologische beïnvloeding. De realiteit is dat we zonder het te merken dag en nacht worden genudged, en dat is meestal in de verkeerde richting. (...) De overheid moet beleid ontwikkelen om de gezonheid van mensen te beschermen." (p158)
"De nieuwe publieke gezondheid vraagt niet om publiekscampagnes die mensen bepaalde zaken gebieden of verbieden. We moeten de nietsvermoedende burger niet meer verwijten dat hij de verkeerde keuzes maakt. Het is de producent die we moeten gebieden en verbieden." (p175)
Overheid moet wetten maken "om ongewenste gezondheidsrisico's in onze omgeving te vermijden" dat is geen "onaanvaardbare beïnvloeding van het privédomein. (...) We worden voortdurend betutteld, verleid en misleid" (p176)
Een van de laatste hoofdstukken over fietsbeleid in Kopenhagen was nieuw voor me, wel interessant, zeker met de focus op effectmeting wn slimme interventies zie www.cycling-embassy.dk
Den anden bog af Rudi Westerndorp som er en interessant blanding af biologi og samfundsfag, hvor han behandler både ældringstheorier og samfundskonsekvenser af den konstant stigende levealder og ældrebyrden i vestlige velfærdsstater. Hovedpointen i boge synes at ligge på de nødvendige samfundsmæssige tiltag som skal gøres for at imødekomme det stigende "grå pres" i stedet for selve kunsten at blive ældre. Jeg giver kun 4 stjerner fordi bogen beskæftiger sig i meget større grad med de samfundsmæssige end med de biologiske aspekter og dette skuffer især efter at have læst hans tidligere fantastiske bog "Growing older without feeling old. "
There were some interesting nuggets and I'm glad I read it, but it felt a bit like a random walk through the author's research history, including on biological theories of why any species ages, and less like a clear set of recommendations that delivers on the promise of the title.
Have a sense of purpose in life, stay active beyond retirement, maintain a social network, take care of yourself... That pretty much sums up the answer to the title's question.
This entire review has been hidden because of spoilers.