در سال هزار و سیصد و هفت هجری که حقیر کتابی در ادبیات فارسی موسوم به آیین سخنوری ساخته و پرداخته بودم و بر یکی از بزرگان عرضه نمودم پس از تمجید و تحسین بسیار فرمودند بسیار خوب ولی ما امروز مهم تر و لازم تر از لیتراتور چیز دیگری لازم داریم و آن هیستوار یعنی تاریخ است. اما نه تاریخی که در مشرق معمول و متداول است بطوریکه خوانندگان را مقصودی از آن جز اسماع قصه و افسانه و مجرد گذرانیدن وقت و نویسنده را نیز منظوری غیر از ریشخند و خوشامد گویی و بیهوده سرایی نمیباشد. بلکه تاریخی حقیقی که مشتمل بر وقایع جوهری و امور نفس الامری بود تا سائق غیرت و محرک ترقی و موجب تربیت ملت بتواند شد و خواننده بمطالعه صفحات ان خود را از عالم غفلت و عرصه بیخبران بالاتر بیاورد . لاجرم طرح نوشتن و تالیف این کتاب ریختم پس از ترتیب اوراق چند پاره عوائق و موانعم پیش امد و تا سال گذشته فرصتی از برای اتمام این کتاب اختلاس کردن نتوانستم و بواسطه تراکم اشغال فراغت و جمعیت مطلوبم حاصل نشد. سال گذشته جزم عزم بر اتمام آن کردم و کمر همت بر میان بسم و از پای نشستنم تا اینکه مجموع این فقرات را از کتب متفرقه جمع اورده در صورت اختصار برشته تحریر کشیدم. اینک جلد محتوی بر احوال قرون اوبی سمت اتمام پذیرفت