Marianne Fredriksson was a Swedish author who worked and lived in Roslagen and Stockholm. Before becoming a novelist, she was a journalist on various Swedish newspapers and magazines, including Svenska Dagbladet.
Fredriksson published fifteen novels, most of which have been translated into English, German, Dutch and other languages. Most of her earlier books are based on biblical stories. A central theme in her writings is friendship because, as she maintained, "friendship will be more important than love" in the future.
De zelfstandige mens - een oudere vrouw die gefrustreerd en emotioneel wordt wanneer ze ziet hoe makkelijk de huidige maatschappij (in Zweden) het nu heeft vergeleken met vroeger. Een taaie vrouw die veel heeft meegemaakt. Ik snap haar gevoel ook al ben ik zelf veel te gewend aan diezelfde luxe.
De sergeant-majoor - je zou denken, eigen baas worden betekent meer vrijheid. Maar in plaats daarvan wordt beschreven hoe het ook kan zorgen dat alles in je leven een onderdeel van je to do lijst wordt. Tegelijkertijd ben je vrij om te kiezen wat je op die to do lijst zet, maar perkt eigenlijk het bestaan van die lijst je vrijheid al in, ook al is het zelf opgelegd.
Geboren worden op je veertigste - een vrouw waarvan de eerste tientallen jaren van haar leven niet makkelijk waren vindt zichzelf als ze van Chili naar Zweden verhuisd, haar man achterlatend. Ze werkt onwijs veel en doet dat met onwijs veel plezier, aangezien ze dit voorheen nooit kon en mocht. Ze heeft na zo’n twintig jaar in Zweden te hebben gewoond de plek zich helemaal eigen gemaakt.
Ik word zo moe - gaat over de tweeledigheid van vrijheid, wat me deed denken aan het boek De Angst voor Vrijheid van Erich Fromm. Men is zo vrij om te bepalen hoe ze hun leven willen invullen, welke keuzes ze willen maken, dat deze vrijheid ze juist overweldigd en beangstigd. Soms is het stiekem wel fijn als bepaalde keuzes gewoon voor jou worden gemaakt.
En nog meer kort verhalen van ongeveer 7 pagina’s.. de meeste zijn blijven hangen, sommigen niet. En als vrouwen wijs waren zouden we ons inderdaad niet zo druk maken om alles en iedereen om ons heen en meer voor innerlijke rust kiezen. Maar volgens Fredriksson zijn vrouwen eenmaal zorgzame wezens en bij zorgzaam zijn hoort zorgen hebben.
Wat kan zij vertellen, kleurrijk en goed geformuleerd.
Het maken en verzamelen van foto’s omdat je niets ervaart, een tocht door de hersenen, een bezoek aan de geheime vonkenwereld van de reptielenhersenen, de wereld van oude hersenen ligt buiten tijd en ruimte, leeg in mijn hoofd en zwart in mijn geest, hoe moeilijk is het om boeken weg te gooien, “hoe moet ik nou ooit weten dat ik iets weet?”.
This is a very fascinating book. It showcases, in a big part of it, the role patterns of men and women in Sweden in the 20th century. Not all of the essays are about topics to do with the genders though. Especially the last one was interesting because it talks about why it is so difficult for book lovers to get rid of books. Even though the contemplation might not be fully complete, it's still true to a huge extend.
Even though it was first published in 1993, it's still a book I'd recommend if you are interested in modern day feminism. It may be focused on Sweden, but talks about things that can still be recognized over the world.
And the book is generally easy to read and understand. Relatively down to earth and without unnecessary metaphors.
Fantastische essays. Ieder verhaal geeft genoeg stof tot nadenken maar ik wil eigenlijk niet stoppen met lezen omdat ik zo benieuwd ben naar de volgende met wijsheid en grappen gevulde essay. Het boek is meer dan 25 jaar geleden is geschreven maar toch lijkt als of het gisteren is geschreven. Dit is in positieve zin een bewijs van de bijzondere schrijfstijl van de auteur en tegelijkertijd laat het ook zien hoe weinig er is veranderd in 25 jaar in de rol van de vrouw in deze maatschappij. Ik zal zeker terug keren naar dit boekje en het is een van mijn favorieten geworden.
Ze is Zweeds. Ze is de lievelingsschrijfster van mijn moeder. Ze komt op voor vrouwen en hun rechten. En toch ben ik geen fan. Alhoewel ik het roerend eens ben met haar stelling in het titelverhaal. En waarom die vrouwen zich toch verdorie altijd zo verantwoordelijk voelen.
"Het is geen rustige wereld, de strijd van de hersenen. Er heerst daar een eeuwige strijd." (page 77)
"Simone is een ongewoon serieus, sterk en intelligent meisje... Ze is niet eens nieuwsgierig. Haar moeder weet het beste wat het beste is voor haar." (page 80)